
•
وقتی گذشته در یک کوچه از شهر برای خودش چنبره میزند، کافی است از کنارش رد شوی تا بوی کاهگل دیوار با روکش صندلیهای پیکان گره بخورد، بوی روغنی موتور را بشنوی که با روشن شدن بخاری تمام اتاقک ماشین را پر میکندو دلت را هم میزندو زمان یقهات را میگیردو تو را با خودش میبرد تا ...
خانم نیسان یک دفعه و عصبانی میگوید آخر کلاس میخواهد از دونفر درس بپرسد، من و مطهره با ترس به هم نگاه میکنیم، پشت نیمکتمان صاف مینشینیم و مدام زیر چشمی ساعت را چک میکنیم...
شانههایم را خم میکنم تا از خط نگاه معلم فرار کنم و خدا خدا میکنم حرفش را فراموش کند، خدا خدا میکنم وقت نکند، خدا خدا میکنم مادر از راه برسد و مرا به هر بهانهای با خودش ببرد، خدا خدا میکنم مطهره را صدا کند، خدا خدا میکنم...
ساعت بالای تابلو فقط کمی به ۱۲ مانده و سحر پای تخته ایستاده است. مدام قلنج انگشتان تپلش را میشکند و من دارم سعی میکنم جوابهایی که به زور از دهانش بیرون میآید را از بر کنم هر چه میگذرد صدایش را کمتر و کمتر و کمتر میشنوم!
ساعت کمی به ۱۲ مانده و اگر سحر کمی، فقط کمی، بیشتر از نمیدانم جواب دهد تمام این شکنجه تمام میشود،...
خانم نیسان دوباره من را صدا میکند، زانوهایم قفل شده، سحر با بغض فرو خوردهای از کنارم رد میشود و مطهره مرا هل میدهد...
خوشحالی را توی چشم همه بچهها میبینم و با اولین سوال صفحه مغزم سیاه میشود...
دم در که میرسم مطهره منتظرم ایستاده و میپرسد «خانم چی گفت؟» سحر با صورتی سرخ از کنار ما رد میشود و من از مطهره عصبانیام و حرفی نمیزنم...
سر کوچه ایستادهام، پیکان پدر دم در پارک شده و صدای شکمم مدام در گوشم میپیچد و دستم را هزار باره روی نامه معلم میکشم و به یاد میآورم که چقدر دیر کردهام...
دستم را رویکاهگلهای بیرون زده از زیر رنگ میکشم تا کف دستانم را قلقلک کند، در میانه راه عطر قرمه سبزی را در هوا قاپ میزنم و با خودم عهد میکنم تا غذا را نخوردهام نامه را به مادر ندهم...