امروز روز دومه و من خیلی حالم بهتره. همیشه تصور میکردم اگه یه روزی شکست عشقی بخورم احیانا مثه همه تصوراتی که از کات کردن دخترا موجوده، موهامو از ته کوتاه میکنم و زل میزنم به افق های دور و انبوه الودگی هوا از پشت پنجره (یا یه چیزی تو این مایه ها)... ولی خب اصلا این جوری نشد.
امروزم مثل بقیه روزا از خاب بیدار شدم و بعد یه دوش گرفتن کوتاه شروع به سمبل کردن کارام کردم. اصلا مثه روزای قبل زیاد یادت نیفتادم. در واقع بیشتر فکرم این بود که چجوری میتونم مبدل باک رو با اسلایندینگ مد کنترل کنم تا اینکه درگیر کنترل تو باشم.و حتی ساعتی هزاربارم گوشیمو چک نکردم که مبادا از روی بیکاری بم پیام داده باشی.
وقتی ناخوداگاه ذهنم میره سمت تو برمیگردم به ویرگول و پست اولم. سریع یادم میا چقد ویرگول و دوستای ویرگولیم با حرفاشون، دیروزو راحت تر کردن برام و همین که تنها نبودم و نموندم تو این شرایط، منو قوی تر میکنه که اینم میگذره...
امروز من حس بهتری نسبت به خودم و اتفاقای اطرافم دارم. اینکه ندارمت خیلی بهتره تا مدام بخام نگران باشم کی میری یا چجوری نگهت دارم. امروز منم و یه صدای اشنا که دائم توی ذهنم میگه این عیب تو نبود که نموند خودش موندنی نبود...مطمئنم فردا های بهتری میاد و بازم زندگی ادامه داره
پیوست اول: این اتفاقات رو هرروز مینویسم، تا اگه یه روزی برگشتی و منم خاستم دوباره شروع کنیم، قلبم به ذهنم گل به خودی نزنه و اینبار من تموم کننده رابطه ای باشم که هیچ پایانی نمیتونه داشته باشه.