دیروز خریت کردم و بعد چهار ماه بت پیام دادم.. میدونم اشتباه بود ولی اون لحظه واقعا بش نیاز داشتم. از صبح مدام شونه چپم تیر میکشید و حس ادمی رو داشتم که داره غرق میشه.. یا شایدم غرق شده.
ساعت ها به پروفایل ادمی زل زدم که ماه ها بود فکر میکردم فراموشش کردم. دروغ نیست بگم فراموشت کردم... اره واقعا از دست خودتو و فکرت راحت شده بودم. دیگه اخرین فکر قبل خوابیدن و اولین تصویر موقع بیدار شدنم نبودی.
ولی خب اینبار بی رحمی تو زورش چربید و ناکارم کرد. دلم میخاست بت پیام بدم لعنتی چرا موهاتو اونطوری کوتاه کردی که من دوست داشتم. مگه نمیگفتی خوشت نمیا ازش، ولی ندادم. دوست داشتم بت بگم اینقدر از ارزوهای دوتاییمون که خاطره شدن عکس نذار که ذره ذره وجودم پر میکشه به همه اون روزا... دلم میخاست همه نامردیاتو به روت بزنم ولی نزدم.
به جاش پیام نوشتم که به خاطر اخرین دروغم حلالم کن و هیچکس تو زندگیم نبود که به خاطرش از خودم دورت کنم. دور شدم ازت به خاطر خودم. اینا رو گفتم و برای اخرین بار خداحافظی کردم.
میدونستم اون جایی که تو هستی دوساعتی از اینجا عقب تره و شاید دیر جوابمو بگیرم. شایدم جوابی ندی...
ولی بازم نامردی کردی و دادی.
برام نوشتی دوستیمونو دوست داشتی و الانم هنوز دوست داری... از اینکه نمیدونی چرا ازت ناراحتم و چرا تو رو لایق نمیدونم و نبودنو ترجیح دادم. سر کلاس مجازی بودم و پیاماتو میخوندم. نوشته بودی بم اعتماد کامل داری و هنوزم بهترین دوستتم. اینکه حتما مصلحت دونستم بت دروغ گفتم و واقعا باور کردی ازدواجمو.
اینکه دوری خانوادت اذیت میکنه و من هزار بار پیامتو اینجور خوندم که دوری من نه.... راستی مگه نگفته بودی بدون من دووم نمیاری؟
از اینکه چیکار میکنم پرسیدی و گفتم همون ادم قبلیم... نه من اون ادم نیستم.. هزار بار توهم کابوس گرفتم و از خدا خواستم بیدار شم و نشدم... من توی کابوس ترس هام دارم زندگی میکنم و هر لحظه بیشتر از خودم دور میشم.
بت گفتم هر از گاهی بت پیام میدم... ولی هیچوقت نمیدم. حتی وقتی ازم خواستی تصویری حرف بزنیمم خودم خواستم حرفتو ندید بگیرم. میدونم که من برای تو یه ستاره کم نورم که بین بقیه ستاره ها نورش گم میشه. ولی تو برای من اسمون مهتابی هستی که کلی ستاره رو تو دلش پنهان کرده... میخام چشمامو ببندم که آبی آسمونو نبینم. نبینم که در خوش بینانه ترین حالت بین من و تو 6 سال فاصلست و تو دیگه همون ادم قبلی نیستی. نبینم که دیگه نمیخایم همو.. نبینم که دیگه خودمو نمیخام.
حس و حال شازده کوچولو رو دارم که گلش تو سیاره خودش تنها مونده. میدونم نمیشه ک مثل قبل باشیم.. میدونم دنیای روبه روت خیلی قشنگ تر از دختر این روزایه منه ولی خاطره ها دارن دمارمو در میارن.
از دیروز حالم بهتره. حس میکردم با حرف زدن بات اروم میشدم و شدم. میدونم شاید از شادی روزای خوشت جوابمو دادی و مهربون بودی. ولی من تو بدترین و غم انگیز ترین روزام هم دوباره با یادت اروم شدم.
من هنوزم دوستت دارم دلیل نا ارومی هام. کاش میشد اینا رو بت بگم.