ویرگول
ورودثبت نام
سید مهدار بنی هاشمی
سید مهدار بنی هاشمینویسنده ی رمان یک عاشقانه سریع و آتشین- و رمان پدر عشق بسوزد - شاعر مجموعه: قشنگترین منحنی سرخ دنیا
سید مهدار بنی هاشمی
سید مهدار بنی هاشمی
خواندن ۵ دقیقه·۴ سال پیش

خاطره ی آخرین سوتی ای که دادم )))

اسنپ نوشت
اسنپ نوشت

بسم الله الرحمن الرحیم. سلام دوستان. همین چند روز پیش که مشهد برف آمده بود و بعد هوا منفی 20 درجه شده بود و همه چیز یخ زده بود. همه ی تاسیسات آب خانه ها یخ زده بود و همه مستاصل و واله برای تعمیر لوله های آب یخ زده شان بودند. همه جا تعطیل بود ولی شرکت ما تعطیل نکرده بود و ما همه ی این روزهای یخ بندان و سرمای سگی زیر صفر را رفتیم شرکت. بچه ها میگفتند سید ، یک زنگی بزن بگو تعطیل کنند این روزها را. با خودشان نمی دانم چه فکری کرده بودند؟ انگار ما کی هستیم که به حرف ما بکنند. عالم و آدم گفته بودند تعطیل کنید اما جنابشان یعنی حضرت مدیر عامل به زانوی چپشان هم نگرفته بودند.

البته من میگفتم اتفاقا توی این روزهای سرد چه کاریست توی خانه بمانیم. چه کاپوچینویی میخواهیم بخوریم مگر؟ اینجا حداقل چهار تا آدم می بینیم. دور هم جمعیم و جفنگ می گوییم کمی. بد است؟ تازه بخاری هم که داریم. اینجا که سرد نیست. بدبخت دیگران که بخاری ندارند و باید سگ لرز بزنند. در یکی از همین روزها که زمین یخ بسته بود اسنپی گرفتم و راننده آمد دنبالم و سلام و احوالپرسی گرمی با او کردم و شروع کرد به رانندگی. نمی دانم رانندگی اش چه مشکلی داشت که حس نا امنی بهم دست داد. از ترمز گرفتن هایش بود؟ از گاز دادن هایش بود؟ از لایی کشیدن هایش بود؟ از لغزندگی زمین بود؟ نمی دانم.

خلاصه ترسیدم. زمین هم لیز بود و ایشان بی محابا رانندگی می نمود. پس آمدم اینطور بهش گفتم : « آقا من تا بحال بیش تر از ده هزار سفر با اسنپ و تپسی رفته ام و تا بحال به کسی نگفتم که چرا اینطوری رانندگی می کنی. کمی با ملاحظه تر رانندگی کن. ولی به شما میگم. چون زمین یخ زده و می ترسم شما تصادف کنی.» این را که گفتم طرف قینگ به هم ریخت. یکی دو دقیقه خشمش را کنترل کرد و بعد شروع کرد به دفاع از رانندگی طحالی خودش. من هم که نمی دانستم چه حرف سنگینی زده ام خودم را زده بودم به آن راه. خیلی حرف بدی زده بودم. بعدش فهمیدم. طرف را با خاک بستر کشف رود یکی کرده بودم.

گفت می دانی این حرفی که شما زدی مثل چه می ماند؟ من هم که هر چه بیشتر پیش می رفتیم به عمق فضاحتی که به بار آورده بودم بیشتر پی می بردم گفتم نه، به چه؟ گفت مثل این می ماند که به معلم شیمی ات مثلا بگویی تو شیمی بلد نیستی. گفتم نه بالله ولی خب گفتم این را بگویم که تصادف نکنیم و نه شما ضرر کنید و نه من فِرت شوم و به دیار باقی بشتابم. باز شروع کرد به از سوابق خود گفتن. که من از 16 سالگی ماشین زیر پایم بوده. پدرم مرا پشت کامیون مینشانده. من فلان پخی هستم برای خودم. پرسیدم تا حالا تصادف نکردید یعنی؟

مِن مِن کرد و اول گفت نه. ولی بعد مستمع یعنی حضرت خودم صاحب سخن یعنی آقای راننده را سر ذوق آورد و گفت چرا ولی خیلی جزئی بوده. گفتم چه قدر جزئی؟ گفت خیلی کم. یک بار توی جاده به یک ماشین زدم و چند دور هم ماشین غلط خورد و الان هم که میبینی زنده ام. در دلم برایش یک کف و سوت و هورای بلند کشیدم و خدا را شکر کردم که ایشان نمرده و بشر را از حضور خودش محروم نفرموده است. خب خدا را شکری گفتم و کم کم سر صحبتش باز شد و تصادف های دیگرش رو شد و این آقایی که اولش هی به دست فرمان خودش می بالید کم کم به در تواضع درآمد و گفت البته من خیلی ادعای رانندگی ندارم. ولی شغلم این است و بهم برخورده شما اینطور گفتی. من هم که درین مواقع اصلا خجالت نمی کشم و سریع میگویم شما مرا ببخشید . گلاب فرد اعلای کاشان خوردم. طرف مقابل هم دلش نرم می شود و گاردش را می آورد پایین و می گوید. نه آقا این چه حرفیه. شما اصلا بیایید پسته ی خندان رفسنجان بخورید.

لذا بحث عوض شد و من هم که همان اول گفته بودم رانندگی نمی کنمپس داستان نمی دانم چرا به هنرش در طلاق دادن زن هایش بدون پرداخت مهریه کشیده شد. می گفت سه تا زن گرفته ام تا بحال. دو تایشان را طلاق داده ام ولی این سومی هنوز طلاق نگرفته. خب شما بهم حق نمی دهید که به طرف اول کار تذکر داده ام که خوب رانندگی کند؟ خب من این چپ کردن ها را روی پیشانی اش خوانده ام دیگر. با افتخار ازین جدایی هایش می گفت. که باز آخر کار حرفش را پس گرفت و گفت نه اصلا خوب نیست جدایی. حالا قسر در رفته ام و با ترس و اعراب زن هایم مهریه شان را بخشیده اند و جانشان را آزاد کرده اند اما آدم درد می کشد بعد از جدایی.

دیگر نزدیک خانه مان شده بودیم و نرم نرم این آخرهای کار پِق همان یک درصد انسانیتش زد بیرون و دیدم که دل هم دارد. دلی درد کشیده. چه بسا که شاید خدا را چه دیدی اگر دو سه ساعت دیگر با هم همسفر بودیم رفیق های جینگ و مشتی ای میشدیم با هم. نباید زود قضاوت کرد کسی را. بالاخره در آن سرمای هوا و با آن رانندگی اش ما را سالم به خانه رساند. دستش درد نکند.

سید مهدار بنی هاشمی

08بهمن.1401

خاطره نویسینویسندگیحال خوبتو با من تقسیم کناسنپزمین
۲۹
۳۶
سید مهدار بنی هاشمی
سید مهدار بنی هاشمی
نویسنده ی رمان یک عاشقانه سریع و آتشین- و رمان پدر عشق بسوزد - شاعر مجموعه: قشنگترین منحنی سرخ دنیا
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید