چند هفتهای میشه که مدام به این فکر میکنم که آیا من آدم خوبی برای اطرافیانم هستم یا نه؟!
نمیدونم چرا ذهنم اینقدر درگیر پیدا کردن جواب این سؤاله. شاید چون بیشتر از همیشه با این واقعیت روبهرو شدم که آدمها میتونن تصویر کاملاً متفاوتی از تو داشته باشن، تصویری که شاید اصلا هیچ شباهتی به چیزی که خودت از خودت میشناسی نداره.
و خب، نتیجه تمام این فکرها چیزی نبود جز اینکه شاید واقعاً آدم مناسبی برای ارتباط با آدمها نیستم و همین میتونه دلیل خوبی باشه برای فرار کردن از آدمهایی که دوستم ندارن.
مثل همیشه دوباره پناه آوردم به گروه دوتاییمون و کلی غر زدم که چرا و کجای کار اشتباهه؟! و مثل همیشه صدف مطمئنم کرد که قرار نیست همه آدمها رو راضی نگه دارم. خداروشکر که صدف هست تا همونجا جلوی مغزم رو بگیره... درست وقتی که داره از یک اتفاق ساده، هزار جور اتهام علیه خودم میسازه.
حتی همین چند دقیقه پیش که خانم ز برای بار چهارم به گوشیم تکزنگ زد تا بتونه تماسهای بیپاسخش رو به بقیه نشون بده و محکومم کنه به اینکه جواب تلفنهاش رو نمیدم، باز هم اولین چیزی که به ذهنم رسید این بود: چرا من؟!
یا صبح که آقای خ.م گفت بچهها دارن میرن پیش دکتر، چون فلانی از قبل به شما گفته نمیتونه ارائه بده و شما جوابش رو ندادید و من مجبور شدم اسکرین تمام پیامهامون رو بفرستم تا مشخص بشه سه هفته پیش، در واقع همین دیروز بوده!
گاهی فکر میکنم بخشی از زندگی تحصیلی من صرف اثبات اتفاقاتی میشه که اصلاً اونطور که دیگران تعریفشون میکنن رخ ندادن. انگار همیشه باید یک مدرک، یک پیام یا یک شاهد داشته باشم تا ثابت کنم چیزی که اتفاق افتاده با چیزی که دربارهاش گفته میشه فرق داره.
این تجربه برام عجیب و تازهست....قبل از این سه سال، هیچوقت چنین تجربهای نداشتم و اینقدر داره تکرار میشه که انگار از روز تولد با من و جزوی از روتین زندگیم بوده.
زندگی عجیبی داره پیش میره... من آدم پیچیدهای نیستم. با آدمها هم پیچیده برخورد نمیکنم. حداقل سعی میکنم چیزی رو که فکر میکنم و احساسی رو که دارم، پشت رفتارهای ساختگی پنهان نکنم. البته شاید این فقط تصویری باشه که خودم از خودم دارم و شاید دیگران تجربه کاملاً متفاوتی از معاشرت با من داشته باشن.
شاید نباید به روی آدما بیارم که دقیقاً چه احساسی نسبت بهشون دارم. شاید باید بعضی چیزها رو نگم، بعضی رفتارها رو نبینم و بعضی اتفاقات رو به روی خودم نیارم. شاید آدمها بیشتر از صداقت، به نسخهای از تو احتیاج دارن که با تصوراتشون سازگار باشه.
اما مسئله اینه که حتی اگه تمام اینها درست باشه، من دیگه حوصله یاد گرفتنشون رو ندارم:)
و عجیبتر اینکه همین الانم که دارم سعی میکنم برای تمام این سؤالها جواب پیدا کنم، میدونم احتمالاً دارم دوباره راه اشتباهی رو میرم.
من مدتها قبل جواب رو پیدا کردم و پذیرفتم.
چهار سال طول کشید تا به جایی برسم که حالا حتی نمیتونم با آرامش ازش حرف بزنم. مهم نیست چقدر برای رسیدن به آزمایشگاه تلاش کردم و چقدر بیشتر تلاش کردم تا از دستش ندم؛ مهم اینه که من برای همیشه اونجا رو از دست دادم.
تا اینجاش اوکی. آدم گاهی چیزهایی رو از دست میده که برای به دست آوردنشون خیلی تلاش کرده. بالاخره قرار نیست همهچیز مطابق میل ما پیش بره. اما چیزی که هنوز نمیفهمم اینه که چرا ماجراهای آزمایشگاه، با وجود اینکه من مدتهاست از اونجا رفتم، هنوز دست از سرم برنمیدارن.
با اولین باری که آقای شین گفت ما هممون با شما مشکل داریم، فهمیدم اونجا دیگه جای موندن نیست. راستش همون لحظه تصمیمم رو گرفتم. همون روز همه وسایلم رو جمع کردم و رفتم. شاید رفتن در اون شرایط تنها کاری بود که میتونستم برای حفظ باقیمونده غرورم جلوی بقیه انجام بدم.
