
جدیدا سراغ دو تا انیمیشن رفتم که بارها بهم معرفی شده بودن ولی ندیده بودمشون. یکی ازونا مری و مکس بود. انیمیشنی که به سبک استاپ موشن ساخته شده بود. اول فیلم زد این داستان بر اساس واقعیت هست. داستان از مری شروع میشه که دختری نوجوان و سرخورده ست. از خودش میگه، از خانواده ش میگه. از تحقیر هایی که تو مدرسه میشه و مشکلاتی که داره. بعد مری میره – خیلی باحال شد ها، مری میره ، الان یک عده میان میگن سید باز داری رپ میکنی؟ _ داشتم میگفتم یه روز مری با مادرش میرن تو اداره ی پست و اونجا یک سری دفتر میبینه که تو اون دفترها اسم و آدرس یک سری افراد که اهل آمریکا بودن نوشته شده بود.
همینطور رندوم اسم یکی به نام مکس چی چیک و آدرسش رو برمیداره تا براش نامه بنویسه. جونم براتون بگه که میره خونه و یک نامه برای مکس مینویسه و یک شکلات هم میزاره داخلش و یک عکس از خودش هم میگیره و ضمیمه نامه میکنه و براش ارسال میکنه. مکس هم که مردی چهل و چهار ساله ست و آدم تنها و منزوی ای هست و کلی مشکلات داره نامه رو دریافت میکنه و کلی کیف میکنه. اونم شروع میکنه به نامه نوشتن و از خودش میگه و از مشکلاتش و هم ذات پنداری میکنه با ماری. نامه رو میفرسته و ماری نامه رو میگیره و کلی کیف میکنه. نامه نگاری شروع میشه و اینا هی برای هم نامه مینویسن و میفرستن برای هم. فیلم مهیجه. تصویرهای شخصیت ها هم خیلی بانمکن و اتفاقات جالبی در طول فیلم میفته.
فیلم خیلی خوش ساخت و بانمکه. داستان هم خیلی خوب و خوش ریتمه. من دوسش داشتم و اگر ندیدینش پیشنهاد میکنم ببینیدش.
نمره ی من به فیلم 9 از 10
نمره آی ام دی بی به فیلم 8.1 از 10
پی نوشت 1: معلومه خیلی خوشم اومده از فیلم ، نه؟
پی نوشت 2: همه ش تقصیره امیره
پی نوشت 3: دلارم که 100 تومن شد ، اگر گذاشتن یه استانبولی بریم؟
پی نوشت 4: حالا می نویسمش بعدا. آهان یادم اومد .. یک صلوات بفرستین برای سلامتی و تعجیل در فرج آقا امام زمان علیه السلام.
پی نوشت 5: رفتم سینما فیلم صد دام رو دیدم. جالب بود. بعدا مینویسم در باره ش براتون. البته بزارین همینجا بنویسم. حیفه . تو این فیلم رضا عطاران نقش بدل صدام رو بازی میکرد که یک معشوقه ای تو ایران داشت-پریناز ایزدیار- این رضا عطاران شبیه ترین بدل صدام به خود صدام بود. اونم اونجا چند سالی مشغول به ایفای نقش بود تا باباش رو که اسیر شده بود رو نجات بده. جنگ شد و بهش ماموریت دادن بیاد ایران و تو میدون آزادی فیلم ازش بگیرن و ببره عراق. صدام پخش کنه تو رسانه که ما به وعده مون عمل کردیم و تهران رو گرفتیم.
رضا عطاران کلا با نمکه. خیلی درجه یک نبود. ولی نسبت به فیلم های طنز جدیدی که دیدم یک چیزایی داشت. بدک نبود.
پی نوشت 6: این پی نوشت هارو مخصوص بعضی افراد خاص که فقط پی نوشت میخوندن میزارم ، ولی خب جدیدا نظرشون رو درمورد پی نوشت ها نمیدن. شاید دیگه پی نوشت ننوشتم ... والا .. چیلیک چیلیک .. دارم اشک میریزم مثلا
پی نوشت 7: این بابک زنجانی رو باید بزارن وزیر اقتصاد . نخبه ست واقعا ! ولی خب از تیم خودشون نیست .. میزننش زمین
پی نوشت 8: تو اتوبوس نشستم کنار مرده. ازین موبایل دکمه ای ها داشت. گفت امروز چندمه؟ گفتم ششم. گفت تاریخ گوشیم خرابه میتونی درست کنی برام؟ براش درست کردم. و تشکر کرد. پرسیدم میرین حرم؟
گفت نه ، پنج راه سناباد پیاده میشم. میرم مغازه م تو قائم. ادکلن فروش بود. کلی در مورد عطر و ادکلن صحبت کردیم و از دختراش هم حرف زد که تو همین کار لوازم آرایشی بهداشتین و یکیشون ماهی 40 تومن داشت. یکیشون ماهی 80 تومن. گفتم بازار دست خانوماست. چون مشتری هم خودشونن و حسابی مایه میزارن. هم تو حرف زدن قوی ان هم تو بادی لنگوئج و اینطور چیزا. خلاصه مکالمه ی جالبی بود. خیلی وقت بود تو اتوبوس با کسی هم کلام نشده بودم.
ولی خب یکی از چیزایی که تو کتاب هفت عادت مردمان موثر نوشته بود این بود که اگر به کسی آموزشی بدی یا کاری ازش راه بندازی و خدمتی انجام بدی. یک رابطه ای ایجاد میشه.