امروز اخرین روز حل تمرینی من در این ترم بود و یه جورایی پروندش تا ترم بعد بسته شد. این سه ماه برام تجربه های جالبی داشت که ترجیح دادم درموردشون بنویسم.
روز اولی که دکتر سین عزیز بم پیشنهاد دادن حل تمرینشون شم واقعا یه سه ساعتی رو به خودم و خودش میخندیدم، قرار شد ازم یه امتحان بگیرن و من حدود یه هفته صرفا جهت حفظ آبرو پیش این استاد بزرگوار و قدیمی خر خونی کردم.
دکتر سین رو حدود هفت ساله که میشناسم. ینی از زمانی که استاد راهنمای خواهرم بودن و به قول خودشون کل حرکت علمی من این بود که سالی یه بار شیرینی میگردوندم تو جلسه های دفاع خواهرم. بعدها که خودمم تو همون دانشگاه قبول شدم با استاد سین بیشتر آشنا شدم. هر چی بود اون روزا گذشت و بعدم با این حرف که من از جلسه دفاعت فهمیدم معلم خوبی هستی از خیر امتحان گرفتن گذشتن. فردای همون روزم خانم دکتر الف ازم خاستن باشون همکاری کنم و یه جورایی تو فاز بالاخره کشف شدم رفتم... اصلا میشه گفت تو فضا بودم چون دکتر سین به راحتی نمره قبولی به کسی نمیداد و نمیده و خب حل تمرین دوتا درس تخصصی کم تر از پادشاهی نیس.
بالاخره از هفته اول کلاسا شروع شد و به عنوان یه حل تمرین پیگیرتا جایی که کرکره ها رو کشیدن پایین ادامه دادم و میشه گفت از جون و دل مایه گذاشتم تا یه چی شن بالاخره.... البته اگه شده باشن:)
توی این تجریه با اتفاقا و درسای مختلفی روبه رو شدم که خب هر کدوم برام یه طعمی داشتن. اول از همه بالا رفتن اعتماد به نفسم بود که خب از اولم مشکل آنچنانی توش نداشتم ولی خب الان رسید به سقف.
دوم درک کردن احساس استادا بود و خوب فهمیدم چقد حس خریت به ادم دست میده یکی سرش تو گوشیش باشه و هر نیم ساعتی الکی یه سر تکون بده. برا همین تصمیم گرفتم اگه برا وقت خودم ارزش قائل نیستم، حداقل به احترام استاد گوش کنم.
سوم بالا تررفتن انتظار اطرافیانم در موردم بود که خب باعث شد محتاط تر رفتار کنم که یهو نگن حل تمرین دکتر سین تو محوطه ابنبات چوبی میخوره ( باید عرض کنم در گذشته تجربه این کاروچندین بار داشتم)
چهارم خارج شدن از رابطه های دو دوتا چارتای معمول در دانشگاه بود که تا کاری سودی نداشته باشه انجامش نمیدن. میشه گفت این چند وقت به خاطر حس مسئولیت خیلی کارا برای راحت تر بودن دانشجوها کردم که حالت عادی بود عمرا نمی کردم.
البته این سه ماه برای من با چالشای مخلتفی ام روبه رو بود، مثلا دانشجوهای دختر که به واسطه هم جنس بودنشون سعی بر پیچوندن تکلیفا و کارشون داشتن و همچین حس فیمینیستی رو تو ادم القا میکردن که کم بود پسرا رو همون وسط کلاس آتیش بزنیم.
هممینطورخود شاخ پنداری خیلی از دانشجوها حرصمو درمیورد و حتی دوسه موردم ازشون خاستم اگه بهتر از من بلدن اونا بیان پا تخته. و خب این موضوع باعث شد یاد بگیرم در روابطم اعتدالو رعایت کنم. نه اینقد رو بدم که سوارم شن و نه اینقد سفت بگیرم که فراری شن.
رویداد بعدی حضور من به صورت تنها و بدون پارتنر همیشگی در محیط دانشگاه بود. اوایل برام سخت بود جایی که باعث آشناییمون بوده راه برم و تموم خاطرات جلوم رژه برن ولی خب بعدش خیلی راحت تر شدم. از اون طرفم انگار محیط دانشگاه به تک و تنها دیدنم عادتی نداشت و هرروز با سوالای زیادی مواجه میشدم که چی شد و چرا. به تبع خیلی از این سوالا ام از جانب شاگردای به ظاهر زود پسر خاله شو کلاسام بود. حتی تو یه مورد یکی تمریناشو به پارتنرسابق به جای خودم تحویل داده بود و خب خودش مجبور شد بره پسش بگیره.
اتفاق بعدی بالا رفتن پرستیژ کاریم بود که فلانی حل تمرین دکتر سین شده و همین باعث شد سر کله مگسان دور شیرینی و روبار مکار و خاله خرسه و همه پیدا شه. از همکلاسیای سابقی که از فرط سوختگی حرفای جالبی درموردم درآوردن و اونایی که دنبال روش آسان، تضمینی و بدون درد و خونریزی برای حل تمرین دکترسین بودن.
امروز کمک دکتر سین برگه ها رو تصحیح کردم و با دیدن نمره خیلیا ذوق کردم.انگاری که خودمم تو این نمره ها نقش داشته باشم. بعدم ازشون کلی تشکر کردم به خاطر کلی تجربه خوبی که تو این مدت به خاطرشون به دست آوردم و قرار شد دوباره سال بعدم که این درس ارائه شد باشون همکاری کنم.