احساس عجیبی دارم. انگار از داخل خالی شدم و هر لحظه این بغض ته گلوم ممکنه کل وجودمو ببلعه. مگه نه اینکه این چیزی بود که خودم میخاستم و خودم به وجودش آوردم پس چرا اینقدر از اتفاقایی گریزانم که خودم خالقشون بودم.
شاید میتونستم امروزو بهتر کنم. شاید میشد از اون روزایی باشه که مصمم و محکم به سمت هدفم پیش میرم..ولی نشد.
یاد اردیبهشت افتادم که بعد سه ماه بم پیام داده بودی. خودم ازت خاسته بودم پیام ندی چون خودت و جای خالیت برام هیچ فایده ای نداشت ...تو ام از خدات بود که بدون من به کار و زندگیت برسی... ولی تو بالاخره پیام دادی بعد سه ماه. اون روز گفتم به عشقم خیانت نمیکنم و هیچ جای زندگیم نیستی. میدونم نامردی بود بگم نامزد کردم ولی دیگه راه برگشتی نیست. ولی خب کی میدونه از دل دختری که طعم نخواستنو چشیده. وقتی به این فکر میکنم که چرا من نباید بغل دستت مینشتم و تواینده ای شریک میشدم که دوسال تو گوشم خونده بودی از خودم بیزار میشم. لعنتی تو گفته بودی همه این روزا رو کنار من میخای ولی چرا من خودمو به نفهمیدن زدم که برات فقط یه پل ام برای رسیدن به خاسته هات. امروز دوباره دلم شکست برای بار سوم. بار اول رو یکی از دوستام گفت چهل روز حدیث کسا بخون تا از سردرگمی اینکه بم حس داری یا نه در بیام. یادته برات عجیب بود دختری دعای مستحبی بخونه ولی نماز نه. یادته ازت خاستم حرم امام رضا دعام کنی به یه خاسته ای برسم و توی احمق نفهمیدی خودتو میگم. بار اول که دستام یخ کرد و قلبم تو سینه جاش تنگ بود روزی بود که گفتی دوسم داری. گفتی نمیخاستی اینجوری شه ولی شد و من هزار بار خدا رو شکر کردم که بلاخره شد. اونروزا از رفتن حرف میزدی و دلتنگی ندیدنم و اخرش به این تنیجه رسیدی که منم باید ببری. یادته روزایی که یواشکی بم فرانسوی یاد میدادی و درمورد رویاهامون با هم حرف میزدیم. یادته گفتی باید به صادق درمورد خواستگاری از من بگی... ولی امروز اون کنارته جای من... خوب شد که نگفتی وگرنه شاید امروز که بهترین روزته به یادم میفتادی و عذاب وجدان میگرفتی. امروز همه اتفاقا مثل فیلم از جلوی چشام رد شد و یاد روزی افتادم که فهمیده بودی نباید منو وادار کنی به دوست داشتن اینده خودت به خاطر اینکه کنارت باشم. این مودبانش بود که برو عزیزم پی زندگیت و منی که از ایندم امیدوارم نیستم نباید با زندگیت بازی کنم. ولی من هر لحظه میشنیدم که میگی برو که من توی رفتن خودمم موندم تو رو کجای دلم بزارم.
بار دوم سال بعد همون روز بود که ازم خاستی پیامات با کراشت رو بخونم که ببینی میتونی مخشو بزنی یا نه و و اصلا یادت نبود منم یه گوشه ای از زندگیتم. اون روز نامردیتو به روت زدم. به تویی که خیلی وقت بود از عشقم تبدیل شده بودی به بهترین دوستم و دیگه مثل روزای قبل رویای قدم زدن کنارت تو خیابانونای پاریسو نداشتم.
بار سوم رو هیچوقت نفهمیدی ولی... امروز که بعد چهار ماه استوری گذاشتی و دیدم تنهایی به همه ارزوهای دوتاییمون رسیدی.
نمیدونم تو ام اون لحظه یاد من افتادی یا نه ولی من واقعا فرو ریختم. کاش به حرمت این دوستی چهارساله و عشق کوتاهی که داشتیم یادت بمون سوئیشرتی که تو عکسات تنته سلیقه منه و کاش یه لحظه با یاد من تو خیابونای فرانسه قدم بزنی.
میدونم فکر میکنی یه زن شوهر دارم وفکر کردن بم از هر حرامی حروم تره. اینم میدونم تقصیر خودم بود اولین دروغ زندگیمو به این گندگی گقتم ولی ب حق بده بم. میخاستم بی ربط ترین ادم زندگیت نباشم که یه روز عشقته و فرداش مشاوره عشقی میده. میخاستم مرد باشیو سر خاستنت بمونی و منم هر کاری میکردم پای بودنت.... کاش میخاستی و کاش دروغ نمیگفتم... کاش اخرین خاطره ای که از هم داشتیم اینقدر تلخ نبود.