عزاداری

من برای کسی عزاداری کردم که نمرده بود...حالا که میخام این حرفو بزنم خیلی هم مطمئن نیستم که اینکارو کرده باشم. احتمالا اگه این مرگ رو باور داشتم جمله م را با نمرده بود تموم نمیکردم ولی خب...اصلا بگذارید یک طور دیگه ای شروع کنم.

من به تنهایی حضور کسیو در دنیام کشتم. این طوری بهتره نه؟!...اصلا مهم نیست. بالاخره میخام در مورد خودم و یک صحنه قتل که هیچ مقتولی نداشت براتون صحبت کنم. چند وقت پیش بعد از یک فیلم و خیلی یهویی دچار غلیان احساس شدم. میگم یهویی چون قرار نبود با دیدن صحنه مرگ پسر داخل فیلم و ناراحتی دختری که دوستش داشت تا ساعت ها بعد گریه کنم. باور کنید که حتی نویسنده فیلم هم باورش نمیشه یه نفر اینقدر با شخصیتای اصلی فیلم همزاد پنداری کنه و پا به پای دختر اشک بریزه. تموم مراسم خاک سپاری و خداحافظی دختر از عشق از دست رفته اش رو نگاه کردم و خودمو جاش گذاشتم. با خودم فکر کردم که اگر قبل از خراب شدن رابطه ام این اتفاق برای من هم میفتاد چقدر ناراحت بودم و این سوگواری کم ترین چیزیه که میتونم برای عشق از دست رفتم انجام بدم. نصفه شب دوباره از خواب پریدم و اینبار به جای فکر کردن به واقعی شدن ترسام به حال و هوای اون دختر فکر کردم. باورتون میشه اون لحظه اینقدر گیج بودم که انگاراون دختر تو واقعیت این همه دردو میکشه...اگر چه اینش زیاد مهم نبود چون درد من واقعی بود و حس میکردم واقعا این دردو میکشم. همون موقع بلند شدم و مثل دخترانی که در جوانی بیوه عشقشون شدن گریه کردم تا وقتی که خوابم برد. اون لحظه اصلا از این حالم نترسیدم یعنی قدرت تفکیک نداشتم ولی فردای اون روز چرا...درسته حالم بهتر شده بود ولی هنوزم احساس درد میکردم. الان دوهفته ای از اون ماجرا گذشته... شایدم بیشتر ولی هنوزم همون خیالو دارم. که ادمی که دوست داشتم مرد و این دوست داشتن تموم اون چیزی بود که ازش برام موند. این ادم جدید ربطی به من و گذشته ام نداره...حتی خاطره ای هم باش ندارم و میتونم بگم یه غریبه است تو دنیایی که 99 درصد ادماشو نمیشناسم. ولی خوبه که میتونم دلخوش باشم به از دست رفتن چیزی که نقطه اوجش رو دیدم...به اینکه دوست داشتنو تجربه کردم حتی به قیمت تموم شدنش. اینا چیزاییه که فردای همون شب تو دفترچم نوشتم:

1. نبودن خیلی از ادما بده ولی بودنشون از اینم بدتره...باید به این فکر کنم که حتی وقتی ام بود حالم خوب نبود که حال بد الانمو به نبودنش بخام نسبت بدم...اون ادم تو زندگیم موندنی نبود و همین اتفاق هم افتاد.

2. نباید معنای زندگیمو روی بودن یه ادم بنا کنم که فلانی از این چیز خوشش میاد پس منم میشم یه مثال عینی از همون نوع. اینجوری وقتی اون ادمو از دست میدم فقط جای اون خالی نمیمونه یهووییی کلی از کارای زندگیم میره رو هوا و بیشتر از قبل حس بی ارزشی میکنی و ممکنه هر کاری کنم تا خودم اول به خودم و بعدش بقیه ثابت کنم

3. ادما طبق حدسیات و پیش فرضای من عمل نمیکنن و مهم تر اینکه خیلی چیزای که فکر میکنم حقیقته ماجران، فقط برداشته منه و ممکنه کاملا برعکس باشه. پس نمیتونم خودمو کاملا محق بدونم و سعی کنم روند ماجرا رو همونجور که حس میکنم درسته پیش ببرم.

4. هر ادمی هر جوری که میخاد میتونه رفتار کنه و من نمیتونم خودمو بابت کارای نکرده و یا کرده بقیه سرزنش کنم. من همه تلاشمو برای جون گرفتن این رابطه انجام دادم و تنها مسئول یه اتفاق دو طرفه نبودم که بخام بیشتر از سهمم تلاش کنم تا جون بگیره

5. ذهنم منو گول میزنه که همه چیز گل و بلبل بود و اگر بتونم برش گردونم بازم همونجوری گل و بلبل میشه...نه از اون اولم کلی عیب وجود داشت منتها من اونایی رو میدیدم و پررنگ میکردم که دوسشون داشتم. الان اینو مطمئنم که اگه هردو ما با هم خوشحال بودیم این رابطه ادامه پیدا میکرد ولی نکرد و این واقعیته.

6. اینکه هیچ ادمی بعد از نبودن ادم دیگه ای نمرد...میگن خیلیا بعد هم زندگی نکردن ولی مگه دست خوده ادمه. زندگی میگذره و بالاخره ادما می رسن به یه جایی که دلشون میسوزه به حال خودشون و میچسبن به زندگی. من هم یواش یواش به این نقطه میرسم و باید خودمو تو رسیدن بش کمک کنم

7. منم مثل هزاران نفر دیگه با این مسئله دست و پنجه نرم میکنم و نمیتونم انتظار داشته باشم فهمیده شم وقتی خودمو به نفهمی میزنم. اولین بدی که در حقم شد رو خودم کردم نه اون ادم، اول از همه اون و تموم چیزایی که بش ربط داشت رو به خودم ترجیح دادم و بعد هم خودمو به نفهمیدن زدم تا قبول کنم همه چیز درسته و مشکلاتی که پیش میاد عادیه.

8. تموم شدن این رابطه به معنی اتفاق نیفتادنش نیست. من روز های زیادی رو به فکر کردن در این مورد گذروندم و انکار فقط بم فضای بیشتری میده برای نشخوار ذهنی و اشتباه. این ادم و تموم خاطراتش جزئی از زندگی من بوده و از قضا اون قسمت رو هنوز خیلی هم دوست دارم.

9. انتظار ادمو دق مرگ میکنه و بهتر بود خیلی زودتر از اینا اون فردو برای دنیای خودم میکشتم. این اصلا معنی سانسور خاطرات و احساساتی که داشتمو نمیده...من کاملا اون ها رو به خاطر میارم و حتی گاهی براش ناراحت میشم ولی انتظار دوباره درک کردن و اتفاق افتادشونو نمیکشم. اون ادم بخش مهمی از زندگی من بود و من هر چند عمدی یا اتفاقی اونو از دست دادم. دیگه امکان نداره کنارم قرار بگیره تا برای اون روز برنامه ای بریزم و قرار نیست خودمو تو زندگی که نیستم و کنار اون تصور کنم تا درگیرحدس زدن زندگی که ازش دورم بشم.

10. احتمالا هر ادم دیگه ای هم جای من بود همینقدر رنج و احساس بدبختی رو بعد از یک رابطه چند ساله تجربه میکرد و این تقصیر من نیست که خوب شدن حالم از چیزی که فکر میکردم بیشتر طول کشید.

11. اون ادم به فکر من میفته یا دلش برام تنگ میشه فقط و فقط منو دل تنگ تر میکنه...اون ادم کاملا فرصت داشت برای بروز احساسش پس من نه میتونم و نه میخام که اونو به سمت درست ابراز کردنش راهنمایی کنم

12. اینکه فکر خالی، همیشه میشه زمین بازی فکرای مختلف که شده تا پنالتی هم صبر میکنن و با کلی کارت قرمز که مدام به خودت میدی، بالاخره میبرنت ویا حتی شاید کار به اونجا نرسه و از اون اول به بازیکنای قدرشون ببازی...من نباید بیکار بمونم و ذهنمو خالی کنم برای فکر کردن. اینکه برنامه داشته باشم منو میبره به سمت کمرنگ کردن این مساله

13. دوست داشتن اون فرد یک روزه ایجاد نشده تا الان شیفت دیلیتو بزنمو یکباره نابود شه. باید به جای حرکات چریکی و کلا نادیده گرفتن این موضوع به خودم فرصت هضم کردن، حتی یادداوری و اشتباه بدم.

14. من جای اون ام زندگی نکردم و خودمم نمی تونم پاک و منزه از اشتباه بدونم. حالا که کاملا مقصر نبودم تموم تقصیرو گردن اونم نندازم.

15. بعد یه مدتی مدام این فکر تو ذهنم بود که نکنه من کافی نبودم که باید فلان چیزو فلان موقع میگفتم و فلان کارو سر جاش انجام ندادم. نه من همون موقعم تا تموم چیزی که فکر میکردم درسته عمل کردم و بهتره به سهم خودمم تو از بین رفتن راضی باشم و بیشترشو نخام

16. اینکه من هنوزم دوست داشتی و با ارزشم. تجربه ای که به دست اوردم این معنی رو نمیده که نمیتونم دوست داشته شدنو از سمت کسی درک کنم و به اینده خوش بین باشم، بر عکس تنها یکی از فرصتایی که فکر میکردم انتخاب درستیه پوچ شد و تو انتخاب محتاط تر شدم.

17. اون ادم مکنه به هر دلیلی برگرده شده، پشیمونی یا حتی دلسوزی و ترحم. ممکنه این برگشت از روی دوست داشتن نباشه باید اینو بدونم. اون در کمال صحت عقلی و بار ها سعی کرد منو از خودش دور کنه و احتمال تکرار این کار هنوز هست. اگر قرار باشه باز کنار هم قرار بگیریم نباید جوری رفتار کنم که هیچ اتفاقی نیفتاده و سعی به ساختن همه چیز از اول داشته باشم...باید همه چیزو ببینم و خیال بافی نکنم که درست میشه و اونم عوض شده.

18. اینکه دوست داشتن مهمه و نباید خودمو ازش دریغ کنم. من هنوزم این ادمو دوست دارم وگرنه ان همه براش نمینوشتم و ساعت های زیادی بش فکر نمیکردم...ولی این دوست داشتن کافی نیست. باید قبول کنم تا جایی که اذیت نشم میتونم خاطراتمونو مرور کنم و این گذشته نباید منو تا مرز خودخوری برسونه.