یکی از مسائلی که این روزا سخت ذهن منو درگیر میکنه صفات اخلاقی هست که رنگ می بازد و از یه صفت پسندیده تبدیل میشه به یه صفت بد یا در بهترین حالت یه صفت دست و پاگیر
متاسفانه ما بزرگترا فقط میگیم جوونهای حالا اینطوری شدند ، اون طوری شدند ، زمان ما اینطوری نبود ، فضای مجازی مقصره.....
ولی نمی خواهیم بپذیریم خشت اول و دلیل مهم این اتفاق خود ماییم
زمانیکه صاحب فرزند میشویم و نوبت به تربیت میرسه ، به سه دلیل از زیر بار مسئولیت شانه خالی می کنیم
دلیل اول: بی حوصلگی و تنبلی

حوصله و صبر لازم رو نمی خواهیم به خرج بدیم با خودمون میگیم مگه چقدر عمر می کنیم ؟ میخوایم جوونی کنیم ، برای کی خودمون رو پیر کنیم ؟ چرا برای بچه ای خودمون رو نابود کنیم که وفا نداره ، ....
دلیل دوم: خود خواهی...
چرا بچه مون رو به خاطر دیگران ناراحت کنیم؟ وقتی پای مشاجره یا بحثی پیش میاد یا اینکه بچه شما در برخورد با دیگران ادب رو رعایت نمی کند یا با شیطنت هاش به خونه ، وسایل ، ماشین و در کل اموال دیگران آسیب میزنه. جمله معروف فدای سرش رو میگیم. یا میگیم بچههای فلان دوست یا فلان فامیل هر کاری دلش میخواد میکند ، چرا بچه من نکند ؟! و اعتقاد داریم چرا بچه مون رو به خاطر دیگران ناراحت کنیم؟!!

دلیل سوم : خاطرات بد یا برهان خلف

سیستم تربیتی سنتی پدر و مادرمون رو نمی پسندیدیم. احساس می کردیم نتونستیم بچگی کنیم . به حقمون ظلم شده و حالا میخوایم کاملا عکس اونا عمل کنیم پس بچهها رو راحت گذاشتیم و نخواستیم در مواقع لزوم شدت عمل به خرج بدیم با خودمون فکر نکردیم که اگر واقعا هم مواقعی بوده که روش تربیتی پدر و مادرمون درست نبوده، روش درست رو پیدا کنیم نه اینکه صرفا صد و هشتاد درجه مخالف اونا عمل کنیم
نتیجه این افکار و آثار تربیتی اون باعث شد که بچههای ما دیگه خیلی خودشون رو در قید و بند آداب و رسوم اخلاقی ندانند و فقط صرفا به خودشون و خواسته هاشون فکر کنند.
تا وقتی که کوچک بودند مشکل خاصی پیش نمی آمد ولی وقتی بزرگتر میشن و شخصیت اونا شکل میگیره ، دیگه حرف شنوی ندارن و در مقابل اولین کسی که قد علم می کنند ، همون پدر و مادری هستند که به اونا آزادی عمل دادند!!

و اینجاست که آه از نهاد ما بلند میشود که دوره آخرالزمان شده و ....
ای کاش یه بار انگشت اتهام رو سمت خودمون بگیریم نه فرزندان بی گناهمون