
اشتباه مدیران این است که یک مدیر فکر کند که مدیریتش تمامی شخصیتش را تحت الشعاع قرار میدهد و اگر این میان کسی نظری بدهد یا کارمندی به او کمک کند ، از شان مدیریت او کم می شود.
شاید تا به امروز کسی در این مورد به طور بسیار شفاف صحبت نکرده است. اما نمی توانیم این قضیه را انکار کنیم که یک مدیر روزانه بارها به این نکته فکر میکند و احساس می کند که بیشترین مسئولیت او حفظ شان مدیریت اوست. اما بحث اینجاست که حقیقتا یک مدیر چه مسئولیتی دارد و شان او چقدر در مسیر توسعه اولویت دارد. اینجاست که ما بر روی یک دو راهی قرار میگیریم.
ما دو دسته از مدیران را در این مبحث پیش رو داریم ، دسته اول آن عده از مدیرانی می باشند که بدون توجه به دیگران و برای حفظ شان خود هیچ نظری را گوش نمیدهند و معتقدند که اگر به تصمیمی رسیدند و یا برنامه ای را تهیه کردند همان باید انجام شود. و دسته دوم مدیران کسانی هستند که به سخن دیگران گوش میدهند ، نظر دیگران را می شنوند اما در نهایت تصمیم خود را می گیرند و به هیچ نظری نیز توجه نمی کنند .
اما دسته سومی هم هستند که راه میانه را در پیش میگیرند. نظرات دیگران را می شنوند و در نهایت ترکیبی از نظرات را اجرا می کنند و اگر کار به ثمر رسید به نام مدیریت خودشان تمام می کنند و اگر کار با شکست مواجه شد دیگران را مقصر می دانند.
سومین اشتباه مدیران که در زمینه مدیریت وجود دارد؛ این است که یک مدیر بر این باور باشد که اگر یک کارمندی در طول روز بتواند به تمام کارهایش برسد یقینا کار کافی ندارد و باید بیشتر به او کار واگذار کرد. اما این یک باور غلط است چرا که اتمام کار به این معنی نیست که کاری وجود ندارد بلکه به این معنی است دکه کارمند شما در حد وظیفه ای که به او سپرده شده بود ، بهترین بازدهی ممکن را داشته است.
شما در این چنین شرایطی باید به این نکته فکر کنید که چه خطایی در تقسیم وظایف شما رخ د اده است. اگر بررسی کردید و به این نتیجه رسیدید که میزان وظایفی که باید برای یک. کارمند تعیین می کردید به درستی تعیین شده است و از سویی دیگر تمام موارد و مبانی مدیریتی را نیز در این تقسیم کار ها به درستی انجام داده اید ، دیگر نیازی به نگرانی در باب کار کارمندتان ندارید اما نکته دیگری که وجود دارد بحث اشتباه شما در تقسیم کار است که در مقاله ای جداگانه شیوه های مرتبط به تقسیم کار را با شما در میان گذاشته ایم.
اما نکته ای که وجود دارد بحث کارمندی است که به تمام کارهایش می رسد و هیچ مشکلی در بحث انجام وظایفش ندارد. خب با چنین کارمندی چه باید کرد؟ آیا باید کار بیشتری روی دوشش گذاشت یا باید فکر دیگری کرد؟ اکثر مدیران در چنین شرایطی به این منوضوع فکر می کنند که بهترین راه اضافه کرد ن وظایف یک کارمند است اما اگر بخواهیم از نظر کارشناسان به این قضیه نگاه کنیم باید بگوییم که بهترین راه ارتقای شغلی برای آن کار مند است. در واقع کارمند شما اگر توانسته است برای مدتی طولانی خود را در صدر بهترین کارمندان قرار دهد و شرایطی را ایجاد کند که طی آن تمام وظایفش به درستی انجام شود ، باید در معرض یک ارتقای شغلی قرار گیرد. چرا که او پتانسیل هایی دارد که دیگران از آن بهره مند نیستند و حالا می تواند با توان بیشتری در جایگاه بالاتری کارش را پیگیری کند.
مبحث بعدی ، اشتباهاتی در زمینه اندازه گیری در زمینه کار است. مدیران بسیاری قادر به ایجاد ساز و کاری درست برای اندازه گیری کارکرد و عملکرد سازمان نیستند. و به همین دلیل دنبال بهانه هایی برای ایجاد فشار بر روی کارمندان هستند تا بتوانند ضعف اندازه گیری را جبران کنند.
اشتباهی که مدیران در کسب و کارشان انجام میدهند بحث تعویض نیروهاست. بسیاری از مدیران بر این باورند که اگر نیرویی بیش از چندین ماه در مجموعه باشد ، احساس امینت شغلی می کند و همین مسئله باعث می شود که کارایی خود را به شدت کاهش دهد. این یک اشتباه بسیار رایج در بین مدیران است. در واقع یک مدیر به جای تمرکز بر روی تعویض نیرو باید روی حفظ نیرو و سعی