ولی واقعاً راهحل همین بود؟!
اگر بود، پس چرا یک هفته بعد دوباره ماجرا پیش اومد؟ چرا باید این حرف مطرح میشد که من آنتن استادمونم و شاید هر لحظه راپورت بازی کردن یا سیگار کشیدن بچهها رو به دکتر بدم؟ چرا همه ساکت موندن تا این حرف زده بشه؟ چرا حتی یک نفر نگفت من اینجور آدمی نیستم؟ و چرا هیچکس حواسش نبود توی اون جمع چهار نفر آدم غریبه حضور دارن که هیچ شناختی از من ندارن و شاید همین حرف، آخرین تصویری باشه که از من توی ذهنشون میمونه؟
شاید برای بقیه فقط یک شوخی یا یک جمله گذرا بوده، اما برای من چیزی بیشتر از این حرفها بود. مسئله فقط متهم شدن به کاری نبود که انجام نداده بودم؛ مسئله این بود که آدمهایی که مدتها باهاشون زندگی و کار کرده بودم، در برابر ساختن چنین تصویری از من سکوت کردن. گاهی سکوت آدمهایی که انتظار داری ازت دفاع کنن، بیشتر از حرف کسی که بهت اتهام میزنه، توی ذهنت باقی میمونه.
دوباره گفتم اوکی، تقصیر من نیست. من ایزوله شدم و ترجیح دادم کنار بکشم. فکر کردم با رفتنم ماجرا تموم میشه و هرکسی میتونه زندگی و کار خودش رو ادامه بده.
اما ظاهراً رفتن من برای تموم شدن ماجرا کافی نبود.
حالا من دیگه اونجا نیستم، هیچ کاری هم به بقیه ندارم، ولی هنوز درباره من جلسه تشکیل میدن، درباره کارهام حرف میزنن و بین خودشون حکم صادر میکنن. انگار حتی نبودنم هم نتونسته من رو از داستانی که دیگه نمیخوام بخشی ازش باشم، بیرون بیاره.
هزار بار توی این یک ماه به خودم گفتم اشکالی نداره، همهچیز تقصیر تو. شاید باید بهتر رفتار میکردی، شاید باید بیشتر سکوت میکردی، شاید باید زودتر متوجه میشدی که دیگه جایی بین این آدمها نداری.
ولی حالا که اونجا رو ترک کردی و ماجرا تموم شده، چرا هنوز داری چیزهای بیشتری رو از دست میدی؟ محیط آزمایشگاه، تعامل با بچههای ورودی و حتی حالا اعتماد استاد راهنمات.
انگار قرار بود با رفتنم فقط یک محیط رو از دست بدم، اما حالا دارم تاوان چیزی رو میدم که حتی دیگه در اون حضور ندارم.
ولی باشه، بازم همهچیز تقصیر من!
تقصیر منه که تا حالا سهبار به دانشجوهای ارشد توضیح دادم دوست ندارم روی موضوعی خیلی مشابه پروپوزالم کار کنن. شاید از بیرون حساسیت بیموردی به نظر برسه، اما برای من موضوع فقط چند کلمه روی کاغذ نیست. چیزی بوده که مدتها براش فکر کردم، وقت گذاشتم و براش برنامه ریختم. این کار دقیقاً مثل این میمونه که من برای مهمونام تهچین مرغ تدارک دیده باشم و سر شب یکی جلوشون یه کته بذاره تا سیر بشن! من فقط نمیخواستم موضوعم اونقدر دمدستی باشه که هرکسی بتونه ناخونکی بهش بزنه. شاید زیادی از چیزی که هنوز به دست نیاوردم محافظت میکنم، اما مگر آدم نباید برای چیزی که براش زحمت کشیده، کمی هم حساس باشه؟
تقصیر منه که اون روز تلفن خانم ز رو جواب دادم و بهش گفتم اسکندری پیش دکتره و من حتی نتونستم درباره پروپوزالم باهاش صحبت کنم، چه برسه به بقیه چیزهایی که اصلاً به من ربطی نداشت. دو دقیقه بعدتر اما روایت کاملاً متفاوتی مکالمه مون به وجود اومد؛ اینکه فلانی همهچیز رو به دکتر گفته و چهارتا چیز هم گذاشته روش تا زیرآب بزنه.
تقصیر منه که به روی خودم نیاوردم خانم ز همزمان با یکی از بچههای آزمایشگاه بالا رابطه داره، در این حد که اولی شب خونهاش بمونه و با هم مسافرت برن و از اون طرفم هم پیشنهاد آقای ت رو قبول کرده تا کارش پیش بره و حالا میخواد من رو از تیم حذف کنه تا آقای ت سرپرست تیم بشه و کار خودش رو راحتتر پیش ببره.
