
اسم کتاب را شنیده بودم. کتاب مسیح باز مصلوب را ازین نویسنده یعنی نیکوس کازانتزاکیس خوانده بودم. گفتم این کتاب را هم قرض گرفته و بخوانم. کسی هم که کتاب را قرض میداد گفت خودم نخوانده ام ، تو بخوان و معرفی ای درباره ش بنویس ببینم بخوانمش یا نه. نکته ی جالب کتاب همان مقدمه ی کتاب است که مترجم کتاب یعنی آقای محمد قاضی درباره ش نوشته و گفته من چون حس نزدیکی با شخصیت زوربا میکردم این کتاب را ترجمه کردم و می آید از خاطراتش مینویسد. که چقدر به رقص علاقه داشته و در مراسماتی رفته وسط و رقص نمایانی کرده و همه را سر ذوق آورده و کلی مریدش شده اند.
حال کتاب چه میگوید؟ داستان که به نظرم خیلی چرت بود و شاید ادای احترامی بود به یکی از دوستان نویسنده. ولی حرف خاصی برای گفتن نداشت. زوربا کیست؟ یک آدم بی سواد که اهل می و زن بازی است و روزی به شخصیت اصلی داستان که نویسنده است و دارد می رود به کرت تا آنجا روی معدن زغال سنگی سرمایه گذاری کند نزدیک میشود و میگوید مرا هم با خود ببر. این آقای نویسنده هم که دارد کتابی مینویسد از شخصیت زوربا خوشش می آید و او را همراه خود میکند. زوربا هم هی از فلسفه های زندگی اش می گوید برای او. نظراتش را درباره ی خدا و شیطان میگوید و میگوید شیطان هم خداست.
در مورد زن ها هم نظرات مسمومی دارد و در طول داستان همه ش دارد از خاطرات خودش با زنان مختلف میگوید. و میگوید به هرگلی که رسیدی ببوی و برو. یا در طول داستان به زن ها نزدیک میشود و لالای لای. خلاصه کتاب مثبت هجده سال است. من همه ی کتاب را خواندم. ولی این کتاب مفتش هم گران است. چیزی به آدم اضافه نمیکند. یعنی حتی لذت خاصی از خواندنش نمیبرید. فقط زورباست و دیوانگی هایش و زن بازی هایش و همان رقصش. 450 صفحه کتاب میخوانی تا به جایی برسد ولی به پایان نه چندان دلچسبی میرسی. نهایت حرف کتاب این است که از لحظه لذت ببر.
البته مطمئنم کسانی شاید این کتاب را خوانده باشند و حسابی ازش لذت برده باشند و چیزی یاد گرفته باشند ولی خب این نظر من است و دوست دارم نظر دیگران هم بخوانم در موردش.
پی نوشت: شاید بعضی عموجانی را نشناسند. ولی خب بهتر. من هم معرفی اش نمیکنم برایتان.
پی نوشت 2: یک صحنه ی جالب داستان این است که زوربا با پیرزن فاحشه ای آشنا میشود که دیگر بازنشسته شده و دنبال آرامش است. و خب زوربا هوایش را دارد و همه ش صدایش میزند بوبولینای من. این کلمه ی بوبولینا توی ذهنم مانده.
پی نوشت 3: شب های طولانی پاییز و زمستان جان می دهد برای کتاب خواندن. برای همین فیلم دیدن را کم کرده ام و بیشتر کتاب میخواهم بخوانم.
پی نوشت 4: جدید فیلم خونبازی را دیدم با بازی درخشان باران کوثری که نقش دختر معتادی را بازی میکند در فیلم. فیلم اجتماعی قشنگی بود و باران کوثری هم برای اینکه نقش را خوب بازی کند رفته بوده در دار و دسته ی معتادها و بینشان بوده تا یاد بگیرد و نقش خودش را خوب بازی کند.
پی نوشت 5: سریال هم سریال مستر ربات را شروع کردم. سریال خوبی است و حالا تمام شد معرفی اش را برایتان مینویسم.
پی نوشت 6: لیست مهمان های جشن 600 تایی شدن رو هم نوشتم. انشاالله تا آن موقع سایت خراب نشود یک پارتی برگذار میکنم.
پی نوشت 7: رفته بودم جلسه ی فردوسی خوانی ، در تایم استراحت یکی از اعضای جلسه بهم چایی تعارف کرد و من هم رفتم براش. یکی از حظار هم هی میگفت دمت گرم سید. که بعد فهمیدم منظورش چیست. بعد ظاهرا لیوان نبود و فرد تعارف زننده خودش معتاد به چایی. من هم خجالت کشیدم کلی و گفتم من آب همرام هست و چایی خور هم نیستم خیلی. فقط چون به نظرم رسید باید تعارف رو قبول کنم اومدم براش. باری زهی خیال باطل. دارم تمرین میکنم تعارف را قبول نکنم. چه بسا که تعارف نوعی بلف است و باید تشکر کنی و ردش کنی. حالا دارم کتاب بیگانه را میخوانم. توی معرفی کتاب بیشتر در موردش صحبت میکنم.
سید مهدار بنی هاشمی
7مهر1405