
توی خانه بودم. زنگ خانه مان را زدند رفتم جای آیفون و گوشی را برداشتم و دختری گفت: باز کن، منم. گویی سال ها بود می شناختمش و منتظرش بودم. در را باز کردم. آمد بالا و در را برایش باز کردم و آمد توی خانه ، دخترک با دامن کوتاه و جوراب سفید و پیراهنی چهارخانه آمد توی خانه. سلام کردم و مثل گاو سرم را انداختم پایین و رفتم توی اتاقم او هم دنبال سر من آمد و با هم حرف میزدیم. آمد و ایستاد پای کتابخانه م و به کتاب هام نگاه میکرد و نمیدانم در مورد چی صحبت میکردیم؟ شاید در مورد چاپ کتاب. شاید در مورد داستان کوتاه.
همینجور داشتیم گل میگفتیم و گل میشنفتیم و از تهِ دل هااار هااار میخندیدیم. شبیه این شخصیت هایی که هوش مصنوعی میسازد یا کارکترهای ژاپنی انیمه ها بود. خیلی خوشگل بود. اصلا لوکیشن مد نظرم نبود که توی خانه هستیم. مامان الان می آید یا بابا یا هر کسی. در همین حال و هوای خودمان بودیم که خواهرم آمد تو به دخترک گفت شما؟ دخترک هم گفت دوست من است. خواهرم از تهران آمده بود و چمدانش را دیدم که آن گوشه گذاشته؟ خواهرم پرسید عجب. از کجا آشنا شدین با هم؟ دخترک گفت ما دوست های مجازی هستیم. از توی ویرگول. خواهرم اوکیی گفت و رفت.
خیلی تخیلی بود همه چیز. چشم هایم را باز کردم و دیدم ساعت 1 است هنوز و باز چشم هام رو بستم و سعی کردم بقیه ی خواب را ببینم که چه میشود. دیدم دختر دارد دلیل می تراشد که مثلا من ناامید بوده ام و میخواستم خودم را بکشم آمده تا باهام حرف بزند و نجاتم بدهد. ولی خب خواب نبودم دیگر و آن سوپرایزهای خواب را نداشت ، داشتم خودم تصویر سازی بیخودی میکردم. صبح زود از خواب پا شده بودم و به این خواب کوتاه خیلی نیاز داشتم. ولی خواب بانمکی بود. دوسش داشتم
قدایا ... بازم ازین خوابا لدفا ولی یه پایان بندی خوب داشته باشه الکی یهو از خواب بیدار نشم دلم برای اون مهجبین تنگ شه :/ :))
27تیر1405