چند دقیقه پیش دوباره با مامان بحثم شد.
سر اینکه نباید بچه هاشو وادار کنه مثل ماهی داخل تنگ خودشونو شرطی کنن به یه محیط و از تجربه کردن بترسن.
میشه گفت بخش زیادی از حرفایی که زدم بش چرت محض و کاملا بی ربط بود.
اما خب ترجیح دادم اون لحظه پافشاری کنم رو همشون تا بنظر نرسه تونسته توجیه ام کنه که اشتباه میگم.
من محدود شدم...خیلی ام زیاد
ولی واقعا دلیلش مامان یا بابا نیستن.
یه بخش زیادی از این محدودیت رو به خاطر شرایط موجود حس میکنم و یه بخشی رو خودم و اطرافیانم مسبب اش شدیم.
به هر حال من نمیتونم به مامان بگم هزار بار زنگ نزن که با اسنپ برگردم از فرهنگسرا چون شعور خودم میرسه اون ساعت شب خطرناکه.
حتی نمیتونم تقصیر رو گردن خودمم بندازم. مجبورم اون ساعت بیرون باشم چون این تنها راهیه که این هفته میتونم کارامو تموم کنم.
نمیتونم تقصیر رو گردن شهرداری بندازم که خیابون به اون مهمی رو پیاده رو کرده و عملا شده پاتوق دزدا و خفت گیرا.
حتی دزدها هم به نظرم خیلی چاره زیادی ندارن به هر حال شغلشونه.
نمیدونم واقعا...
من همزمان هم اجازه دارم تو یه شهر دیگه تنهایی زندگی کنم چون واقعا یه آدم بالغم که خوب و بد رو میتونه تشخیص بده و باید از پس خودش بربیاد...و همزمان باید قبول کنم هنوزم هستن کارایی که بقیه رو نگران یا درگیر میکنه.
ولی مشکل اینه که توقعات بقیه از آدم تمومی نداره.
و از اون طرفم سبک زندگیم واقعا داره نسبت به همسن و سالام عجیب میشه.
اینقدر که گاهی اوقات حس میکنم اشتباهه
آدمی که اکثر روزای دانشگاه رو باش میگذرونم (نه دوست) جدیدا وارد یه رابطه بنفیت شده...البته من تا همین چند وقت پیش حتی معنی اینم نمیدونستم و خودش برام توضیح داد ولی بازم برام سواله که چقدر تفاوت ممکنه؟!
من هیچکدوم از آزادی هایی که اونا دارن رو نمیخام...اصلا بحث این نیست که میتونم داشته باشم یا نه....واقعیتش نه میتونم داشته باشم و نه میخام که داشته باشم.
ولی بازم اینروزا دارم گیج میزنم که واقعا لازمه اینقدر سخت بگیرم و بخام با محدود کردن خودم بقیه رو راضی نگه دارم؟!
آیا دارم زندگی رو به خودم سخت میگیرم یا انتظارات بقیه باعث میشه به خودم سخت بگیرم؟! آیا این چارچوبی که کشیدم دور خودم سخت گرفتنه یا اینجور زندگی کردن رو دوست دارم.
من هنوز خیلی راه دارم برای اینکه خودمو بشناسم...و این وسط هییی تغییر میکنم و ناشناخته تر میشم برای درک خودم.
