آیا در بین اطرافیانتان خانواده ای رو سراغ دارید که پدر یا مادر از فرزند خود استفاده ابزاری می کنند! چه ابزاری ؟.. ابزار جنگی!! بله ، ابزار جنگی ، یا سپر برای دفاع یا شمشیری برای حمله

برای این کار پنج راه وجود دارد:
۱_ کافیست هر گاه همسرمان به حق یا ناحق فرزندمان را توبیخ کرد فوری از او دفاع کنیم و حق رو به فرزندمان بدهیم. و با این کار به فرزندمان بفهمانیم که آماده ایم فضای مناسب و آزادی بی حدی رو برای اون فراهم کنیم تا هر کار دلش خواست بکند و بعد هم برای فرار از عقوبت کارش، به دژ مستحکم ما پناه بیاورد.

۲_ هر گاه حرفی در دلمان هست که نمیتوانیم به همسرمان بزنیم یا کاری هست که دلمان میخواهد انجام دهیم، از وجود فرزندمان و محبت همسرمان به او سوءاستفاده کنیم و از طریق جلو انداختن او ، حرفمان را به کرسی بنشانیم.
۳ _ در مهمانی ها، به خصوص مهمانی های خانواده همسر، فرزندمان را کاملا آزاد بگذاریم تا هر چقدر می تواند به اسباب و اثاثیه میزبان آسیب بزند یا بچههای دیگر فامیل را اذیت کند ، سپس کاملا ماله کشی کرده و ضمن کتمان واقعیت، به دفاع از او بپردازیم.

۴_ تا می توانیم ذهن فرزندمان را با بدگویی و بیان خاطرات نسبت به همسر و خانواده اش مسموم و سیاه کنیم.
۵ _ از ایجاد ارتباط صمیمی و به دور از تعصب با همسر و دیگران جلوگیری کنیم.

کاملا دنیا بر وفق مراد ما خواهد شد . کودک ما کاملا زیر چتر حمایتی ما قرار گرفته و همچون گربه ای دست آموز، طبق خواسته ما عمل می کند . این یک بازی برد _برد است . ما راضی از اینکه فرزندمان کاملا در جبهه ماست و بدون اجازه ما آب نمی خورد و کودکمان راضی از اینکه در پناه ما هر شیطنتی بخواهد میتواند بکند. و تیم ما هم از تیم همسرمان قویتر است!
کودکمان رشد می کند قد می کشد و بزرگ می شود و به نوجوان و بعد هم جوانی برومند تبدیل میشود و اینجاست که ورق بر می گردد. او دیگر بزرگ شده و در خود نیازی به چتر حمایتی و دژ مستحکم و ...نمی بیند. شخصیت مستقل برای خود تعریف می کند. برای همسرمان که با توجه به تربیت درخشان ما از اول هم تره خرد نمی کرد. برای ما هم از سر اجبار بود و حالا دیگر مجبور نیست. ما را هم به چوب همسرمان میراند و برای هیچ کدام از ما و عقایدمان ارزشی قائل نیست. آن هم درست زمانی که به خاطر شرایط سنی او ، سخت محتاج راهنمایی های دلسوزانه پدر و مادر است.

اینجاست که هر کدام به جزیره تنهایی خودمان تبعید میشویم با حکمی که سالها پیش خودمان نوشتیم و امضا کردیم.و فقط میتونیم با دیدن جوان رعنایمان و کارهای اشتباهش ،افسوس بخوریم و متاسفانه خودکرده را تدبیر نیست.