با خودم میگم فقط یه سال. فقط باید یه سال تحت هر شرایطی که هست دووم بیارم و بعدش میتونم به زندگیم برسم. منظورم از زندگی اطمینان خاطر بیشتره که قراره بعدتر بهتر زندگی کنم.
این اطمینان خاطر برای من با پول در آوردن پیش میاد یا تغییرات بزرگتری تو زندگی تو راهه؟!
اینو امروز از خودم پرسیدم که باید به گزینه هایی مثل مهاجرت یا ازدواج بیشتر فکر کنم یا سعی کنم همین روال زندگیم که خیلی وقته از یه خط مستقیم خارج شده رو سر و سامون بدم.
حالا فکر کن بین این افکار قروقاطی خودم امروز جدی نشستم با یکی در مورد کمال در زندگی و اینکه هر چیزی وقتی داره و بعدش پشیمونیه صحبت کردم.
یکم نگرانم بعدتر بقیه آدما در مورد منم اینجوری فکر کنن.
اینکه همه زندگی ادم عالی و بی نقض باشه ولی هنوز تو دسته حیف شد قرار بگیری اذیت کننده است.