ویرگول
ورودثبت نام
سید مهدار بنی هاشمی
سید مهدار بنی هاشمینویسنده ی رمان یک عاشقانه سریع و آتشین- و رمان پدر عشق بسوزد - شاعر مجموعه: قشنگترین منحنی سرخ دنیا
سید مهدار بنی هاشمی
سید مهدار بنی هاشمی
خواندن ۶ دقیقه·۴ سال پیش

وقتی حاج آقا چشمش به چهار تا دختر می افتد

بسم الله الرحمن الرحیم. سلام. حالتون خوبه؟ دیروز اسنپ گرفتم تا بروم آزمایشگاه پردیس جواب آزمایشم را بگیرم. وقت سوار ماشین شدم سلام و روزبخیر گرمی گفتم و سریع معذرت خواهی کردم که ببخشید کمی دیر آمده ام. همزمان راننده تشکر کرد که ممنون که زود آمده اید. بنده ی خدا گفت نه بابا این چه حرفیه شما خیلی زود آمدید دم شما گرم. گفتم خب من خودم خوشم نمی آید کسی علافم کند برای همین هم سعی میکنم برای دیگران همینطوری باشم. چیزی که برای خود نمی پسندم برای دیگران هم نمی پسندم.

بحث سر اینکه بعضی ها هستند که آدم را می کارند شد و اینکه همین افراد خودشان تحمل کمی منتظر ماندن را ندارند و سوراخ میکنند آدم را اگر دیر کنی. یک دقیقه هنوز نگذشته بود که سوار ماشین شده بودم کوچه داشت به انتها می رسید تا بپیچد به سمت راست و وارد زیرگذر شویم. گفتم یک سری جملات داریم توی دینمان که اگر همین ها را رعایت کنیم خوشبخت می شویم. یکیش همین هر چه برای خود می پسندی برای دیگران هم بپسند هر چه برای خود نمی پسندی برای دیگران هم نپسند. یکی دیگرش اینکه و من یعمل مثقال ذره شرا یره. هر کار بکنی چه خوب چه بد نتیجه اش را میبینی.

بحث بالا گرفته بود و حسابی منبر را جایی مناسب دیدم تا بروم بالایش بنشینم و راه طولانی را کوتاه کنم. از زمین و زمان گفتیم و چند تا سوال ازش پرسیدم. در مورد اشرف مخلوقات بودنمان گفتم برایش. در مورد اینکه اولین موجودی که خدا آفریده انسان بوده. انسان کامل. نور حضرت محمد (ص). از کهکشان گفتم از عظمت خلقت. از یک میلیون و سیصد هزار برابر بودن خورشید نسبت به زمین. از حقیر بودن خودمان. ازینکه چه ظرفیتی داریم و همین انسان کوچک به چه جایگاه بالایی می تواند برسد. خلیفت الهیم ناسلامتی ها.

خلاصه به بیمارستان قائم رسیدم. و رفتم از پل عابر پیاده بالا بروم و بروم آن طرف خیابان دیدم پله برقی اش خاموش است. مانده ام در این موقعیت مکانی که پله برقی های پل باید 24 ساعته روشن باشد و خیلی از مشتری های این پل آدم های کم توان و مریض هستند چرا باید هر بار که می روی پله برقی را خاموش ببینی. من هم که اصلا اهل پله نیستم از زیر پل هی با دست جلوی ماشین ها را گرفتم و رد شدم. رفتم آزمایشگاه و گفتم نتیجه آزمایشم را می خواستم. خانومی بود گفت شماره بگیر. شماره گرفتم. شماره 1270. به باجه ی 3. رفتم باجه ی 3 . خانومی دیگر بود. کد ملیم را خواست ، دادم گفتم نتیجه آزمایشم را می خواهم. گفت خب نتیجه آزمایشت را برو اون ته بگیر. شماره نمی خواهد که. رفتم آن ته. خانوم شماره سه گفت : جانم بفرمایید؟ گفتم نتیجه آزمایشم را می خواستم. گفت شماره ملی. گفتمش. آزمایشم را داد. خانوم شماره 4 در کل مدت داشت زمین را طی میکشید و من با عذاب وجدان از روی زمین های طی کشیده رد شدم. همه خانوم بودند. آقایی ندیدم.

همه جا را خانوم ها گرفته اند. همه ی جایگاه های شغلی. کشور کشور زنان است. مانده ای دیگر چه میخواهند؟ بهشت زنان است ایران. از آزمایشگاه آمدم بیرون و نزدیک به مترو بود. رفتم مترو سوار شدم. جا برای نشستن نبود با کلی معذرت می خوام ببخشید خودم را به انتهای واکن رساندم و روی قسمت سکو مانند آخر نشستم. مردی روی یکی از صندلی های قسمت جلویی نشسته بود نگاهم کرد. نگاهش کردم. خیره شد. خیره شدم. نگاهم کرد. نگاهش کردم. نگاهم نکرد. نگاهش کردم. سرش را انداخت پایین نگاهش کردم. سرش را آورد بالا دید هنوز دارم نگاهش میکنم. خیره نگاهم کرد. فکر کرد کم می آورم. کم نیاوردم. تا اینکه بالاخره رویش کم شد و دیگر نگاه نکرد. پیروز شده بودم. میبینید چه پیروزی بزرگی بود. J)) بالاخره مجانین هم تفریحات خاص خودشان را دارند.

ایستگاه کوثر. دیگر بلندگو نمی گوید : مسافرین محترم اگر دارای علائمی چون سرفه و تب هستید از وسائط نقلیه عمومی گم شید برید بیرون. پیاده می شوم. خودم را به آسانسور می رسانم. آسانسور اول پر می شود و می رود. اما از آنجا که آدم باید از نعمت های الهی اکمل و اتم استفاده کند می ایستم تا دومی هم بیاید. دو تا دختر خانوم هم با چمدان هایی نسبتا بزرگ به انتظار آسانسور ایستاده اند و هِر هر کِر کر می کنند و می خندند. بعد یکیشان برای اینکه آسانسور بالا بیاید انگشت اشاره خود را خم نموده و با استخوان مفصل هی میزند روی دکمه ی لمسی آسانسور. مثلا می خواست بهداشت را رعایت کند. چند بار میزند تا بالاخره چراغش روشن می شود. آسانسور بالا می آید. دخترها سوار می شوند. پیرمردی هم آنجاست می آید برود سوار شود تعارفم می کند که شما بروید ، شما زودتر ایستاده بودید. میگویم نه حاج آقا این چه حرفیه. شما اول بفرمایید. می رود سوار شود در شروع به بسته شدن میکن و حاج آقا بین دو در می ماند و در باز می شود. سوار آسانسور می شوم و می گویم : چه در بی ادبی بود. احترام بزرگتر حالیش نیست ، سریع بسته می شود. خجالت هم نمی کشد. حاج آقا می گوید دیگر زمانه عوض شده ، چه میشود کرد. حال ما همه ایستاده ایم و آسانسور پایین نمی رود. معلوم می شود که آن دخترک دکمه پایین رفتن را نزده. میگویم دکمه پایین رفتن را نزدید. خنده ای نخودی می کند و باز با مفصلش هی روی دکمه ی لمسی میزند. بابا بهداشت. بابا ادا بابا اطوار خب ماسکت رو بزن حداقل تو اگر انقدر بهداشت برات مهمه. هم فقط از دستت کرونا میگیری بانو؟

حاج آقا دلش را میزند به صحرای کربلا که ما غلط کردیم انقلاب کردیم. خب الان این چه ربطی داشت؟ میخواست جلوی دختر خانوم ها خود شیرینی کند یعنی. نمی دانم؟ دخترها هم هر هر کر کر .. هار هار می خندند. از آسانسور پیاده می شویم و دخترها که حال دیگر کاملا مشخص شده مسافرند می پرسند چطور باید برویم به خیابان جلال آل احمد و من و حاج آقا گوی رقبت از هم می رباییم و راهنماییشان می کنیم. همه هم مسیریم با هم می رویم تا دم آسانسور بعدی و باز دختر به همان کیفیتی که قبل ذکر شد کلید آسانسور را میزند. آسانسور می رسد و باز ما چهار نفر سوار آسانسوریم و حاج آقا از پشیمانیش از انقلاب 57 می گوید و من هم می گویم واقعا خجالت نمی کشید؟ عذاب وجدان میگذارد شب ها بخوابید؟ واقعا که. نونتون کم بود آبتون کم بود انقلاب کردید؟ حسابی بنده خدا را انداختم توی فاز شرمندگی. گفتم حالا شما اون موقع انقلاب کردید ، الان هم انقلاب کنید برگردانید به همان شرایط گل و بلبل جناب پهلوی. ما چه گناهی کردیم؟ ما حوصله ی انقلاب نداریم. کار کار خودتان است. بنده خدا توی افق محو شد. دنبال هم نوایی من با ناله هایش بود. دید یک چیزی هم بدهکار شده.

البته معمولا جواب میدهم ولی بعضی وقت ها که مسیر کوتاه است اینطوری می گویم. تا رسیدند خانه بروند توی اتاق و به کار بدی که کرده اند فکر کنند.

27دی1401

روزنوشتهعذاب وجدانحضرت محمد
۷
۱۵
سید مهدار بنی هاشمی
سید مهدار بنی هاشمی
نویسنده ی رمان یک عاشقانه سریع و آتشین- و رمان پدر عشق بسوزد - شاعر مجموعه: قشنگترین منحنی سرخ دنیا
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید