ویرگول
ورودثبت نام
mahan
mahan
mahan
mahan
خواندن ۳ دقیقه·۷ سال پیش

نداشتن و نداشتن

من از اونایی نبودم که برای هر چیزی برنامه می ریزن و انجام میدن. حتی جز اون دسته ای ام نبودم که برنامه میریزن و میزنن زیرش. من فقط انجام میدادم... هر روز و هر روز.

همه قرارای من با جمله ببخشید دیر شد شروع شده و میشه گفت هیچوقت توی جای درست نبودم.

تنها جایی که به موقع میرسیدم دانشگاه بود که اونم فاصلش تا خونه هشت دقیقس و هر کاری ام میکردم دیر نمیشد... هیچوقت برای انجام کاری بهونه نیوردم ولی خب برای انجامشم هیچ عجله ای نکردم.

سال هاست برای خرید چیزی وسواس به خرج ندادم و همه دنیام پره از رنگای تکراریه. هیچوقت خودمو درگیر تصمیم گیری نکردم و همه کارام مربوط به دقیقه نوده.

مامان میگه هیچ عجله ای برا به دنیا اومدن نداشتم و بعد سه روز خودشون به زور متوسل شدن تا به دنیا بیام. حتی از اون بچه هایی نبودم که تا گشنشون میشه هوار میزن و شیر میخان. وقتی آپاندیس مامان هفته بعد تولدم تو شکمش میترکه تا سه روز بم آب قند میدادن و منم راضی بودم.

روزایی که مامان افسردگی بعد زایمان گرفته بوده ام برنامه ای برای اذیت کردنش نداشتم.

وقتی برادرم به دنیا اومد مثل بقیه بچه ها زور نزدم که منم ببرن بیمارستان و بعد دوهفته که اومدن خونه دیدمش. حتی تصوری ام از اینکه چه شکلیه و خیلی دلم میخاد ببینمشم نداشتم.

سالای آخر ابتدایی که هر بچه ای سعی در اثبات خودش به بقیه داره من حتی تلاشی برای اینکارم نداشتم.

روزای من تو مدرسه چسبیده به خونمون میگذشت و من حتی مخالفتی ام با سر و صدای هر روز صب مدرسه بغلمون نداشتم.

به زور مامان ازمون تیزهوشان شرکت کردم تا از خواهر زاده هاش کم نیارم و حتی اختیاری از خودمم نداشتم.

یادم میا یه هفته مونده به مرحله دومش خاله شیرین اتفاقی اسممو تو اموزش پروش دیده بود و به مامان گفت. حتی وقتی مرحله دومم شرکت کردمم انگیزه ای برا قبول شدنش نداشتم.

روزای زندگی من زیر غبار یکنواختی و مطیع بودن گذشت و من هیچ خبری از خاسته ام نداشتم.

هفت سال توی سمپاد درس خوندم و خبری از شاق بودن کارام نداشتم.

حتی روزی که سر کلاس حالم بد شد و فهمیدم مشکل کلیه ای دارمم برخورد خاصی نداشتم.

روزای زیادی برای المپیاد خوندم و حال ثبت نام توشو نداشتم.

عاشق شیمی بودم و برنامه ای برا انتخاب رشتش تو دانشگاه نداشتم.

وقتی یه رشته دیگه قبول شدم جرئت تغییرشو نداشتم.

همه عمرم لباسای قرمز پوشیدم و رنگ مورد علاقه دیگه ای نداشتم.

هیچ وقت غذای جدیدی امتحان نکردم و دوست جدی ایم نداشتم....همش نداشتم و نداشتم

این یه واقعیت بزرگ تو زندگیه منه که حوصله و انگیزه برا خیلی چیزا رو نداشتم و ندارم. اگر قبل از این متوجه پیله دورم شده بودم شاید میشد کاری کرد ولی هیچوقت نشد و شاید نخاستم....کاش زودتر میفهمیدم یه دختر 22 ساله با یه دنیا نداشتن هیچی نیست.

روزایی که همه درگیر تصمیم گیری برای ایندشون بودم بنده انگار تو این دنیا تشریف نداشتم.

با اولین پسری که بم پیشنهاد داد دوست شدم و هیچ معیاری برای انتخابش نداشتم.

حتی وقتی اشتباهمو فهمیدمم هیچ تلاشیم برای اتمامش نداشتم.

حتی وقتی خودش تمومش کرد بازم توجیهی برای انکار کاراش نداشتم.

ادامه دارد...

۴
۱
mahan
mahan
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید