
راستش نمیدونم تلاشم نتیجه داره یا نه ولی خب تنها چیزی که میتونستم بنویسم این بود. نویسنده :آیه
به تازگی ماشینی که به آن وابستگی زیادی داشتم را فروختیم. ماشینی که من کودکی ام را با آن گذرانده بودم.او چند ماه کوچکتر از من بود.
شاید مسخره به نظر به نظر برسد اما من در کودکی با او،سخن میگفتم. از راز هایم میگفتم، از احساساتم میگفتم، از اتفاق ها و دوست داشته شدنش میگفتم. او مانند دوستی بهتر از انسان ها برایم بود.همیشه با خود فکر میکردم که تا آخر آن با ما هست و مارا به سفر های دور میبرد. اما زهی خیال باطل! همیشه آنچه ما فکر میکنیم اتفاق نمی افتد. ماشین جدیدی خریداری کرده بودیم اما پدرم حاضر به جدا شدن از این این ماشین نبود. مدتی بود برادرم میگفت:ماشین میخواهد ؛ هر روز زنگ میزد و جستجو میکرد تا 206 خریداری کند و سعی در جور کردن پولش بود اما او آدم کار بسیار نبود. امان از روزی که پدرم به من خبر رساند که حاضر شده است دل بکند و دوست من را بفروشد تا برادرم ماشین بخرد. گفتن همین حرف کافی بود،من را کافی بود که من را آزرده و ناراحت کند. آخرین صبح را با ماشین به مدرسه رفتم و با او خداحافظی کردم. دو روز بعد فروخته شد و پولش در کارت رفت. چند روزی سپری شد و مادرم استرس پول ماشین فروخته شده را داشت که مبادا بیهوده فروخته باشیم. تا که بالاخره ظهر که از مدرسه بازگشتم، پدرم خبر خریدن 206 را داد. آن روز برادرم بسیار از رسیدن به آرزویش خوشحال شد. از ظهر تا شب عرض خیابان را تا طول با ماشین میراند.سوئیچ را در دست، تاب میدهد و میگوید ماشین خریده است. شیشه را دستمال میکشد، لاستیک ها را با شیشه پاک کن پاک میکند و.....
من باید دل میکندم به خاطر خوشحالی برادرم و رسیدن به آرزویش. من باید دلبستگی ام را رها میکردم زیرا که باید می آموختم که همه چیزهمیشگی نیست. نیست