
شب ساعت دوازده خوابیده بودم و ساعت 3 از خواب پا شده بودم و نماز خواندم و هر چه تلاش کردم دیگر خوابم نبرد ساعت 6 میخواستم بلند شوم و بروم خانه ی پسر دایی ام روضه. ساعت پنج ونیم بلند شدم و نان برای خودم گرم کردم و کمی کره عسل خوردم تا ته بندی کرده باشم و توی روضه حواسم جمع باشد. روضه خیلی خوب بود و بعدش رفتم شرکت ولی داشتم برای خواب میمردم. سرم هی میفتاد. وقت هایی که بی خواب میشوم خیلی اوضاعم خراب میشود. اصلا حالم بد است. دیدم شرکت نمیتوانم بمانم. اسنپ زدم دیدم زده 95 تومان. دیدم گران است. تپسی هم گران بود. ولی سفر اشتراکی اش خوب بود. برای همین سفر اشتراکی تپسی گرفتم.
چند دقیقه ای صبر کردم و یک همسفر پیدا کردم و چند دقیقه بعدش هم راننده پیدا شد. راننده نزدیک بود برای همین رفتم بیرون ایستادم تا ماشین که رسید سریع سوار ماشین شوم. ماشین را از روی شماره پلاک پیدا کردم. رفته بود آن طرف خیابان ، نزدیک چهارراه ایستاده بود. از خیابان رد شدم و دویدم سمت ماشین و سوار شدم. مرد خوشتیپ و خوش قیافه ای بود. گفتم خوب شد دیدمتان وگرنه پیدایتان نمیکردم. گفت که روی نقشه برای من اینجا زده بود، به خاطر اختلالات اینترنت بهش حق دادم. ممکن بود درست بگوید.
من جلو نشستم و خانومی پشت سرم نشسته بود. همسفرم بود. روی گوشی ام آمد ، از همسفر خود راضی هستید؟ به راننده گفتم این چه میگوید دیگر؟ من که اصلا همسفر را ندیده ام. راننده گفت خب خیلی وقت ها مسافرها دو نفره سوار میشوند. گاهی بار دارند و مشکلاتی ایجاد میشود. برای همین این سوال را میپرسد. بعد شروع کرد به توضیح که دلش میسوزد و سوار میکند وقتی طرف با یک همراه می آید در صورتی که یک نفر بیشتر نباید باشد. می گفت به خاطر اوضاع اقتصادی و مشکلات مردم این کار را میکنم. ولی خب خطراتی هم دارد. مثلا اگر تصادف شود تپسی پاسخگو نیست به خاطر آن مسافر اضافه . طرف با دوست دخترش سوار شده پدر دختر می آید و شاکی میشود و ازینطور حرف ها. گفتم تا به حال برایت پیش آمده؟
گفت نه. ولی خب وقتی چیزی قانون میشود آدم فکر اینجاهایش را هم میکند. نمی دانم چطور بحث به اینجا کشید که گفت رفیقم توی شرکت بعد از دو سال بهم چیزی نشان داده و گفته بهش 11 میلیون بدهکارم. من هم گفتم بگذار بروم ته توی قضیه را دربیاورم. و چند روز درگیر بوده و ریز حسابش را درآورده که او هم 18 میلیون از رفیقش طلب دارد. گفتم همدیگر را جر داده اید حسابی. میگفنت نه خیلی دوستانه این حرف ها را زده ایم. گفتم بله قطعا همینطور است. با لبخند هم را شکافته اید.
بعد نمی دانم چه شد یاد قرارهای خودم و پسر دایی ام افتادم و برایش از اتفاقی که اخیرا افتاده بود گفتم. گفتم من و پسر دایی هفته ای یک بار قرار صبحانه میگذاریم و هر دفعه نوبت یکی است که حساب کند. این دفعه نوبت پسر دایی بوده و چون جایی که میرویم نزدیک خانه آنهاست و من از کهکشان فلک میایم و زودتر ازو میرسم ، این بار بهش غر زدم و آخر کار موقع حساب کردن پول کم داشت من به روی خودم نیاوردم. فقط آخر کار رفتم و ده تومن باقیمانده را کارت کشیدم. بعد پسر دایی گفت که این لیمونادها که من هر دفعه میخرم حواست باشد. طوری نباشد بیایی بگویی ده تومان به من بدهکاری. این از آنجا که بهش گفتم خانه ی تو نزدیک است و دیر میایی ناراحت شده بوده و این را گفته. البته من هم بهش گفته بودم چند باری هم با هم قرار داشتیم و نیامده ای این را هم حواست باشد.
راننده پرسید از کجا می دانید که هر بار نوبت کیست؟ گفتم من در سررسیدم یادداشت میکنم. گفت به به .. چه حسابگر و ازینطور حرفها. یک هو صدای خانوم هم از صندلی عقب بلند شد که آفرین. چه خوب. پسرم باید بیاید با شما رفاقت کند. من هم که از خدا خواسته گفتم خب بگویید. شماره اش را بدهید. ازین در وارد بحث شد که البته خساست هم خوب نیست. برای پول های کم که آدم حساب کتاب نمیکند. خواهری دارم که خیلی دست و دلباز است و خیلی بخشنده است و خدا هم برایش ساخته و خیلی پولدار شده. صد تومان این ها در می آورد. قبلش یک قپی هم آمدم فکر کنم که گفتم من هم پولدارم. البته منظورم این بود که من هم پول دارم. خلاصه هی از خواهرش تعریف کرد و گفتم خب شماره خواهرتان را بدهید. به همین سوی چراغ قسم میخواستم راز این دست و دلبازی اش را بفهمم.
ولی گفت به درد تو نمیخورد. سنش زیاد است. قضد ازدواج ندارد. مستقل است و دوست دارد آزاد باشد. گفتم من 18 سالم است. سن یک عدد است ولی من هم همینطور. تفاهم دارم با خواهرتان. راننده ی کم عقل بحث را به ازدواج کشیده بود و میگفت سید ها بگیرند و ازین حرف ها و میخواست معامله را جوش دهد. هی خانوم چیزی میگفت و من میگفتم خب پس شماره خواهرتان را بدهید. گفت شیرازی هستیم و باز چشم هایم گرد شد و گفتم پس شماره خواهرتان را بدهید. ولی خسیس بود خواهر محترم. در بین حرف هایش هم یکهو گرفت روی مشهدی ها که خسیس اند و این حرف ها، حالا انگار ما شیرازی دست و دلباز دیده بودیم تا بحال. شیرازی هم که رفتم از آن افسانه ها که در مورد خون گرمی شیرازی ها و مهمان نوازیشان بود چیزی به چشممان نخورد. تلاش هایم ناکام بود. از دو تا اسنپی که سوار شده بودم و داستان های ازدواج هایشان را که کشکی کشکی تو هتل آشنا شده بودند و ازدواج کرده بودند هی خاطراتی به ذهنم می آمد و می گفتم ببینم از توی این اسنپ چیزی دست مارا میگیرد یا نه. ولی دیدم نه. فقط خانوم نشسته بود از دست و دلبازی خواهرش تعریف کند.
البته قبلش را هم بگویم که مرد خاطره ای تعریف کرد که با دو تا از فامیل هایشان رفته اند باغ. و قبلش رفته اند چیزی تهیه کنند و کارتش را فراموش کرده بوده. یکی از آن دو نفر تازه وارد بوده به جمعشان و یک پول نان میخواسته حساب کنه حیفش آمده و این بنده خدا ناراحت شده بود ازین برخورد. بهش گفتم حساب حسابه کاکا برادر. آدم میخواهد مهمان کند هم باید با دل کندن از همه چیز این کار را بکند. نه اینکه چیزی را ببخشد و توی دلش توقع ایجاد شود. البته میانه راه هم گفته بودم که من توقع از کسی ندارم و برای همین راحتم. مثلا کسی که دوست دارم تولدم را تبریک بگوید اگر یادش برود خودم زنگ میزنم و میگویم میدانم سرت شلوغ است برای همین زنگ زدم تولدم را بهت تبریک بگویم. کلی کیف کرده بودند. و یک حدیثی هم این وسط گفته بودم که امام علی راز آسایش را این میداند که از کسی توقعی نداشته باشید. البته من هم از خانوم شیرازی خسیس توقع نداشتم شماره خواهر نمی دانم خوشگل یا زشتش را بهم بدهد یا نه. ولی سفر جالبی بود. توی نیم ساعت مسیر سفر چقدر حرف های جالبی زده بودیم که گفتم جان می دهد برای اسنپ نوشت. آخرش هم بهشان گفتم تمام حرفهای اینجا ضبط شد تا بروم و یک اسنپ نوشت ازشان بنویسم.
اگر می دانست من جزو سلبریتی های ویرگولم و 500 نفر دنبال کننده دارم شاید شماره ی خواهرش را بهم می داد. حالا خواهرش نه. پسرش را که می داد. بعد با پسرش رفیق میشدم شماره خاله اش را میگرفتم. مردم اهل کار خیر نیستند دیگر. خیلی اوضاع بد شده. واقعا که ...
این دو تا اسنپ نوشت ها همونایی هستن که تو متن بهشون اشاره کردم:
سید مهدار بنی هاشمی
13 تیر 1405