
به نام او
صدای موج دریا می آمد که خود را به صخره های ساحل می کوبید. آسمان خشمگین و عبوس ، سیه چرده رو به زمین ابرهایش را در هم کشیده بود. کلاغ ها .. غار غار... غار غار .. سمفونی بی نظیر گروهی خود را آغاز کرده بودند. هزاران کلاغ بالای آسمان دور هم می چرخیدند و خبر دیروز را فریاد می زدند. دخترک گم شده بود. دریا او را برای خود برده بود. عاقبت عشق همین است. دخترک عاشق دریا بود.
پسر هر روز صبح به کنار ساحل می آمد. به دریا نگاه می کرد. با او درد دل می کرد. ازو میخواست که عشقش را به او برگرداند. ولی دریا گوشش بدهکار نبود. گاه پسر عصبانی می شد. به دریا فحش میداد. موج را لگد می کرد. انگار چیزی عوض میشد. گاه می نشست توی ساحل و روی شن های ساحل اسم یارش را می نوشت. موج می آمد و همه چیز را میشست و می رفت. عصبانی می شد. می گفت : مگر اینجا مال باباته دریا؟ مگر عشق من سندش به نام تو خورده بود؟ خب بزار با اسمش عشق بازی کنم حداقل. ولی دریا حسود بود. دریا رقیب عشقی قدرتمند و بی رحمی بود.
پسر هر روز به افق دریا خیره می شد. به دورها. به مرغ های دریایی که کاهی در آب شیرجه می زدند و ماهی برای خود شکار می کردند و می رفتند. در کنار ساحل یک خانواده ی قرچنگی را نگاه می کرد که داشتند در کنار هم راه می رفتند. اگر عشقش را دریا نبرده بود الان آنها هم خانواده شده بودند. قلبش تیر کشید. چه روزها که با او در ساحل قدم نزده بودند. ساعت ها حرف ، ساعت ها عشق بازی و شعر و درد دل. چرا دریا عشقش را برده بود؟ با خود می خواند: دریا .. اولین عشق مرا بردی. دنیا دم به دم مرا تو آزردی.
مثلث عشقی کثیفی پیش آمده بود بین او و عشقش و دریا. و در این میان خب معلوم است. قوی ضعیف را میخورد. قوی پیروز میدان است. اگر به جای دریا پسری پولدار و خوش تیپ از خانواده ای خوب هم رقیبش بود احتمال اینکه آن پسر برنده ی بازی باشد کم نبود. به دریا خیره شد. می خواست ببیند دریا عشق او را با خود برده یا عشقش خود به دریا زده و با او رفته. پدر مادرها نمی گذاشتند آن دو ازدواج کنند. مدت ها گذشته بود و نمیشد که نمیشد. چند بار با هم فرار کرده بودند اما هر بار خانواده ی دختر پیدایشان کرده بودند و هم پسر را حسابی زده بودند و هم معلوم نیست چه بلایی سر دختر آورده بودند. این آخرها دختر خیلی لاغر شده بود. زیر چشم هایش گود افتاده بود.
شاید دریا او را نبرده باشد. خودش با پای خودش با او رفته باشد. تا فرار کند. فرار کند از من. فرار کند از رنج. این آخر ها حرف های مشکوکی میزد او. باید بروم دنبالش. پسر با خود گفت. پاچه هایش را بالا زد. پا در آب گذشت و رفت. تا عشقش را پیدا کند. تا ببیند با دریا تا کجا رفته؟ بیست متری از ساحل دور شده بود که دریا زیر دو خمش را گرفت و به زمین کوفتش. دوباره بلند شد. می خواست برود به همانجایی که عشقش رفته. خسته شده بود از زندگی...
سید مهدار بنی هاشمی
20بهمن1401