الان یه هفته ای میشه که قرنطینه رو شکستیم و خب الان برامون عادی شده. اگر بخام دقیق تر بگم جمعه هفته پیش بود که تصمیم گرفتیم مث خیلیا پامونو ازخونه بیشتر از نیاز بیرون بذاریم. ماجرا با تلفن مامان بزرگ شروع شد که ناهار جمعه دعوتمون کرد برای مهمونی خانودگی و با یه حساب سر انگشتی میشد راحت فهمید حدود 60 نفر باید تو یه فضای 80 متری کنار هم بشینیم و حتی آب و غذا بخوریم.
تا اون روز همه ما یه دوماهی رو توی قرنطینه بر سر برده بودیمو و از ترس جون خودمون و بقیه از هر گونه اجتماعات اعلام برائت کرده بودیم. اگه بهتر بخام بگم همه ما تا صبح جمعه مثل همه اون ادمایی بودیم که زل میزنن تو چشم خبرنگار و میگن توی خونه میمونن و فقط برای کارای مهم بیرون میان.
این پیشنهاد مهمونی از طرف مامان بزرگ در مرحله اول باعث اعتراض مامان شد که مادر من مهمونی و این چیزا برا بعد کرونا... الان برای شما و بابا حاجی خطر داره نزدیک شدن ما به خونتون و خب با بغض مامان بزرگ که پشت تلفن شکست، مخالفت مامانم تموم شد.
قرار شد جمعه همه خونه مامان بزرگ جمع شیم و شدیم. اینکه اونروز چند بار دستمامونو با اب و صابون شستیم یا چقدر اب خوردیم که ویروسو بشوره ببره پایین بماند... ولی خب اون روز فهمیدم چه نامردی بزرگی در حق مامان بزرگ و بابا حاجی کردیم. ما مثلا میخاستیم با اینکارمون اونا رو از خطر محاظت کنیم ولی اونا بیشتر از هر چیزی به ما نیاز داشتن.
اون روز باباحاجی برام از غصه بی اولادیش گفت و منم کلی خجالت کشیدم که گذاشتم ته مونده های تصویر ذهنیش از بچه هاشم بپره. اینکه باباحاجی داره یه چیزایی رو فراموش میکنه و ممکنه هر سوالیو چند بار بپرسه، از قبل هم میدونستیم ولی اینکه این دوماه کل خاطراتشو با ما پاک میکنه نه.
اون روز براش توضیح دادم که نه تا بچه داره چهارتا دختر و پنج تا پسر و منم جز 38 تا نوه شیرین تر از بادومش حساب میشم. ولی وقتی پرسید این همه وقت کجا بودید نمیدونستم بگم ترسیدیم بیایم یا معذرت خواهی کنم که یادش مونده تنهاش گذاشتیم. اون روز فهمیدیم روند بیماری باباحاجی 10 برابر سریعتر از قبل شده و دیدن ما تا حالا سرپاش میگذاشته و ما ناخاسته چه دلخوشی رو ازش گرفتیم. مامان بزرگم این غصه رو دوماه تو دلش تحمل کرده بود و ذره ذره اب شدن شریک زندگیشو دیده بود و دم نزده.
این شد که از شنبه ما هم به دسته ادمای قرنطینه شکن پیوستیم و چه دلیلی مهم تر از موندن تو ذهن ادمی که فقط یه چیزای گنگ از ما یادشه. از اون شب هر خانواده ای یه شب مهمونی گرفت و باباحاجی ومامان بزرگو رو تنها دعوت کردن. شاید همه اینکارا برا این بود که یادمون نره خیلی چیزا مهم تر از زندگی هست مثلا زندگی تو ذهن کسی که هر روز چیزای زیادی توش میمیرن.
این روزا ما تلاش میکنیم تا زنده بمونیم اونم برای مردی که همه زندگیمونه....کاش زودتر اینا رو میفهمیدم تا اینقد دیر نشه