ویرگول
ورودثبت نام
سید مهدار بنی هاشمی
سید مهدار بنی هاشمینویسنده ی رمان یک عاشقانه سریع و آتشین- و رمان پدر عشق بسوزد - شاعر مجموعه: قشنگترین منحنی سرخ دنیا
سید مهدار بنی هاشمی
سید مهدار بنی هاشمی
خواندن ۷ دقیقه·۴ سال پیش

چند خطی در باب گیاه خواری

نایس ...
نایس ...

بسم الله الرحمن الرحیم. سلام دوستان. این ایام کرونا که بود ما تو یه گروه تلگرامی عضو شدیم اینا اساتید زبان بودن همه. از تو یه جلسه ی فری دیسکاشن چند تاییشون رو میشناختم ولی خب تریپ همکاری چندانی باهاشون نداشتم. زبان خوندم ولی خوب مثل اینا سال ها تدریس نکردم. خلاصه خودمو جا کرده بودم بینشون و چون اعتقاداتم باهاشون یکی نبود خیلی حال نمی کردن باهام. تو این گروهه یکی از اساتید خیلی معروف مشهد هم عضو بود و بقیه اعضا همه شاگردا و گوشه خوارای این بنده خدا بودن. فقط من بودم که اینو ندیده بودم و شاگردشم نبودم. ولی خب اگر می خواستی تو اون گروه دووم بیاری باید با این استاده رفیق می بودی و دمشو میدیدی.

خیلی آدم خوش مشرب و شوخی بود. یکم که تو گروه بودم دیدم بقیه همش دارن پاچه خواریشو میکنن و پاچه خواری جوابه. منم زدم تو این فازو و کلی عرض ادب و احترام و چاکرم مخلصم و کم کم برای اینکه روی بقیه کم شه فاز استاد عاشقتم برداشتمJ)

خیلی آدم باحالی بود. آدم دلش میخواست پاچه خواریشو کنه اصن. خیلی کار درستم بود. مام زدیم تو این کار. خیلی حرکت سمی بود ولی خب کرونا بود و دلخوشی ما هم شده بود پلکیدن تو این گروه و صبح تا شب چرت و پرت گفتن با بچه های گروه و استاد. این بچه های گروه هم از من خوششون نمیامد تا می تونستن منو تخریب می کردن. منم به ناخون شصت دست راستم گرفته بودم و همشون رو دوست داشتم و اصلا به رو خودم نمیاوردم. اینام بیشتر حرصشون میگرفت. دو سه تا دخترا و یک پسره بودن که اصلا میخواستن خونمو بریزن. خودشون پاچه خوار اعظم بودن. بعد من اومده بودم روشونو کم کرده بودم واسه همین میخواستن سر به تنم نباشه. منم که حداقل تو زمینه نوشتاری خیلی بهتر بودم ازشون. هی اینا یه چی میگفتن من یه شعری ، عشقولانه ای چیزی برای استاد میگفتم و برگای همه می ریخت و استاد قربون صدقه م میرفت. منم همه اینارو تو تلگرام برای خودم سیو میکردم J

خلاصه تو این گروه یک دختره ای بود. اسمش نرگس بود. یوگا کار می کرد و گیاه خوار –وجترین – بود. از یه زمانی نمیدونم چی شد. جنی شد. نامزدش دور بود ازش حال خودشو نمی فهمید. نمیدونم خلاصه ش. شروع کرد به چرت و پرت پرانی که چی؟ که شما که گوشت می خورین. قاتلین. جسد خوارین و این حرفا. حالا ما اکثریت جامعه. اینا اقلیت جامعه. نمیدونم چجوری روشون میشه بیان همچین حرفی بزنن؟ منم گفتم خب شما هم علف خوارین. بعدم مگر علف خواری آسیب نمیزنه به چرخه ی طبیعت؟ مگر اون گیاهی که میخورین جان نداره؟ زنده نیست؟ پس شما هم جسد خوارین. حالا این نرگس خانوم رو میگفتی کارد می زدی خونش در نمیامد. خب دختر خوب کسی بهت نمیگه علف خوار مسخره ت نمیکنه چرا به بقیه گیر می دی آخه؟

