موقت

الان که دست به نوشتن بردم بدون شک میشه گفت از یه کمای یک ماهه دراومدم. این یه ماه خیلی زیاد خودمو اذیت کردم مثل 23 سال قبلی. ولی خب این اذیتا خیلی زیاد درد نداشت و همین انگیزه شد برای ادامه دادنشون یه جورایی مثل مازوخیسم...یا شاید بهتره سادیسم خطابش کنم چون علاوه بر خودم اطرافیانم هم ناراحت شدن و من همچنان مصر بودم بر به روز رسانی نسخه جدیدی از ماهان که رو مخ تر از همیشه است.

من با لاشه های جدیدی از خاطرات گذشته وارد سال جدید شدم و هر روز در تلاش بودم تا از شر تموم اتفاقای دردناکش رها بشم. بچه بودم که فکر میکردم باید تمومش کنم و فراموشی راه حل این ماجراست. این خاطرات هنوز زنده بودن و احتمال برگشت من به اون ماجرا بیشتر از هر وقت دیگه ای بود.

دو سه روز مونده به عید و پس از ماه ها پیامی دریافت کردم از جانب دوستی که دیگر نبود و این نبودن هر روز بیشتر عادی میشد برام. همین تبریک ساده عید و ابراز خوشحالی از اتفاقات اخیر زندگیم از جانب اون، شد یه تو دهنی محکم که تو هر موقعیتی دلم به مغزم میزد و بهونه ای شد برای گول زدن خودم.

قبلتر نوشته بودم که اگه میخاست برگرده همون 16 هفته قبل برمیگشت...همینجا هم نوشته بودم و دلم قبولش داشت ولی انگار این پیام اخری شد استثنا و برگ برنده دلم که سازش ناکوک شده بود و ماهانو هوایی میکرد.

عادی و محترمانه برخورد کردن با ادمی که سالها خیلی نزدیک و صمیمانه کنارش بزرگ شدم باگ بزرگی بود برام و با این حال سعی کردم کاملا رسمی صحبت کنم. با خوندن هر کدوم از پیاماش که ارزوهای قشنگی بود برام پروانه های توی دلم به رقص در میومدن و بعد چند ثانیه توسط منفذ کوچیک ذهنم بلعیده میشدن. میدونستم که احتمالا فرصت دیگه ای بم دست نمیده و سعی کردم با کوتاهترین کلمات تموم حسمو بگم و تموم حرفایی که این چند ماه تو ذهنم براشزده بودمو دوباره تکرار کنم.

ازش تشکر کردم بابت بودنش و تلاش کردم راضی به نظر بیام از نبودنش. از این گفتم که با دیدن جای خالیش خاطرات خوبشو فراموش نمیکنم و مطمئن باشه گرمای این دوستی و حس خوبش تا ابد در دلم حس میشه. دلیل اشتباهمو نوشتم و گفتم منتظر این روز بودم ولی این انتظار به شاهد بودنم نمی ارزید و این دلیلی شد برای رفتنم. شاید پنج شش تا پیام شد ولی هنوز همینم خوب بود تا فکر کنم حرفی مونده و نزدم. نمیدونم بعد دیدن این پیاما پشیمون شد از پیام دادنش یا نه...حتی مطمئنم نیستم که خودمو کوچیک کردم یا نه... ولی واقعا دلم به این چیزا ذره ای اهمیت نمیداد و وقتش بود که یه فرصت به خودم و دلم بدم.

برام نوشت که با دقت خونده و وقتی میزاره که درموردش حرف بزنیم. حتی دلم به جواب دادن پیامشم نرفت و تا تحویل سال بعد منتظر صحبت کردن درموردشون باقی موندم. پیامی نداد و من همچنان منتظر موندم و اون فراموش کرد انگار.

هشتم عید براش یه پست بی ربط ترحیم فرستادم و خدابیامرزی که اون لحظه در واکنش به پست نوشته بود، هزاران بار دلمو زنده و تازه کرد. ازش خاستم استوریش کنه یا حداقل برا بقیه ام بفرسته و مثل قبل بدون هیچ سوالی قبول کرد و منم مثل همون قبل از این خاسته ام پشیمون شدم و پسش گرفتم. ازم در مورد حال و روزم پرسید و اینکه هنوز میخام برم یا نه. جوابشو مثل یه همکلاسی سابق دادم...کاملا موقر و خانم و حتی یکبارم از تیکه کلامام استفاده نکردم. دلم خوش نبود به اینکه بخاد اونم تکرارشون کنه و حتی مطمئن نبودم که یادش باشه تموم ادا اطوارامو.

