ششمین قرار ویرگولی من، این بار با جمعی از ویرگولی ها
توی تلگرام هی بچه های تهران قرار میگذاشتند و دلم میسوخت. چند سال پیش چند تا از بچه های ویرگول قرار گذاشتند برای نمایشگاه کتاب تهران رفتن و رفتند و کلی پست گذاشتند ازین دیدار. آنجا قرار بود من هم بیایم تهران و باهاشان همراه شوم ولی هی قرار را تغییر میدادند برای همین از آخر نشد که بلیط بگیرم و من هم همراهشان بشوم.
این دفعه ولی برای تولدم میخواستم بیایم تهران و با یک تیر چند نشان بزنم. هم آب و هوا عوض کنم، هم زینب کوچولو و خواهرها و بچه هایشان را ببینم ، هم با احوالات این روزهای تهران بیشتر آشنا شوم و هم اگر شد چند تا از بچه ها ویرگول را ببینم. به سارا خانوم حیدریان که ملکه ی داستان کوتاه های ویرگول هستند گفتم که ایشان به خاطر مسائلی که برایشان پیش آمده بود گفتند آقایی اجازه نمی دهد و نمی آیم. به بچه های گروه ویرگولی ها در تلگرام گفتم دو نفر گفتند میایند. پست توی ویرگول گذاشتم و خانوم خمول اعلام آمادگی کردند.
در این ایام کسی نبود که بهش نگفته باشم از تولدم. به هر که رسیده بودم گفته بودم. خلاصه روز سشنبه 20 مرداد فرا رسید و اولین نفر ساعت 17 خانوم حیدریان تماس گرفتند و گفتند راه افتاده اند. حالا خانه شان نزدیک خانه ی خواهر دیگرم بود ولی خب قرار را اینجا گذاشته بودیم. به خاطر اینکه معمولا توی قرارها افراد دیر می آیند می خواستم دیر بروم ولی خانوم حیدریان که تماس گرفتند راه افتادم. قرارمان جای ورودی بام لند چیتگر بود. من آمدم و روی سکویی نزدیک بام لند نشستم. خانوم خمول با خواهرشان آمده بودند. اول خانوم حیدریان تماس گرفتند و گفتند کجایی؟ گفتم جای طاق ورودی بام لند. اینجا فارسی و انگلیسی نوشته اند بام لند.
نشستم و به آدم ها نگاه کردم. به دختری که روی سکوی روبرو نشسته بود و موهایش قرمز بود و کلی زلن زیمبو به سر و صورتش وصل بود. یکی را دیدم که رسید به طاق آنوری که بالایش انگلیسی نوشته بود بام لند ، حدس زدم سارا خانوم باشد ولی گفتم برسند زنگ میزنند حتما. زنگ زدند و برداشتم و فهمیدیم حدسمان درست بوده به پیش هم رفتیم و سلام و احوالپرسی. داشتند می گفتاند چقدر شیرازی ام ، گفتم همینی که هست. خانوم خمول تماس گرفتند و گفتند ما جای مجسمه ی فلان هستیم. من که بلد نبودم اونجارو. گوشی را دادم به خانوم حیدریان و راه افتادیم به سمت پارکینگ، آنها هم از آن طرف داشتند می آمدند. دو تا خانوم جا افتاده بودند. ما فقط مجازی با هم در ارتباط بودیم و عکسی از هم ندیده بودیم. جالب بود. فکرش را نمیکردم. خانوم حیدریان هم میگف که فکرش را نمیکرده من این شکلی باشم. فکر میکرده تپل باشم.
خلاصه کمی احوالپرسی کردیم و به سعید زنگ زدیم که کجایی؟ گفت که شما بروید جایی بشینید ما می آییم. ما یعنی سعید و سما. خلاصه ما رفتیم کنار دریاچه و چند عکس گرفتیم و بعد از کسی پرسیدیم کجا برویم خوب است؟ گفت امیر شکلات خوب است. پس رفتیم همانجا نشستیم. راستی خانوم حیدریان یک کتاب نقاشی خط نفیس که ازش فقط دو نفر در زمین داشتند برایم آوردند. بعد که نشستیم و سفارش هایمان را دادیم خانوم خمون هم کادویشان را رو کردند که یک کتاب بود و یک کارت پستال دست ساز و یک ماگ. تو اون کارت پستال قرار بود هر کسی تبریکش را برای تولدم بنویسد.
داشت خوش میگذشت. سعید و سما نیامده بودند هنوز. عکس یادگاری گرفتیم. خانوم سارا از خودشان گفتند و صبر کردند تا آنها بیایند و آنچه در مورد سارا حیدریان نمی دانیم را بدانیم. مثلا فکر کنین کت وومن بینتان زندگی میکند و یک هو در چنین مجلسی پرده از اسرارش بر می دارد. خلاصه با دهان های باز به حرف های سارا خانوم گوش می دادیم. و میگفتم این خاطراتتون رو بنویسید حسابی پر فروش می شود. ولی خب پلیس هم ممکن بود دنبالشان بیفتد. حرف زدیم کادو باز کردم. تشکر کردم. سارا خانوم حرف زد. شیک خوردم. سارا خانوم مجلس را گرم می کردند. سما خانوم یادگاری می کشیدند. سارا خانوم از کارهای گانگستری شان میگفتند. و من مانده بودم اگر سارا خانوم دقیقه ی نودی نمی آمد می خواستیم چیکار کنیم؟
خلاصه خیلی خوش گذشت و جای هر کسی که دلش پیش ما و با ما بود خالی. اصن عجیب هم نبود. که بخواهیم بگوییم خجالت کشیدیم و با یک مشت آدم فضایی روبرو شدیم. خیلی هم انگار آشنا بودیم و سال ها هم را می شناختیم. باشد شروع تازه ای برای قرارهای بیشتر و بزرگتر. آخرش همه خداحافظی کردند و رفتند. فقط من و سما و سعید ماندیم که دور دریاچه کمی قدم زدیم و کمی حرف زدیم بعد هم آمدیم و اسنپ گرفتیم و رفتیم. اسنپ من هم شاسی بلند و با کلاس بود..
پی نوشت1: فکر نمیکردم کسی برای دیدنم حاضر باشه بیاد. دم همه ی اونایی که با این ترافیک تهران و فاضله های دور پاشدن اومدن گرم. و البته همه اونایی که دوس داشتن بیان ولی نتونستن یا خبردار نشده بودن.
پی نوشت 2: حالا سفرنامه را بعدا مینویسم و در پستی جدا میگذارم.
پی نوشت 3: سلامت باشید. اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم
پی نوشت ۴: جای همه ی دوستان خالی
پی نوشت ۵: این قرار هم از معجزات امسال بود، اول سفر رشت و آشنا شدن با احمد گنجشک .
این بارم این قرار که تونستم چهار تا از دوستان خوب ویرگولیم رو ببینم.
سید مهدار بنی هاشمی
24مرداد1405

