
به آن طرف که نگاه میکنم
غرق می شوم
غرق میشوم در خودم و فاصله ای که وجود دارد
فاصله، من ، تو
نگاه میکنم به حجم مبهم ، پلید و تار راه رسیدن به تو
راهی که هر بار در آن قدم نهادم ، غرق شدم
راهی که هزار بار رفتم
و با قلبی زخم آلود و تنی خسته از آن بازگشتم
اما حال ، دیگر من نه آن آدم سابقم
نه تو آن رب النوع زیبایی و پرستش
و تنها سهم من
رد شدن از کنار جاده ی نگاهت
و نگاهی از جنس حسرت
اسمت را نمی دانم
اسمت بستگی به من دارد
سحر ، ستاره ، خورشید ، سپیده ، پگاه ، پرستو ، باران
شاید هیچکدام
فقط می دانم هستی تا هستم
وجودم به تو بستگی دارد و وجودت به من
هر وقت به چیزی می اندیشی
یا کسی سوال می پرسد و نمیدانی
این نام من است
شاید وقتی کنار دریا ، تنها نشسته ای
چیزی به فکرت آمد.
این نام من است
شاید لحظه ای بی دلیل خنده ای بر لبت نشست
این نام من است
رابطه ای داریم عمیق از نوع موازی
دوستی ای از نوع دیدن و لمس نکردن
عشقی از نوع بودن و نبودن
فاصله ای از نوع زندگی
سید مهدار بنی هاشمی
۲۱شهریور۱۴۰۵
و این نام ماست ....