تو هر پیامی حس خنثی کردن بمبو داشتم. اینکه با یه حرکت اشتباه ممکنه پیام بعدی در کار نباشه و چجوری میشه بیشتر درمورد اون روزاش خبردار شم. نگفتم تموم حجم اینترنت صرف شده برای سرچ های من... برای پیدا کردن یه نام و نشون از اون. از اینکه میدونم کجا کار میکنه و اخرای مسترشه...من نگفتم و اونم نفهمید که چقدر ترجمه کردن اون یه صفحه روزمه ای که به فرانسوی داشت، برام سخت بود.

برام درمورد مهربونی خدا گفت و اینکه یه روزی هر دو موفق میشیم....برام ارزوی خوشبختی کرد و ازم خاست دعا کنم براش. یادم بود که میگفت دعاهای من همیشه براش میگیره و یادم میمونه که موندنش دعایی بود که هیچوقت نگرفت و خب این دعای خودم بود نه اون.

گفت کسی نیست که ازش ناراحت باشم و گفتم که خیلی ناراحت بودم. اینم گفتم که فکر کردم دوستیمونو از دست دادم و این ناراحتم میکرد ولی بعدش نظرم عوض شد. گفتم الان میدونم تو دوستی به یکرنگی و باهوشی من از دست دادی و حتی اگر بتونی هچین دوستی داشته باشی من اول بودم و این اولاهستن که مهمن...که خیلی از احساسات و اتفاقا رو با من تجربه کردی و این اتفاقا تقصیر هیچکدوممون نیست. میدونستم راهی نبود برات جز این و خودتم همینو گفتی بم. منم انتظار نداشتم فردای اونروزی که فهمیدی چهارماه دروغی ازت دور شدم، سوار هواپیما شی و برگردی...حتی انتظارم نداشتم که بتونم این رابطه رو شبیه قبل کنم ولی خب منتظر اینجوری تموم شدنش هم نبودم.

برات از رسیدن به قولایی که داده بودم گفتم و اینکه موقع رسیدنشون دیگه نبودی...نبودی که ذوق کنی و نبودم که با افرین گفتنات بیشتر تلاش کنم. دوباره بت قول دادم که تا شهریور سه تا رویای دیگه رو تیک بزنم و گفتم این قول منو قدرتمند میکنه.

کاش تو ام بیشتر از خودت میگفتی. میدونی حدس زدن حس و حال ادما از روی عکس خیلی سخته...حتی نمیتونم حدس بزنم کی پشت دوربین بوده و این عکسا رو ازت گرفته. انرژی زیادی میگیره ازم که بخام خودمو جای تو بزارم و فکر کنم به همه کارایی که میتونم تو این زندگی جدید بکنم و دلم نگیره.

بت گفتم همه چیز تموم میشه و از خدا خاستم دلم اینو بفهمه...مدام حرفای ستاره تو گوشم تکرار میشد که نبودن تو دردناکه ولی با بودنت بیشتر اذیت میشم. به اینکه هیچوقت قرار نیست کنار هم وایسیم و ادامه دادن این قصه مثل لیس زدن جلد بستنی تموم شدست. اینجای کار هول شدم و خدافظی کردم...میدونستی عادتم بود... از همون روزایی که 9 صبح بخیر میگفتم و 9 و ربع خدافظی میدونستی...همون وقتایی که تا بعد از ظهر حرف میزدیم و هزاران بار این پیام رد وبدل میشد ولی هنوز حرف بود.

اینبار نبود ولی...یعنی تو نمیخاستی باشه وگرنه من میتونستم کل این یکسالو برات تعریف کنم. اینجای کار برام نوشتی خدافز خانم باهوش و امیدوارم به زودی اون جایی که دوست داری ببینمت. منم خیلی زود فهمیدم که باید برم و اینبار هم دلم ضایع شد.

با گفتن و فکر کردن به همه این حرفا عیدم تموم شد و دلم به جای خنک شدن بیشتر گر گرفت. دوباره چند وقتی رو دست و پا زدم برای پیدا کردن مقصر و درنهایت پیدا نشد که نشد. اینبار حتی دلم نرفت به صجبت کردن و نوشتنش و مثل بارها مسخ شده مشغول تکرار و نشخوار کردنشون در ذهنم شدم. بارها خاستم برگردم و درموردش بنویسم ولی مثل ادمای خیانت کار ارزش برگشتو نداشتم. واقعا نمیدونم شاید باید به این سکته های روحی هر چند وقت یه بار عادت کنم و از خدا بخام که هیچکدوم به مرگ منتهی نشن.

پ1: دیروز جواب کنکور اومد. از اینکه مجاز شدم و میتونستم بیشتر شهرستانا به جز اصفهانو برای دعوت مصاحبه قبول شم، بگذریم...درنهایت میشه که یه سال دیگه و دوباره باید کنکور بدم. از دیدن نتیجه ش ناراحت نشدم چون جز زبان و استعداد بقیش سفید بود(یه 90 تایی تخصصی?)