شاید مسئله من حتی این اتفاقات هم نباشه. مسئله اینه که چقدر راحت میشه از کنار چیزهایی گذشت که اگر خودم انجامشون میدادم، احتمالاً مدتها دربارهشون حرف زده میشد.
تقصیر منه که وقتی شنیدم آقای ط چقدر پشت سرم حرف زده و از کارهام انتقاد کرده، باز هم توی خرید گل دومی نظر دادم و مشارکت کردم. انگار هنوز هم بخشی از من اصرار داره رفتار عادی خودش رو ادامه بده؛ حتی وقتی میدونه طرف مقابل طور دیگه ای برداشت میکنه. حتی همین امروز هم که فکر کردم شاید صحبت کردن باهاش بتونه مشکلم رو حل کنه، هم اشتباه کردم.
نمیدونم چرا هنوز فکر میکنم اگر بشینیم و حرف بزنیم، اگر همهچیز رو از اول مرور کنیم و هرکسی فرصت داشته باشه حرفش رو بزنه، شاید بالاخره چیزی روشن بشه. شاید هنوز به گفتوگو بیشتر از قضاوت اعتقاد دارم. شاید هم فقط نمیخوام چیزی که اینهمه براش زحمت کشیدم، اینطوری و با این حجم از سوءتفاهم تموم بشه.
هیچوقت اینقدر احساس مظلوم بودن نکرده بودم و راستش از اینکه حتی برچسب مظلوم بودن بهم بخوره متنفرم. نمیخوام آدمی باشم که مدام از رفتار دیگران شکایت میکنه یا برای اثبات بیگناهی خودش داستان تعریف میکنه.
نمیخوام به آدمها اثبات کنم که من اونقدرها هم بد نیستم. اتفاقاً ارتباط با من سادهتره؛ چون قرار نیست حدس بزنید توی ذهنم چی میگذره. اگر ناراحتم، احتمالاً میگم. اگر مشکلی داشته باشم، سعی میکنم دربارهاش حرف بزنم. اگر چیزی رو نپسندم، قرار نیست پشت لبخند و رفتارهای دوپهلو پنهانش کنم. شاید این شیوه همیشه بهترین روش ارتباط نباشه، اما حداقل چیزی نیست که بخوام بابتش از خودم خجالت بکشم.
حتی دیگه نمیخوام ادا دربیارم که همهچیز تحت کنترله. نیست. همهچیز خراب شده و من تمام تلاشم رو کردم، حتی وقتی از همون اول میدونستم ممکنه آخرش به اینجا برسه.
حرفهای صدف مدام توی گوشم میپیچه؛ اینکه اشکالی نداره ما میتونیم برای بعضی آدمها دوستداشتنی نباشیم. اینکه قرار نیست همه از ما خوششون بیاد و همیشه هم اوضاع به اون تلخیای که توی ذهنمون تصور میکنیم نیست.
شاید حق با صدف باشه. شاید من بیش از اندازه درگیر این شدم که دیگران دربارهام چی فکر میکنن و فراموش کردم که قرار نیست تمام آدمهای دنیا رو با خودم به توافق برسونم.
من این رو، با وجود تمام غمی که برام داره، میپذیرم. اینکه آرزوی چهار سال پیشم رو از دست دادم هم میپذیرم. هنوز هم از فکر کردن بهش ناراحت میشم، هنوز هم بعضی اتفاقات رو نمیفهمم و هنوز هم دلم میخواد بعضی چیزها جور دیگهای تموم میشدن.
اما شاید پذیرش دقیقاً از همینجا شروع میشه که دیگه برای تغییر دادن روایت دیگران تلاش نمیکنی. از جایی که میپذیری ممکنه آدمهایی باشن که تو رو دوست نداشته باشن، دربارهات اشتباه کنن یا حتی هیچوقت حاضر نشن حرفت رو بشنون.
من هنوز نمیدونم آدم خوب یا بدی هستم. شاید در بعضی رابطهها اشتباه کردم، شاید جاهایی باید جور دیگهای رفتار میکردم و شاید هم بعضی آدمها واقعاً من رو اونطور که هستم نمیبینن.
اما دیگه نمیخوام تمام عمرم رو صرف پیدا کردن جواب این سؤال کنم.
امیدوارم بقیه هم بالاخره بپذیرن که ما قرار نیست همیشه دوست هم باشیم. گاهی فقط آدمهایی هستیم که دیگه نمیتونیم کنار هم باشیم؛ نه لزوماً چون یکی خوبه و دیگری بد، بلکه چون قرار نیست همه آدمها از کنار هم بودن، خاطره خوبی داشته باشن. شاید در نهایت هیچوقت نفهمم دیگران من رو چطور به خاطر میآرن، اما امیدوارم روزی برسه که دیگه برام مهم نباشه.