
چه خوب است که آدم کتاب به دیگری قرض بدهد. توی گروهی که بچه ها کتاب هایی که حاضر به قرض دادن بودن را اعلام کرده بودند. چند کتابی را انتخاب که کردم به صاحب کتاب ها گفتم من این کتاب ها را میخواهم. من هم که جدیدا پول به کتاب نمی دهم و کتابی را دو بار نمیخوانم. این روش بهترین روش برای کتاب خواندن برای من است. داستایفسکی را دوست دارم. بانوی میزبانش را خوانده ام. شب های روشنش را خوانده ام و اسم این کتاب را هم شنیده بودم و تحلیل آقای صالحی در مورد این کتاب را خوانده بودم.
ولی خب این معرفی مثل معرفی آقای صالحی عمیق و با تحلیل نیست. کتاب خیلی جالبی بود. داستان من راوی روایت میشد از زبان پسری روسی که معلم سرخانه بود و با جمعی در آلمان بودند فکر میکنم. در این جمع ژنرال روسی بود که این آقا معلم، پادوی او بود. یک دختر روسی بود به نام پولینا که همه ش این بدبخت را خراب میکرد و مرا یاد دخترک توی کتاب دختری از پرو مینداخت. مردی فرانسوی بود و مردی انگلیسی و مادمازل بلانش که ژنرال عاشقش بود و مادربزرگ که پولدار بود و رو به موت و این ها منتظر بودند که بمیرد و ارث و میراث بهشان برسد.
داستان خیلی پر دیالوگ و جذاب بود. حالا این ها که منتظر مرگ مادر بزرگ بودن و همه ش تلگراف میزدند تا ببینند مادربزرگ مرد یا نه؟ یکهو مادربزرگ با خدم و حشم میرسد و روی همه را کم میکند. مادربزرگ خیلی شخصیت باحالی دارد و میگوید من آمده ام اینجا بیکار نباشم. مرا ببرید سر میز قمار و میرود قمار بازی میکند و هی میبرد و حریص میشود. وقتی آدم حریص میشود بد زمانی است. من تجربه کرده ام. همینجاست که آدم سقوط میکند. البته من در بورس سقوط کردم مثل خیلی ها. خلاصه مادربزرگ هم همینطور میشود. این آقای راوی هم همینطور است. هی قمار میکند و صفر میشود. یا کلی پولدار میشود. به قول خودش گاهی پادو از قمارخانه بیرون میامدم بیرون ،گاهی آقا و ارباب. شخصیت پردازی ، کشش داستانی ، توصیفات و همه چیز درخشان است.
خنک آن قماربازی که بباخت هر چه بودش/بنماند هیچش الی هوس قمار دیگر. گاهی توی قمار به اوج میرسی و قدرت و ثروت میاید توی مشتت و حسابی کیف میکنی. همین کیف باعث میشود که باخت ها یادت برود و دوباره هوس کنی که قمار کنی. وابستگی بد چیزی است. چه به قمار چه به آدم ها. شخصیت داستان خیلی به آن دختر اعتیاد داشت. همانطور که به قمار. هرچه دختر تحقیرش میکرد او بیشتر خودش را کوچک میکرد. این یک معرفی سطحی از قمارباز بود که تازه تمامش کردم. ولی خب من در حد فهم خودم نوشتم. امیدوارم شما هم بخوانیدش و لذت ببرید.
چیزی که عجیب بود در رمان برایم اظهار نظرهای مختلف نویسنده در مورد قومیت های مختلف بود. انگلیسی ها فلان طورند. فرانسوی ها فلان طور. روس ها اینطور و آن طور. ولی خب نویسنده از نوابغ نویسندگی است و من خیلی کیف کردم از خواندن این رمان.
پی نوشت1: یک زمانی یک عده پی نوشت هارو میخوندن. و میگفتن ما اول پی نوشت هارو میخونیم بعد متن رو. ولی الان همون برکت هم رفته. هی خدا ..
پی نوشت2: یک کلاس قماربازی با این رمان رفتیم و برگشتیم
پی نوشت 3: پی نوشتم حال میخواد این روزا. گاهی پی نوشتام انقدر زیاد میشد که از متن اصلی تجاوز میکرد. الان پی نوشتم نمیاد
پی نوشت 4: حال و حوصله ندارم. از آب و هواست به نظرتون؟
پی نوشت 5: این روزا خیابونا باشگاه شده. دیروز رفتم باشگاه میگم به یکی از بچه ها که همه خیابونا باشگاه شده. همه با شلوارکن. یک بارم به یک پسره که شلوارکش شورت بود و جمع شده بود. گفتم داداش خیلی کوتاهه. زشته.. دیگه ادامه ندادم که کشمکش بشه. پسره ریشو بود و موهای بلند فرفری داشت و گوشواره هم داشت. دارم تمرین توصیف میکنم. به من چه منم موهام کوتاهه چشمام رنگیه. انگشتر اسکلت دارم.. شورت پام نمیکنم ولی بیام تو خیابون. البته فعلا. کی از آینده خبر داره؟
پی نوشت 6: یه چیزی جدید اومده ، بنفشه. رودست ماچا. اوبی همچین چیزی اسمشه. بنفشه. میخوام برم تست کنم ببینم چیه. البته این نوشیدنی جدیده رو یکی از بچه های ویرگول مقیم بوشهر گفت اومده خوردی تا حالا؟ گفتم نه .. چی هست؟ گفت رنگش باحاله. بوشهر اومده. بسوووز ... سوختم. فرداش دیدم یکی عکسشو فرستاده میگه بریم فلان کافی شاپ بخوریم. البته قطعا یک چیزی مزخرف بی مزه ست. مثل ماچا که مزه ی مرگ هم نمیداد و با آیس لاته توت فرنگی ترکیبش کردن تا مزه ی مرگ پیدا کنه.
پی نوشت 7: اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم.
پی نوشت 8 : یکی از آقایان ویرگول پستی به نام نامه ای به شوهرم نوشته بود. دلم خواست منم نامه ای به شوهرم عزت خان بنویسم. البته اسمش تا اون روز ممکنه تغییر کنه
یا علی
سید مهدار بنی هاشمی
3شهریور1405