
در فروشگاه با ضربه ای محکم باز شد. دو مرد سیاه پوش که صورت های خود را با جوراب زنانه پوشانده بودند اسلحه به دست وارد فروشگاه شدند. آن یکی که قد بلند و چهارشانه بود، کلت M9 خود را روی شقیقه ی پسر جوانی که مسئول فروشگاه به نظر می رسید و داشت با دخترک جوان فروشنده لاس میزد گذاشت و گفت: «اگر تکون بخوری یه تیر حرومت می کنم. » دیگری هم کلاشینکف به دست در فروشگاه از این طرف به آن طرف می دوید و بر سر مشتریان داد می زد که روی زمین دراز بکشند .
دزد از پسر جوان خواست که گاو صندوق را باز کند و پول های داخلش را درون کیسه ای بریزد . پسر کمی مقاومت کرد اما چون مغازه مال خودش نبود، وقتی دید پای جانش در میان است، در گاو صندوق را باز کرد و مشغول ریختن پول ها داخل کیسه ای مشکی شد که مخصوص زباله بود. ناگهان زنی میانسال که از همان ابتدای ورود دزد ها دچار وحشت شده بود و مدام جیغ می کشید بلند شد و به سمت درب خروجی دوید. دزدی که کلاشینکف در دست داشت و داشت مشتریان انتهای فروشگاه را به جنب درب ورودی منتقل می کرد فریاد زد : «صابر , صابر جلوی اون ماده سگِ عوضیو بگیر. » صابر به سرعت به سمت درب ورودی دوید تا مانع خروج زن شود. جهشی به روی زن زد و هردو روی زمین ولو شدند. "عوضیه آشغال , می خواستی از دست ما فرار کنی حرومزاده؟ " صابر نگاهی کینه توزانه به زن کرد. لبخندی شیطانی زد و با ته اسلحه ضربه ای به سر زن وارد کرد. تنه ی بیهوش زن بر زمین نقش بست .
دزد برگشت تا پولها را از پسر بگیرد. در همان حین پسر تفنگ دولول شکاری را که زیر صندوق در محفظه ای چوبی جاسازی کرده بود درآورد و بنگ ... تیر مستقیم به پیشانی صابر برخورد کرد. او غرق در خون بر زمین افتاد. سرش منفجر شده بود و تکه های مغزش به همه جا پرت شده بود. دزد دوم نگاهی به پسر کرد و اسلحه اش را پر کرد و به سمت او هم تیراندازی کرد اما به او اصابت نکرد. دزد دوم زمانی که دید پسر میخواهد او را هم با تیر بزند، حسابی ترسید و به سرعت خود را به انتهای فروشگاه رساند و از در پشتی فرار کرد. لباس هایی را که در سطل آشغال پشت فروشگاه مخفی کرده بودند برداشت و به سرعت از فروشکاه دور شد. داخل کوچه ای شد که ماشین را آنجا پارک کرده بودند, سوار ماشین شد به سرعت لباس هایش را عوض کرد. ماشین را روشن کرد و راه افتاد. قطرات اشک مانند سیل از چشمانش سرازیر شده بودند و برای اینکه بتواند جلویش را ببیند مدام با استینش اشک هایش را پاک می کرد.
مدام فحش می داد : «سیاوش لعنتی , آشغال حرومزاده ... ما که هماهنگ کرده بودیم , آخه چرا باید بزنه صابرو بکشه !!؟»
در راه مدام از خود سوال می پرسید که چرا این اتفاق افتاد؟ به خانه سیاوش می رفت تا انتقام کشتن صابر_بهترین دوست و پسردایی اش- را بگیرد .
در راه چند بار به گوشی سیاوش زنگ زد ولی در دسترس نبود. به خانه سیاوش رسید. شورلت کُروت مدل1982 خود را پارک کرد. کلتش را از داخل داشبورد برداشت. صدا خفه کن را از جیب داخلی کت چرمی اش در آورد و به سر کلت پیچید. زنگ در خانه را زد. باد پاییزی موهایش را پریشان می کرد. دستش را میان انبوه موهای قهوه ایش برد و آنها را مرتب کرد. خانم حسینی که زن میانسالی بود در را باز کرد. دزد گفت : «سلام خانوم حسینی » و بنگ ... حتی مهلت نداد که زن جواب سلامش را بدهد چرا که میدانست اگر آن زن- که مثل مادرش بود- حتی یک کلمه حرف بزند دیگر نمی تواند او را بکشد. جسد بی جان زن بر روی قالیچه دست باف ایرانی که در ورودی خانه قرار داشت افتاد. بالای سرش نشست. چند ثانیه ای با چشمان اشک آلود به جنازه زن نگاه کرد. بوسه ای بر پیشانیش زد و گفت : «ببخشید سپیده جون ,اما مجبور بودم.»
به طبقه بالا رفت . وارد اتاق سیاوش شد. دید کسی روی تخت او خوابیده و پتویی را روی سرش کشیده. پتو را از رویش کشید. سیاوش روی تختش خوابیده بود . لگدی به پهلوی او زد . از جا پرید .سیاوش گفت : «چه مرگته پویا ؟ نمی بینی خوابیدم .» پویا فریاد زد : «مرگ سلام , لعنتی تو اینجا چه گهی می خوری آشغال , پس اونی که تو فروشگاه بود کدوم خری بود ؟» سیاوش که تازه فهمیده بود چه گندی زده است صورتش را میان دست هایش پنهان کرد و گفت : «آقا شرمنده , تو رو به ارواح بابام نمی خواستم اینجوری بشه , دیشب یک دفعه فلج شدم ,پاهام هیچ حرکتی نمی کردن. مامانم گفت: «باید استراحت کنی , اگر خوب نشدی باید بری دکتر. می خواستم بیام اما نتونستم ,خیلی بهتون زنگ زدم اما در دسترس نبودین , منم مجبور شدم کیارشو بفرستم به جای خودم.» پویا دو دستش را محکم بر سرش کوفت و نقش بر زمین شد. چند دقیقه ای هیچ چیز را نمی فهمید. جهان دور و برش تیره و تار شده بود . چشم هایش را بست . مدتی به همان حال بود که ناگهان احساس خنکی کرد انگار در جکوزی آب سرد فرو رفته است چشم هایش را باز کرد. سیاوش را دید که لیوانی خالی در دستش است و مدام به او سیلی می زند و می پرسد: «لامصب بگو بینم چی شده ؟ من که مردم از نگرانی .» پویا دهانش را باز کرد اما صدایی از دهانش خارج نمی شد . تا سرانجام گفت : «سیاوش بدبخت شدیم , کیارش صابرو کشت.» و زد زیر گریه نه فقط بخاطر صابر . مادر سیاوش هم بود . که جسد بی جانش روی قالیچه ورودی خانه افتاده بود.
سیاوش چشم هایش را بست نمی توانست باور کند. «بگو دروغ میگی ؟ جون سیاوش بگو دروغ میگی ؟ من که باورم نمی شه. پولا مال خودتون من پول نمی خوام. فقط بگو که داری شوخی میکنی.» پویا گفت : «نه به خدا شوخی نمی کنم... بخدا شوخی نمی کنم.»
سیاوش که حال خودش را نمی فهمید از جا برخواست و رفت طبقه پایین تا به برادر همسانش زنگ بزند و حقیقت را از زبان او بشنود . پویا هرکاری کرد نتوانست جلوی او را بگیرد . همانطور که پویا صدای پای سیاوش که پله ها را 3 تا یکی می پیمود تا زودتر به طبقه پایین برسد را می شنید قلبش با شدت بیشتری می تپید. تصمیمش را گرفته بود. تمام خاطرات از جلوی چشمانش گذشتند. ماشه را کشید. آن را داخل دهانش گذاشت و بنگ ...
سید مهداری بنی هاشمی
11شهریور1405
پی نوشت: دوستان خوشحال میشم نظرتون رو در مورد داستانم بخونم!