سلام. اولین کتابی که از عباس معروفی خواندم کتاب سمفونی مردگان بود. اون موقع ها بچه بودم هنوز و کتاب خیلی مناسب سنم نبود. و مطمئنم اگر الان دوباره بخوانمش بیشتر خواهم فهمیدش. تعریف این کتاب را هم شنیده بودم. کتاب دو راوی داشت. یک راوی اول شخص که از زبان نوش آفرین ، دختری که نقش اصلی داستان است روایت میشود. دومین راوی هم که راوی دانای کل است. اینکه کتاب دو راوی دارد جالب بود.
نوش آفرین در عشقی قدیمی گیر کرده. عاشق پسرکی کوزه گر به نام حسینا بوده که حال که با دکتر معصوم ازدواج کرده و دکتر همه ش به شراب خواری و عیش و نوش است، همه ش یاد او می افتد. داستان در زمان جنگ جهانی دوم روایت می شود. در شهری که اسمش یادم نمی آید. مهم هم نیست. مهم این است که در این شهر بین افراد مختلف درگیری و اختلاف است. در مدیریت شهر هم چند صدایی هست. یک فرد آلمانی آمده آنجا و می خواهد پلی درست کند. شهردار میخواهد شهر را زیبا کند و گل بکارد. ژاندارمری میخواهد داری برپا کند تا درگیری ها را کم کند. خان هایی هم هستند که آن ها هم قدرت دارند و اظهار نظر میکنند.
نمی دانم چرا ولی کمی مرا یاد صد سال تنهایی انداخت این کتاب. به خاطر شخصیت هایش شاید. یک آدم مذهبی طور سیاسی هم دارند که می آید میگوید جهت قبله تان اشتباه است و خانه به خانه وارد میشود و با آن دستگاهش جهت قبله ی جدید مشخص میکند و میگوید شما به طرف روسیه هستید یا به طرف چین یا به طرف آلمان مثلا. او هم کلاشی است که دومی ندارد.
حسینا نامی هم هست که نوش آفرین عاشقش بوده و دلیل حضورش در شهر این است که آمده به دنبال برادرانش. دکتر معصوم هم که ازین آدم های آس و پاسِ دکترنمای داماد سرخانه ی پدرسوخته است و نوش آفرین بیچاره را به بردگی گرفته است. پدر نوش آفرین هم که سرهنگی بوده که به امید ترفیع مقام توسط رضا خان خانه زندگی اش در شیراز را میفروشد و به این جهنم دره می آید ولی خبری از رضا خان نمیشود و او هم مریض شده و کور میشود و میمیرد. و این دختر بیچاره یتیم میشود و در 17 سالگی با دکتر معصوم که بیست سال از خودش بزرگ تر بوده ازدواج میکند. نویسنده در توصیف و داستان پردازی سنگ تمام گذاشته و به نظرم خواندنش خیلی خوب باشد.
البته یک شاعر هم دارند توی شهرشان که این شاعر مرا یاد شاعر برره انداخت و فکر کنم پیمان قاسم خانی در ترسیم روستای برره و طراحی شخصیت هایش ازین رمان الهام گرفته باشد.
پی نوشت 1: حالا هم اومدیم پست بفرستیم ، ویرگول از دسترس خارج شد. همه با هم یک صدا تکرار کنین. ما اگر شانس داشتیم. کارخونه آدامس داشتیم.
پی نوشت2: البته امروز آخرین روز مراجعه م به دندونپزشکیه انشاالله. یعنی هر چی دندون خراب داشتم درست کردم. دو تا لکه گیری به قول معروف مونده. چقدر که وام گرفتم تا این دندونارو درست کنم. فکر کنم یک واترجت هم باید بگیرم که به جای نخ دندون بین دندونامو باهاش تمیز کنم.
پی نوشت پی نوشت 2: هنوز چند تا دندون دیگه دارم که باید برای پیشگیری برم درستشون کنم. واترجت هم دکتر گفت برای کسانی که لمینت کرده اند خوب است به درد شما نمیخورد.
پی نوشت 3: همه ش ذهنم درگیره جنگه. درگیر اینکه میشه جنگ نشه من بچینم یه یزدی برم. اصن اینجا تو ویرگول یزدی هم داریم ؟، رفتم اونجا یک دیدار ویرگولی هم داشته باشم؟ دست اندازم که گرفتاره بنده خدا. دوس داشتم میرم یزد یه دیتی باهاش بزارم، یکی دو ساعت بریم یه جا بشینیم یکم صحبت کنیم. جدید خیلی پست نمیبینم ازش. خدا گرفتاری های همه مون رو برطرف کنه انشاالله.
پی نوشت 4: حس میکنم ویرگول خلوت شده. ولی بهتر که نگاه میکنم میبینم که ویرگول خلوت نشده خیلی هم. اونایی که ما میشناختیم و باهاشون رفیق تر بودیم دیگه نمیان. بحث گرفتاری هم نیست لزوما. الویت های آدما عوض میشه در هر زمانی.
پی نوشت 5: تو چند پست آخرم سعی کردم که پی نوشت هام رو کم کنم که مدت خوندن پستم بیاد پایین. ولی خب سیده و پی نوشتاش. کسی که میاد تو پست من به امید خوندن پی نوشتام میاد.
پی نوشت 6: پادکست ویس و رامین گوش میدم این روزا. داستان ممنوعه ای که خیلی نذاشتن کسی نزدیکش بشه. ولی خب همچین داستان بد و مستحجنی هم نیست. سریال ترکی طوره یکم. حالا تمومش کردم خلاصه ش رو مینویسم میذارم براتون. خلاصه ی خسرو و شیرین رو هم به زودی مینویسم براتون و میذارم. لیلی مجنون هم همینطور. دیگه چی میخواین؟
پی نوشت 7: باز هم ویرگول قهرمان به میدون برگشت. و مارو تنها نذاشت. برای سلامتیش صلوات محمدی بفرستین. اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم.
سید مهدار بنی هاشمی
18آبان05
