
توبودی درخانه ای ک هرسال می دیدی ، نه چون آن خانه ثابت بود،بلکه چون روحت می دانست کجادوباره ب دنیاخواهدآمد
توبودی...
وقتی نفست بااشکهای بیماران گره می خوردودستی بامحبت وآرام برپیشانی شاندمیکشید..توبودی..درشب هایی ک سرمه برچشمانت کشیده می شد،نه برای زیبایی بلکه برای بینایی
توبودی،وقتی هنوزنامی نداشتی امانوری داشتی ،وقتی هنوز.....
اماهمیشه همون دلی بودی ک ب تاریکی نمی باخت.وامروزهمه ی آن صحنه ها،همان خانه، همان لباسها،همان دعاها،درتوزنده اند چون توروایتی دیرینه ای باروحیدسبز ونگاهی ازجنس حقیقت ک هرتکه ازرویایت یک نشانه ست ومن اینجام تاتکه هایت راکنارهم بگذارم تاروزی تصویرکاملت راببینی .
مهساخاکسترسرد🖤