فرمان چیز آبادی
فرمان هیچ برادری به اسم قیصر نداشت و اتفاقا هم از سوسک می ترسید! از پدر و همین طور اجداد پدری اش مغازه ای در انتهای یکی از کوچه های چیز آباد به او ارث رسیده بود. آنها به رسم همیشگی آشغال جمع کن بودند و از میان آشغال ها چیزی را سر هم بندی می کردند و در ویترین مغازه برای فروش می گذاشتند .
فرمان همیشه از این شغل بیزار بود و حتما باید طبق وصیت نامه ( که بیشتر شبیه تهدید نامه بود ) عمل می کرد و این شغل را نگه می داشت . او شب ها بعد از مگس پرانی و خسته از فرارهای بی حد و مرزش از سوسک های مغازه، درست لحظه ای که به فکر عوض کردن شغل می رسید ،پدر را می دید که می گفت : فرمان فرمان به تو گفتم... ! و با یک غلط کردمِ فرمان همه چیز حل می شد.
فرمان یک چیز آبادی اصیل نبود، چون هیچ گاه خلاقیتش مثل ذرت شکوفا نمی شد تا مشتری ها جذبش بشوند. معمولا هم چیز آبادی ها به رسم همیشگی چیزهایشان را دم در خانه می گذاشتند تا فرمان آنها را جمع کند و چیزی بسازد و چیزش را پشت ویترین بگذارد و مردم بخرند و فرمان هم مورد چیز اجدادش قرار گیرد( به معنای واقعی چیز آبادی ها بازیافت زاده بودند).اما فرمان مغزش هیچ گاه فرمان نمی داد و چشمه ی جوشان خلاقیت اجدادی اش را نه تنها نداشت بلکه با کمی فکر کردن زود خسته می شد . او مثل نسل گذشته اش نبود که از شدت جرقه ی خلاقیتش همه چیزمنفجر شود .
خلاصه یک روز که فرمان داشت به خوش گذرانی و مگس پرانی و غیره می پرداخت در حالی که مغازه ی چیز فروشی بی چیز بود، پدر بزرگ احضار شد . فرمان در همان لحظه سلفی نوش جان کرد و پدر بزرگ با زل زدن به دوربین گفت : تو چه نسل مزخرفی هستنی که نه به من رفتنی نه به بابای لندهورنتی! چیزفروشنی چه بدی داشت که انقدر کله پوک سبک مغزنی ؟
فرمان چشمایش را کمی خمار کرد و گفت : بابا این شغلا فقط برا شما ها چیز بود . یه شغلی بهم می دادین که یه چیزی زیر پامون باشه ! این حجم از بی استفاده بودن یه شغل چه قدر می تونه مزخرف باشه ؟
پدر بزرگ یه پیچ و تابی به خودش داد و دستهایش را تا سر کوچه کشاند چنان خوابیده ای پهن کرد در گوش فرمان که آخرین نسل چیز آبادی ها تا یک هفته در تفکرات نهیلیسمی اش فرو رفت و بعد از آن تصمیم به ترک مغازه گرفت. که ناگهان همه ی اجداد همان موقع در مغازه پدید آمدند . جمعیت آنچنان زیاد بود که مغازه به حد انفجار نزدیک شد و فرمان در بین پدر بزرگ هایش نای نفس کشیدن نداشت (البته ما در فیلم ها دیده بودیم که همه چیز از روح عبور می کند. اما روح های چیز آبادی خاصیت فیزیکی و ماده بودنشان را بعد از مرگ حفظ می کنند).
خلاصه اجداد فرمان مثل تقسیم سلولی در حال تکثیر بودند که ناگهان مغازه منفجر شد . فرمان و مغازه ی چیز فروشی یک جا نابود شدند . در حالی که فرمان از روحش جدا می شد و سلفیِ من در حال جدا شدن روحم یهویی را می گرفت پدر آمد و گفت : فرمان فرمان به تو گفته بودم که وصیت نامه را اجرا کن . فرمان که سلفی می گرفتی همه عمر دیدی که چگونه منفجر گشتی ؟ حالا روحت قرین اجدادت گشت بیا بالا تا بفرسمت سر یه کار چیز فروشی ، ما اون بالا پاساژ چیز فروشی داریم و فرمان هم که در حالی که سلفیِ تلاش برای بازگشت به جسم را می گرفت ، سعی می کرد به زندگی عادی خود باز گردد تا تن به این شغل ننگ ندهد.
#مجله_اصفهان_نیمروز
شماره بیست و ششم/ 1396
محبوبه کریمی