امروز بیشتر بت فک کردم و اصلا دست خودم نبود. از همون اول صب که مجری تلویزیون اسمش شبیه تو بود یا بعدش که مهمون برنامشون مثل تو قد بلند بود، مدام ذهنم رفت پی تو... هر چقدرم تلاش کردم مثل بچه های خوب بیارمش سر کار و زندگیم نشد که نشد...حتی بش قول دادم که این روزا تموم میشه و کلی برات خوشحالی و حس خوب میخرم...ولی بازم قبول نکرد... این وسط خودمم فهمیدم این دلتنگی داره پدرمو در میاره ولی اصلا نشد که جلوشو بگیرم.
امروز تو زندگی من، بازم پررنگ شدی ولی نه مثل قبلنا... اون روزا همه فکر و خیالم تو بودی و این وسطا گه گداری ام زندگی میکردم، ولی اینبار ناخوداگاه ذهنم پرت میشه سمتت.
امروز و الان حال دختر بچه ای رو دارم که مثلا بزرگ شده و عروسکشو به زور ازش گرفتن، ولی اون هنوزم دلش خاله بازی میخا. درسته یه حسی تو دلم میگه هنوزم میخام باشی و من و تو ترکیبمون فوق العادس، ولی الان دیگ من ادم بزرگم و باید بالاخره بازی رو تموم کنم. حال امروزمو میذارم به هوای خماری ترک کردنت و با امید به زندگی ای که بدون توام برام ادامه داره تحملش میکنم.