بعدم چرخه ی طبیعت یه طوریه که یه سری حیوونارو نخوریم اینا انقدر زیاد میشن که کل پوشش گیاهی جهانو باید بدی اینا بخورن. یادمه یه کتابی میخوندم به نام ربیت پروف فنس یا همون فنس نگهدارنده خرگوش ها. این انگلیسا که رفته بودن استرالیا خرگوش هم با خودشون برده بودن اونجا و به خاطر آب و هوای استرالیا این خرگوشا بهشون خوش گذشته بود هی زاد و ولد کرده بودن و قارچی تعدادشون زیاد شده بود و داشتن کل سرزمین استرالیا رو به فنا می دادن. برای همین هم انگلیسا برمیدارن یه فنس میزنن بین شمال و جنوب سرزمین که جلوی این خرگوشارو بگیره که نیان کل استرالیارو بگیرن. خب چرخه ی طبیعت همینه که حیوون حیوون رو بخوره. که انسان حیوون رو بخوره. جسد خوار و اینا کیلو چنده؟

ولی خب خدا رو هم همچین قبول نداشت. میگفتی خدا گفته میگفت خدا چیه؟ کار همینجا گیر کرده بود. اصلا دارالمجانینی بود. سردسته و رئیس مجانین هم خود استاد بود. منم با پست سازمانی پاچه خوار اعظم استاد دهنشون رو قیر اندود کرده بودم. و با وجود اینکه شاگرد استاد نبودم بهش می گفتم استاد و هر ماه سعی می کردم برم ببینمش. خیلی وقتا ازشون خوشم نمیامد ولی بعضی وقتا هم واقعا عاشقش بودم. آخه می دونین مرز بین عشق و تنفر یه تار مویه. بعدم آدم میتونه عاشق یه سری رفتارای یکی باشه و از یکی سری رفتاراش متنفر باشه.

بالاخره فکر کردین پاچه خواری کار کمیه؟ تو اون گروه که خیلی مهم بود و من چون میخواستم تو اون گروه ببیننم و محل اسب بهم بدن مجبور بودم تقیه کنم و پاچه خواری فراوان. البته تقصیر خودشون بود هی بهم گیر میدادن و تیکه بهم مینداختن منم انرژی میگرفتم و با قوت صد چندان روشونو کم می کردم. این اواخر دیگه کسی بهم چیزی نمی گفت منم حوصله م سر رفته بود. انگیزه نداشتم برا استاد شعر بگم و پاچه خواریشو بکنم.

خیلی تو این گروه به من توهین میکردن. ولی چون بَنام این بود که دوسشون داشته باشم اصلا تحویل نمی گرفتم و اینا حرصشون میگرفت. میگفتن چرا نمیری ازین گروه؟ میگفتم خب من که شما رو دوست دارم. چرا برم؟ میگفتن ما این همه اذیتت می کنیم بهت بی احترامی میکنیم. بهت بر نمیخوره؟ بهم که بر می خورد. ناراحت که میشدم. اگر می خواستم در شان خودشون جواب بدم که تو لوله بودن ولی خب در شان من نبود.

(( اگر من با بد

بد کنم، پس فرق چیست؟ ))

خلاصه انقدر نایس جلوی نامردیا و بی انصاقیای اینا برخورد کرده بودم تو یه سری دعواها و بحرانا اینایی که خیلی باهام مشکل داشتن میگفتن : سید تو دیگه کی هستی .. ما با جنبه تر از تو تو زندگیمون ندیدیم. اینکه دشمنت بیاد اینو بگه خیلیه ها! من دشمنی با اونا نداشتم ولی نمیدونم چرا اونا انقدر کینه ی منو داشتن. البته چون دل استادشون رو برده بودم بی تاثیر نبود. ولی خب چاره ای نداشتم. اگر استاد هوامو نداشت که حالمو گرفته بودن، اخراجم میکردن. برای بقا مجبور شدم این کارو بکنم. برای بقا تو گروه.

تو اون گروه هم استاد از همه بچه ها بازیش بیشتر بود و دو سه بار گروه رو منفجر کرد و باز رفتیم تو یک گروه جدید. اسم گروهمون یوخده آزادی شد آخرش که از شیر مرغ تا جون آدمیزاد توش صحبت میکردیم. چه مباحث سمی. یکی از اعضای گروه یه خانومه ای بود. این فیمینیست و ضد خدا بود. یکی وجترین بود. هر کسی یه جوری بود و از لحاظ اعتقادی و اخلاقی اصلا به هم نمیخوردیم. منم مدارا می کردم و تقیه. ولی آخرش تو یه عید غدیر. فکر کنم عید غدیر سه سال پیش اینا بود. من یه چیزی گفتم و استاد هم اومد و حسابی بهم توهین کرد. مام که این همه غصه و تخریب و توهین و اینا تلنبار شده بود تو جونمون بالاخره شمشیر ذوالفقار جدمونو کشیدیم بیرون و جوابشو دادیم. اونم چهار تا فحش داد و از گروه رفت بیرون. همه برگاشون ریخته بود. یه چی مثل اتفاقات سال 88 افتاده بود. ستون گروه رو زده بودم شَتَک کرده بودم. اینم انتحاری زد و فرار کرد. یه چی تو مایه های فرار بنی صدر. کارش همین بود. باز رفته بود یه گروه دیگه زده بود و باز این بچه ها رفته بودن تو اون گروه به پاچه خواری و کاسه لیسی استاد. من آشنا بودم با رویه و فرآیند استاد که وقتی با یکی از بچه های گروه کل می افتاد چیکار می کرد پس زیاد بهم بر نخورد اما هم به دین توهین کرده بود اون دفعه هم به خودم هم به امام علی. دیگه نتونستم خودمو کنترل کنم. حالا خودشم سید بود ولی یکم نشسته بود حرفای سروش رو گوش کرده بود کلا از راه به در شده بود.

خلاصه مام به کلیه ی چپمون گرفتیم و یه نفس راحتی کشیدیم و سر به دار دادیم و تن به ذلت ندادیم. دیگه تاریخ انقضام تو اون گروه تموم شده بود نیاز به عبور داشتم ولی خب همون موقعی که بودم تو گروه خوش گذشت. به بودن اونجا نیاز داشتم. یکم تمرین صبر هم کرده بودم. صبر در مقابل بی احترامی و بی ادبی دیگران. می خواستم مقابله به مثل کنم کسی زنده ازونجا بیرون نمی آمد. اسمایلی مغرورِ صبورِ کاردرست. ولی خب این دوست علف خوارمون رو میخواستم بگم براتون که همش گیر میداد به بقیه. بهش میگفتن خب ما اینارو نخوریم که کل پوشش گیاهی زمین رو باید بریزیم تو خیک اینا. تو بی علف میمونی دختر جان. منابع طبیعی و اکسیژنی جهان تموم میشن به فنا میریم. گوشش بدهکار نبود. خودشو میکشت تا این رژیم غذایی سخت و گرون رو انجام بده.


قضیه ی برخی ازین ها قضیه اون کسی هست که با دماغش غذا می خوره. بعدم میاد کلی از فواید غذا خوردن با بینی صحبت میکنه. خب عزیز من خدا دهن رو آفریده که با اون غذا نوش جان کنی. بعد تو میای به اونایی که طبیعین و با دهن غذا می خورن فحش میدی و میگی اصلش اینه که با دماغ غذا بخوره آدم که چی؟

سید مهدار بنی هاشمی

22بهمن1401

رژیم غذاییمنابع طبیعیاستادنویسندگیروزنوشته
۱۳
۳۸
سید مهدار بنی هاشمی
سید مهدار بنی هاشمی
نویسنده ی رمان یک عاشقانه سریع و آتشین- و رمان پدر عشق بسوزد - شاعر مجموعه: قشنگترین منحنی سرخ دنیا
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید