سفرنامه ویرگولی-میتینگی-سیاحتی-زیارتی-تولدی-اکتشافی تهران

به نام خدا

مقدمه

خب این سفرنامه را خیلی وقت پیش باید می نوشتم ولی هی فاصله افتاد و تنبلی کردم ولی دیدم اگر ننویسم حیف می شود. راستش چطور شد این سفر را رفتم؟ اولا تولدم نزدیک بود و دیدم مشهد خبری نیست. پس به پیش شاگردان شائولینم بروم مگر آنها تولدی برایم ترتیب بدهند. لذا دلیل اولم تولدم بود. بعد دیدم دلم هم برای زینب کوچولو ، کوچک ترین شاگرد شائولینم تنگ شده زینرو میروم او را هم می بینم. این هم شد دلیل دوم. و اما دلیل سوم این بود که هی کلیپ در اینستا دیدم که در تهران وضع چنان است و فلان است گفتم بروم خودم ببینم کنار ساحل ایتالیا شده است یا این ها همه فیک است. و هنوز مانده تا آنجا یا نه؟

چهارما کلیپ های پلنگ های تهران را دیده بودم که وحشتناک بودند واقعا و همه جایشان عملی بود و از گوش و بینی و دهان و کتف و فلانشان پیرسینگ آویزان بود. خواستم بروم آن را هم ببینم. پنجما دلم میخواست بروم تهران و چند تن از دوستان ویرگولیم را ببینم پس با آن ها هم رایزنی هایی کرده بودم و اوکی داده بودند. ششما نزدیک شهادت امام رضا هم بود و دو سه روزی تعطیل بود گفتم از فرصت استفاده کنم و فضای تهران را در ایام عزاداری تجربه کنم. پس در یک تصمیم آنی بلیط قطار برای روز تولدم گرفتم. یعنی شب تولدم توی قطار بودم. یکی از دوستان هم از هتل نادری که کافه نادری معروف هم مال آن است تعریف کرده بود و گفته بود قیمتش ارزان است و من رفتم سرچ کردم و دیدم مفت است پس یک شب هتل نادری را رزرو کردم تا سفر متفاوتی داشته باشم. بعد به خانه ی خواهرهایم بروم. حال گفتم همین اول کار دلایلم را برای این سفر توضیح بدهم تا با من همراه شوید و ببینید چه شد و چه پیش آمد.

روز صفرم-جمعه-16مرداد1405

همیشه قبل از سفر استرس برم می دارد که اگر رفتم سفر و فلان شد و بهمان شد و آنطور که میخواستم نشد چه کنم؟ یعنی این حس از یک هفته قبل از سفر میاید به سراغم و روز سفر با خودم می گویم هر چه بادا باد. فوقش می روم و آنجا به هیچ کدام از اهدافم نمی رسم و میتمرگم داخل خانه و برمیگردم. همین تصور بدترین حالت ممکن بهم آرامشی می دهد و استرسم کم می شود. راستش هر کی مرا میبیند به آرامشم غبطه میخورد و میگوید سید خوش به حالت حقا که تو کوه آرامشی. ولی زهی خیال باطل. از دل سید چه می دانند؟

خلاصه روز سفر رسید و بلیطم برای ساعت 9:15 شب بود. تاکسی گرفتم و به راه آهن شهید رئیسی مشهد رفتم. قطارم قطار پنج ستاره ی زندگی بود. تا پذیرش شروع شد سریع رفتم و سوار قطار شدم. هم کوپه ای ها آمدند و آدم های جذاب و خاصی نبودند. از اول کله شان توی گوشی بود تا آخر و هیچ مکالمه ای شکل نگرفت. توی گروه بله ی ویرگولی ها یا شایدم کانالم هی گزارش میدادم که هم کوپه ای هایم مالی نیستند و نمیشود باهاشان ارتباط گرفت. رفقا هم میگفتند خب کوپه ات را عوض کن. توی کوپه که آمدیم روانداز و این ها برایمان نگذاشته بودند. نوشیدنی ولکام هم نیاورده بودند. قطار هم قطار مشهد رشت بود و 3 تومن سلفیده بودیم ولی خدماتش خوب نبود.

خلاصه همین امر باعث شد یکی از هم کوپه ای ها شاکی شده و اعتراض کند و مسئول واگن برود و برایمان موارد مورد نیاز را فراهم کند. ولی خب شام را هم دیر اوردند و دیگر چشم هایمان داشت می رفت روی هم. خیلی قطار خوبی نبود. من هم پایین خوابیدم. چه بسا هنوز مسافران کوپه کامل نشده بودند و قرار بود وسط راه بهمان اضافه شوند.

روز اول -شنبه– 17مرداد1405

نماز صبح جای خوبی نگه داشت و لازم نبود برویم زیرزمین و برویم آن سوی ریل. خیلی یادم نیست ، بعد آمدم و خوابیدم و صبح ساعت هفت بیدار شدم و صبحانه آوردند و خوردیم و رواندازها را جمع کردیم و تحویل مهماندار دادیم. ساعت 8 رسیدیم تهران. این اخیرا فیلم های زندان زیاد دیده بودم و با توجه به لوکیشن هتلم کسی پیشنهاد داده بود که به ساختمان ساواک که نامش موزه ی عبرت است بروم. من هم خسته و کوفته ، کوله بار بر دوش رفتم سوار مترو شدم و رفتم ایستگاه مهدیه پیاده شدم. خط عوض کردم ایستگاه محمدیه پیاده شدم. باز سوار خط جدید شدم و ایستگاه امام خمینی پیاده شدم و رفتم موزه ی عبرت را پیدا کردم. زندان بود ها. یک سری عروسک های در حال شکنجه شدن و اینطور چیزها هم داشت. البته چون سر صبح رفته بودم صدای شکنجه شدن و شلاق و اینطور چیزها نداشت. فقط توی حمامش صدای شلپ و شلوپ آب و ممد صابون بده و اینطور چیزها میامد.

بعد از آنجا اسنپ گرفتم برای هتل نادری و یک خانومی قبول کرد درخواستم را ولی من ساده برایش زدم موزه ی عبرت باید بیایید ، خانومه هم ترسید و سفر را لغو کرد. باز اسنپ گرفتم و یک تاکسی زرد قبول کرد و آمد دنبالم و مرا به هتل نادری رساند. سال تاسیس هتل 1306 بود و من در سالگرد 99 سالگیش به آن پا گذاشته بودم. یک شب اقامت در هتل یک میلیون و پانصد هزار تومان بود. که خیلی برام عجیب بود و گفتم می ارزد تجربه کنم. آن منطقه هم نزدیک کلی سفارت خانه بود. نزدیک کلی موزه و آتشکده و کلیسا بود و گفتم هم فال است و هم تماشا.

با یکی از دوستانم هم قرار داشتم تا ببینمش. اول رفتم توی کافه کلی عکس گرفتم و هی زنگ زدم ببینم رفیقم کجاست که هی اسنپ گرفته بود و کسی قبول نکرده بود. خلاصه کلی علافم کرد و آخر هم گفت بیا ایستگاه متروی پارک لاله. من هم کوله ام را گذاشتم پیش پذیرش هتل و رفتم جای پارک لاله و اونجا هم کلی علاف شدم و وقتی هم دوستم آمد کلی راه رفتیم و بستنی خوردیم و آبمیوه خوردیم و بعد هم من را به حساب خودش برد یک رستوران خوب که غذای خوب بخوریم. ولی رفتیم و فلافل خوردیم. خلاصه خسته و فرسوده به هتل برگشتم و رفتم کلیدم را گرفتم و رفتم داخل اتاقم. چون جزو آثار باستانی بود کولر گازی نداشت. از شانس بدمم سرویس بهداشتی اش چسبیده بود به دیوار و با هزار بدبختی باید پاهایم را جمع میکردم تا بتوانم رویش استقرار بیابم. هتل بیشتر به مهمانخانه می مانست، تلویزیون هم نداشت فکر کنم.

ولی خب هدفم بیشتر کافه نادری بود که خیلی در فیلم ها و سریال ها دیده بودمش و وقتی پرسیدم می آیند اینجا فیلم برداری میکنند؟ گفتند نه، بخشی را اینجا میگیرند و بقیه اش را می روند در شهرک سینمایی فیلم برداری میکنند. ولی خب پاتوق هنرمندان بوده و یک جاییش بود اصلا که نوشته بود جلال آل احمد و سیمین دانشور اینجا چیزی میخوردند. خیلی جای تاریخی و جالبی بود.

روز دوم-یکشنبه-18مرداد1405

 خلاصه فردا صبحش رفتم توی کافه نادری صبحانه خوردم و رفتم که بروم به کلیسای مریم مقدس. روز یکشنبه بود و رفتم به کلیسا که در خیابان هفتم تیر شایدم سی تیر بود فکر کنم و رفتم داخل و گفتند کجا؟ امروز روز زیارتی خودمان است و مسلمان راه نمی دهیم. چه بسا می آیند و شلوغ کاری میکنند اینجا و هی صلوات می فرستند و ازینطور چیزها. مراسمشان از ساعت 7 صبح شروع شده بود و تا ساعت 1 قرار بود ادامه پیدا کند. پس این تیرم به سنگ خورد. یک آتشکده هم همان نزدیکی ، آتشکده زرتشتیان آدریان، یعنی آن طرف خیابان بود.  رفتم و زنگ زدم و درم را باز کردند و کلی غر غر کردم که این مسیحی ها مارا راه ندادند و این حرف ها ، آن بنده خدا گفت بیا دور بزن و عکس هات رو بگیر و من هم یک توضیحی بهت میدهم حالش را ببر. رفتم دور زدم و از نماد فروهر عکس گرفتم و آتش را نشانم داد و گفت این آتش 108 سال یا همچین چیزی هست که روشن است. بعد توضیح داد که این آتش مسئول دارد و یکی می آید خاموشش میکند ولی آتش زیر خاکستر روشن است و نفر بعد می آید  و آتش را احیا میکند. آدرس سایتشان را هم داد که در مورد همین آیین های زرتشتی و فرقه ی خودشان توضیحاتی داده بود.

بعد رفتم آن طرف چهارراه تا موزه ی سفال و آبگینه را ببینم که درش باز بود ولی نگهبان راه نداد و گفت از زمان جنگ بسته است دیگر. مفت خورها عادت کرده بودند به تعطیلی. آخر آن تایم که من رفتم جنگی هم در کار نبود. خلاصه حسابی شکست عشقی خوردم. البته یادم رفت از دیشبش بگویم که رفتم و کمی گشت زدم و خیابان لاله زار را دیدم که لوستر فروشی و اینطور چیزها داشت. از جای پلاسکو رد شدم. چند تا از همین پلنگ های اینستاگرامی دیدم و از جلوی سفارت انگلستان هم رد شدم که روی دیوارهایش شعار مرگ بر انگلیس و این ها نوشته بودند. من هم کیک و ساندیسی خریدم و خوردم و همین بود شام شبم.

بعد از شکست هایی که خورده بودم دیدم بروم وسایلم را بردارم و تاکسی بگیرم و بروم خانه خواهر کوچک ترم. یعنی مامان زینب کوچولو. آمدم خودم را تحویل بگیرم. گفتم اسنپ پلاس میگیرم تا بنزی چیزی قبول کند درخواستم را و کلی کیف کنم. گرفتم و سمندی چیزی قبول کرد. گفتم برو بابا. پول مفت دارم مگر؟ اسنپ معمولی گرفتم و یک سمند زرد قبول کرد. آدم باحالی بود. دلش میخواست بحث سیاسی بکند نگذاشتم بعد از فواید مشروب گفت و گفتم ارتباط برقرار نمیکنم باهاش ولی انقدر به حاشیه کشاندم بحث را که فضا عوض شد و کلی خوش گذشت و راننده هم کیف کرد و شماره ش را داد و گفت هروقت کمک لازم داشتی بهم زنگ بزن. ولی وسط راه ماشینش یاتاقان زد و رفت کنار جاده تا ماشینش را درست کند. خدا را شکر توی سایه هم ایستاده بود وگرنه اعصابم خرد میشد. کمی جلوتر گاری ای کنار خیابان ایستاده بود و شاتوت هایی به چه بزرگی میفروخت. ماشین که درست شد گفتم بزند کنار برای خواهرم شاتوت بخرم. یک کیلو شاتوت خریدم و رفتم خانه ی خواهرم. چه کار خوبی کرده بودم. هم خودم کیف کردم و هم میزبان.

رفتم داخل و امیرعلی نبود. زینب و فاطمه آمدند به استقبالم و زینب هنوز خوابالو بود و البته یکم سرما خورده هم بود. از قبل با فاطمه ، شاگرد ارشد شائولینم هماهنگ کرده بودیم که من آمدم تهران چه میخواهی برایم درست کنی؟ او هم یک لیست بلند بالا بهم داده بود. فاطمه 12 سالش است ولی خب بسیار پرتلاش و شاگرد اول است در کلاس های شائولینم. به خانه ی آنها که وارد شدم فهمیدم یکی از بزرگ ترین مسئولیت ها در خانه شان حفاظت از آشپزخانه در برابر ورود زینب به آشپزخانه است. یک پشتی هم گذاشته بودند که کسی باید جلوی پشتی مینشست و مانع ورود زینب میشد. بخش زیادی از فعالیت من در خانه ی خواهر نشستن جلوی همین پشتی بود.

خلاصه ظهر قورمه سبزی خوردم و کمی استراحت کردم. بعد که بیدار شدم امیرعلی و دامادمان آمده بودند. دامادمان امیرعلی را میبرد سر کارش که این ها یکم از دستش نفس بکشند و انرژی اتمی امیرعلی تخلیه شود یکم. خلاصه عصر که شد هی امیرعلی صدوهشتاد درجه پاهایش را باز کرد و نیم پشتک زد و ازین طور کارها. نون بیار کباب ببر هم بازی کردیم و خوب بود. فاطمه هم داخل آشپزخانه بود و داشت دوپیازه درست میکرد. شام شب با فاطمه بود. که خیلی هم خوشمزه شده بود.

روز سوم-دوشنبه-19 مرداد 1405

خب این روز را از بعد از ساعت 12 شب یعنی آغاز روز دوشنبه شروع میکنم که صدای سگ ها نمیگذاشت بخوابم. یک سری سگ ولگرد اطراف مجتمعشان بود که این ها یک ریز واق واق میکردند و زوزه میکشیدند. خلاصه کلی دعا خواندم و به خدا متوسل شدم تا خفه شدند. صبحانه نیمرو بود و ناهار را هم قرار بود فاطمه پلو کباب برام درست کند. که کرد و خوشمزه بود. از طرفی با بچه های ویرگول هم هماهنگ میکردم برای یک قرار میتینگ در مکان بام لند چیتگر. توی ویرگول هم پستی گذاشتم ولی خب فرد جدیدی به جمعمان اضافه نشد.

عصری چون قاب گوشیم خراب شده بود به پیشنهاد خواهرم با فاطمه رفتیم مجتمع تماس و آنجا کلی گشتیم و یک قاب گوشی که همان اول پسندیده بودیم را خریدیم. و بعد رفتیم توی یک مجتمع دیگر و آنجا هم کلی اسباب بازی و ازین طور چیزها داشت ، هی فاطمه دلش چیزی را میخواست ولی از ترس اینکه مادرش بگوید چرا خریدی بیخیال میشد. ولی خب بعدش رفتیم و آبمیوه فروشی آن نزدیکی ذرت مکزیکی خوردیم با هم.

شب که شد دیدم دامادمان کیک آورده و چه کیکی و تولدی برایم گرفتند و چند تا عکس یادگاری گرفتیم. خواهر دیگرم گفته بود راهم دور است و حوصله ندارم و خلاصه نیامده بود. ولی خب نیمچه تولدی برگزار شده بود که من راضیم.

روز چهارم-سشنبه-20مرداد1405

امروز روز دیدار ویرگولی بود. پست هم توی ویرگول گذاشتم ولی خب دیدم کسی استقبال نمیکند. برش داشتم. با سعید و سما و خانوم خمول و خانوم حیدریان برای قرار هماهنگ کرده بودم. خانوم حیدریان که گفته بودند نمیام. ولی آخرش سوپرایزم کردند و آمدند. ولی خب اول بگذارید از صبح شروع کنم که فاطمه با موز و خامه و اینطور چیزها بستنی خانگی درست کرد برام. ظهر هم ساندویچ مرغ خوردیم. و ساعث 6 قرارمان بود با دوستان ویرگولی. اسنپ گرفتم و رفتم به بام لند. سارا خانوم اول از همه رسید و رفته بود بالاتر پیاده شده بود. خلاصه کلی تماس گرفتیم و بالاخره پیدا کردیم هم را. بعد خانوم خمول و خواهرشان را پیدا کردیم. اول که هم را دیدیم خانوم خمول گفتند وااای .. چون هم را ندیده بودیم هی سوپرایز شدیم. هی این ها گفتند ما توقع نداشتیم شما این شکلی   باشی. فکر میکردیم سه متر ریش داشته باشی و رد مهر روی پیشانی ات باشد و فلان و بهان، من هم گفتم من هم جور دیگر فکر میکردم. خلاصه کلی سوپرایز شدیم و رفتیم به دنبال جایی باحال برای نشستن. امیر شکلات را برای این موضوع  انتخاب کردیم و سعید و سما هنوز به جمعمان اضافه نشده بودند.

این ها را در ایام جنگ و در گروه بله ی ویرگول باهاشان آشنا شده بودیم. این ها هم در همان گروه با هم دوست شده بودند و کاپل شده بودند. سعید معلم ریاضی است و سما هم دکتر داروساز. خلاصه چیزهای خوشمزه ای سفارش دادیم و عکس یادگاری چند تایی گرفتیم. بعد سارا خانوم حسابی من را شرمنده کردند و یک کتاب نفیس خطاطی که تویش به هزار سبک خطاطی نوشته بود "نور علی نور" هدیه دادند. خانوم خمول هم یک پک هدیه بهم کادو دادند که تویش ماگ بود و یک کارت پستال که هر کدام از بچه های تویش برایم یادگاری بنویسند و یک کتاب شعر از قیصر امین پور.

سفارش هایمان آمد و چیزهای خوشمزه ای بود ولی هنوز سعید و سما نیامده بودند. خلاصه هنوز قصه ما به سر نرسیده بود، این دو نوگل نوشکفته ظهور کردند و خانوم حیدریان هی خاطرات تعریف کردند برامون و کلی فضا عوض شد. ولی خب سوگند رازداری هم ازمون گرفتند که چیزی جایی نگیم ما هم عهد خونی بستیم که چشم.

خیلی شب خوبی بود و خانوم خمول و خواهرشون که از کرج آمده بودند زودتر خداحافظی کردند و رفتند و ما هم کمی قدم زدیم کنار دریاچه ی چیتگر و بعدش هر کداممان رفتیم به خانه ی خودمان. اسنپی که برای برگشت گرفتم یک ماشین شاسی بلند با کلاس بود و حسابی کیف کردم. هرچقدر هم نگاه کردم دیدم درین نقطه از شهر ، خبر خاصی نیست و بانوان با پوشش خیلی نامناسب بیرون نمی آیند. جای هتل فقط دو سه تا پلنگ پیرسینگی دیده بودم. ولی جای پارک چیتگر چیز خاصی ندیدم.

بعد ازین میخواستم بروم به سمت قیطریه، جای خانه ی خواهر دیگرم تا ببینم آنجا که بالاشهر هست ، ملت لخت و عور بیرون می آیند یا نه؟

روز پنجم-چهارشنبه-21مرداد1405

روز چهارشنبه تعطیل بود و چون میخواستم نقل مکان کنم به خانه ی خواهر دیگرم. اول با تیم الف یعنی خواهر کوچکم این ها رفتیم به جلسه قرآنی فامیلی که آنجا عمویم هم بود. کمی دعا خواندند و بعد صبحانه حلیم تهرانی بود که خیلی هم خوشمزه بود. بعد باز سوار ماشین شدیم و رفتیم خانه ی خواهرم و آنجا بساط آبگوشت برپا بود. پس آبگوشت را بر بدن زدیم و خواهر کوچکم و زینب کوچولو این ها رفتند خانه ی خودشان.

برای برنامه ی بعد از ظهر به دامادمان گفتم برویم به امامزاده صالح. فردایش شهادت امام رضا بود. تمام این سال ها هر سال به تهران رفته بودم ولی یک بار بیشتر به امامزاده صالح نرفته بودم. پس برایم جذابیت داشت. خلاصه از داخل بازار تجریش رد شدیم و به امامزاده صالح رسیدیم. دیدم نوشته السلام علیک یا صالح ابن موسی کاظم. پس فهمیدم که ایشان هم برادر امام رضا علیه السلام هستند. زینب سادات هم بود و او رفت قسمت خانوم ها و من و دامادمان رفتیم قسمت آقایان نماز خواندیم و آمدیم بیرون. دامادمان قرار شد برود ماشین را بیاورد. ما هم قرار شد با زینب سادات یا به عبارتی زینب بزرگه برویم و بستنی بخوریم. پس رفتیم توی بازار و به آن جایی که مد نظر بود رسیدیم و دو تا بستنی بلوبری توت فرنگی خریدیم و خوردیم و جذاب بود. البته اول کار یکی از بستنی ها افتاده بود روی زمین. اما بنده خدا پایمان حساب نکرد. خودش سوتی داده بود.

چقدر بازار شلوغ بود و فضای زنده ای داشت. بعد رفتیم جایی که ماشین را پارک کرده بودند و دیدیم دامادمان نیست و تلفنش را هم جواب نمیدهد. اعصاب واسه آدم میمونه؟ نه .. نمیمونه. خلاصه بعد از مدتی دامادمان نان سنتی بر دست ظاهر شد و چون چیز خوراکی به همراه داشت از گناهش درگذشتیم. یکم حس سرماخوردگی داشتم. یادم نیست شام چه خوردیم.

ولی خب برای اکتشاف وضعیت تهران تجریش هم آمده بودم و دیدم اوضاع بسامان است واین کلیپ هایی که توی اینترنت و اینستاگرام درمی آید معلوم نیست کجای تهران است؟ ساعت چند؟ چه روزی؟ آنچه در مشهد دیده بودم ، در تهران ندیدم.

روز ششم-پنجشنبه-22مرداد1405

روز شهادت امام رضا بود دیگر. صبح یک املت درست شده با رب مشتی خوردم و ظهر هم قرار بود بروند یک ساندویچ کالباس 90 درصد مشتی از سر کوچه شان بگیرند که تا ظهر شد همسایه یک قرمه سبزی درجه یک آورد و کنسل شد. البته خیلی اهل کالباس نیستم و بهتر. مشهد هم در این حوزه خیلی قوی تر است و برندهای خوبی دارد. این فست فودی مورد نظر هم قیمت خون باباش را میگرفت برای یک ساندویچ کم ملات کالباس.

برای شب با حضرت داماد برنامه ریختیم تا برویم یک روضه ای چیزی و نذری بگیریم و برگردیم. یک جای باکلاس رفتیم. حسینیه کاشانی فرید. و خب چیزی که در ورودی این حسینیه برام جالب بود این بود که چیزی گذاشته بودند درخت مانند و روی شاخه هایش کیسه هایی برای اینکه کفش هایت را تویش بگذاری داشت. بعد هم قبل ازینکه وارد شوی پذیرایی میکردند. یعنی چای دادند و زولبیا بامیه و شیرینی و با خیال راحت خوردیم و بعد رفتیم داخل. جلسه ی خوبی بود. شیخ جلسه هم خوشگل و چشم رنگی بود. موقع بیرون آمدن هم در پک هایی آراسته غذاهایی بهمان دادند که ته چین مرغ بود و البته من ته چین مرغ خیلی دوست ندارم.

با هزار سختی خودمان را به مسجدی در قیطریه رساندیم و نماز خواندیم و با علی-پسر خواهرم- پیاده برگشتیم خانه. برای فردا به دامادمان گفتم که برویم مهدیه تهران دعای ندبه.

روز هفتم-جمعه-23مرداد1405

خیلی از تهران خوشم نمی آید ولی این بار به خاطر این سه روز تعطیلی و اهدافی که داشتم بیشتر از سه روز تهران ماندم. البته از خانه خواهر کوچکم که بیرون میرفتم به شوخی شکرگذاری میکردند و خب مهمان داری کار سختی است. و چون خودشان هم می آیند مشهد و یک ماه می مانند؛ آخرهای کار که دارند میروند من شکرگذاری سرخپوستی میکنم ، این ها هم یاد گرفته بودند و می خواستند جبران کنند.

صبح با دامادمان رفتیم مهدیه تهران و آنجا هم پایم لیز خورد و کمی افتادم توی جوب و پایم کمی زخمی شد. لب جوب خیس بود و کفشم سر خورد و اوضاعی شد. ولی خب خیلی خسارت مالی و جانی نخوردم. رفتم دست هام را شستم و رفتیم داخل. مهدیه یک زیرزمین دارد و ملت اول میروند صبحانه میخورند و بعد می روند دعا گوش کنند. توی مشهد برعکس است. صبحانه خوراک سوسیس و سیب زمینی بود و خوشمزه بود. رفتیم توی دعا نشستیم و من چرتم گرفته بود. بیهوش بودم عملا. هی غش میکردم. اصلا کنترل سرم رو نداشتم. ولی خب به خیر و خوشی دعا تمام شد و رفتیم خانه. برای ظهر رفتند کالباس گرفتند و بدک نبود ولی به پای ساندویچ صدف مشهد و این ها نمیرسید. به خواهرم گفتم یک چیزی هم بدهد با خودم ببرم. چه بسا قطارم رجا بود و شام نداشتم.

قطار ظهر راه می افتاد و از قطارهای ظهر متنفرم. زمان نمیگذرد لامصب. یک پسره ای هم ، توی کوپه مان بود که شبیه بلاگر اینستاگرام مهیار حسن بود ولی این بنده خدا خیلی یبس بود و همه ش کله ش توی گوشی بود. از مسافرهای دیگر هم شانسی نیاوردم و ساعت 2 شب رسیدیم مشهد و تاکسی راه آهن گرفتم. قطار رجا از لحاظ خدمات و امکانات با آن قطارهای گران خیلی فرقی نداشت. قیمتشم هم خوب بود. یادم رفت بگم که یک کارت هدیه خوشمزه هم از خواهر بزرگم گرفتم. یعنی کیک تولد را خواهر کوچکم گرفته بود. هدیه اش را خواهر بزرگم داد. خدا را شکر. خلاصه قصه ی ما به سر رسید و سیدم به خونه ش رسید.

پایان ...

سید مهدار بنی هاشمی

اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم

راستی اگر خوندین سفرنامه م رو ، خوشحال میشم نظرتون رو در موردش بدونم ! ❤

1آبان1405