بی کلام

آسمان ها میان ابر ها در آغوش خورشید شبان گاهی
لطافت آفتاب شوقی خواست را به چشمانش نسبت میدهد
اکنون که بیداری دلیلی برای زندگانیست و خواب تو در آغوش دیگری دلیلی برای مرگ
دیوانگی لحظات ارامش وجود و درونگرایی بیش از حد
حال که دیگر روانت بی همتا شده است حال که سزاوار تحسین بودی
که میگوید که حس است این ثانیه در تاریکی شب من هنوز پر انرژی میتابم که خورشیدم مرا پیدا کند
چون شوق دیدار و طولانیه دوریش چشمانش را ضعیف کرده
پس لبخند کوتاه چای شیرین صدای زنبود و عشق بازی پرستو دیدار دوباره را برقرار میسازد
و حال عاح که طعم زندگی دوباره باز به من برگشته است