
این فیلم را نمیدانم چه کسی بهم معرفی کرده بود ولی به خاطر اسمش فکر میکردم ازین فیلم های سطح پایین و به درد نخور باشد. ولی اسمش را که سرچ کردم و دیدم کامرون دیاز خانوم و کیت وینسلت جان درین فیلم بازی میکنند با خودم گفتم هر چه قدر هم چرت باشد ارزشش را دارد. فیلم درباره ی یک فعال هنری در لس آنجلس –کامرون دیاز- و یک دختر تازه از رابطه خارج شده-کیت وینسلت- در یکی از روستاهای انگلستان است. این ها از زندگی خسته شده اند و دنبال انجام کاری متفاوت و تنوع هستند.
پس کیت وینسلت آگهی اجاره ی خانه ی خودش در چی چی شایر انگلیس را میگذارد روی سایت دیوار خودشان- روی یک سایتی خلاصه و از آنور کامرون دیاز که در حال گشتن توی همان سایت است این عکس را میبیند و با کیت وینسلت چت میکند که من کی میتونم بیام خونه ت؟ کیت هم میگه این خونه رو فقط طاق میزنم. هستی بسم الله. کامرون دیاز هم میگوید. اوکی تو بیا خونه ی من تو لوس آنجلس و من میام خونه ی تو. فیلم داستان خیلی جالبی دارد. و من از دیدنش لذت بردم. و دیدم گاهی یک سفر میتونه زندگی آدم رو متحول کنه.
نمره ی من به فیلم 8 از 10 و خب در همین حد معرفیش میکنم تا لذت دیدنش از جیبتان نرود.
پی نوشت1: سرما خوردم. آخه تابستونم وقت سرما خوردنه؟ البته میگن زکات سلامتی مریض شدنه. یه چیزی تو همین مایه ها. خب آدم همه ش سالم باشه که قدر سلامتی رو نمیدونه.
پی نوشت 2: شاید وسطای مرداد اومدم تهران. بیام آب و هوای عوض کنم. دوستان ویرگولی ببینم. شاید رفتم یک اتاق توی این خانه بوتیک ها گرفتم و نقش یک آدم بی درکجا و مسافری تنها رو بازی کردم. فک کنم سفرنامه ی خوبی از دلش دربیاد.
پی نوشت 3: داستان کوتاه دارم بذارم ها. ولی دو به شکم. کلی معرفی فیلم و بعضا کتاب برای نوشتن دارم. ولی خب برای تنوع میذارم براتون.
پی نوشت 4: گاهی دعوا بد نیست. وقتی همیشه سکوت میکنی طرف میگه حتما حق با منه.
پی نوشت 5: یک صلوات بفرستین. یا علی
سید مهدار بنی هاشمی
20تیر 1405