در احساس بی تعلقی کامل دست و پا میزنم
هر روز صبح بابا آروم در اتاقو باز میکنه و میپرسه امروز میری یا نه و منم هر روز صبح با خواب آلودگی فکر میکنم و میگم نود درصد نه. اما چرا نود درصد؟!
چون روزایی بوده که خواب از سرم پریده و یهویی تصمیم گرفتم سی و هشتاد کیلومتر برم اونورتر تا شاید از زندگیم جا نمونم. اما چه جا موندنی؟!
هر جور فکر میکنم مشکل رفتن یا موندن نیست.
فوق فوقش با خودم میگم مجبورم تا یه مدت هر هفته شنبه ها برم تهران و چهارشنبه ها برگردم چون اینجوری کارم بهتر پیش میره. اما واقعیت اینه که کارم اینجا و تو اتاقم بهتر پیش میره.
ولی همزمان باید تو ازمایشگاه باشم و منطقیه کارم اونجا هم پیش بره.
شاید دارم سختش میکنم...شاید از بی سوالی مغزم رسیده به پرسیدن این سوالا از خودم.
نمیدونم این که عادت تنها تو تهران موندن از سرم افتاده مشکله یا اینکه اینقدر تو دانشگاه حاشیه پیش میاد که ترجیح میدم نباشم و فرار کنم ازمشکلاتم.
کاش میشد برم سرکار تا مجبور شم بمونم.
کاش یه نفرو داشتم که به خاطر اون باید میموندم.
بی دلیلی داره پدرمو در میاره.
به هر حال دلم برای زندگی که قبلا داشتم و از قضا اون موقع ناراضی بودم تنگ شده
کاش برگرده روزایی که ماست درست میکردم و مطمئن بودم تا دوهفته دیگه قراره تو همین خونه و از این ماست استفاده کنم.
این خونه به دوشی داره دوچندان زندگیمو کسل کننده میکنه
اینو میشه از پین های پشت لپتابم فهمید که به جیر و جیر افتادن
یا از پرده اتاق که یه هفته است کشیده نشده تا چشمام به درخت و جای خالی یه ادم نیفته.
شاید فردا برگردم تهران...خداروشکر که بهونه این هفته ام هم جور شده.