دختر این روزهایم سلام.
تو را اینگونه غریبه خطاب میکنم چون هیچ ربطی به من و گذشته ام نداری. تو نه آن دختر سرخوشی هستی که میتوانست با چشم هایش بخندد و نه آن عاشق حسودی که طاقت بی توجهی داشته باشی.
تنها وجه تشابه تو به من تمام خاطراتیست که در مغزم جولان می دهد و به یادم می آورد ما خیلی هم با هم غریبه نیستیم. من و تو جزئی از همیم و مدام سعی بر انکار هم داریم ولی خب ادم که نمیتواند از دست خودش فرار کند.
این چند وقت تویی که نمیشناختمش به ثبات بیشتری رسیده. درست است که مثل من رنگ های جیغ و شاد نمیپوشد یا کفش هایش از تمیزی برق نمیزد ولی او را هم دوست دارم. میدانی اصلا این علاقه دست خودم نیست که بگویم روزگاری از این جور ادم ها خوشم نمیامد و حالا جزئی از آن ها شدم...نه این تغییر به قدری کند بود که خودم هم متوجهش نشدم و ناگهان خودم را در بینش پیدا کردم. نفهمیدم دیگر به تنها بودن عادت کردم واز سر بی حوصلگی با ادم جدیدی آشنا نمیشوم نه از سر تعهدی خیالی. نفهمیدم دختری که پا به پای تمام رنگ های قرمز جهان میرقصید و دنیا را رنگی میکرد مدت های زیادیست دلش کور شده و دیگر بی تابی نمیکند. حتی یادم رفت چقدر برای ندیدن این روزهایی که ازشان میترسیدم زور زدم و حالا به اغوش باز پذیرفتمشان.
چند وقت پیش دستم سوخت، به اندازه یک کف دست. از ان سوختگی هایی که امان ادم را می برد و با هیچ خمیر دندانی و پمادی نمی توان از شر سوزشش رها شد. ولی این درد و سوزش که همیشگی نیست. بعد از مدتی درد هم تمام شد و یا حداقل کمتر شد و به این قابل تحمل بودنش هم عادت کردم ولی رد سوختگی بد جوری روی دستم نشسته بود. از حق نگذریم انقدری نبود که بگویم دستهایم دیگر لطافت و زییابی قبلش را ندارند...نه اصلا این رد سوختگی در مقایسه با بقیه اثار زخم و زیلی شدن های گذشته ام قبال چشم پوشی بود. ولی میدانی این لکه قهوه ای متمایل به سرخ مرا یاد درد روز های اولش مینداخت....یاد اینکه محق این صدمه نبودم و این زخم جایش اضافیست. اول از همه با باند پیچی و حتیساق دست سعی کردم بودنش را کتمان کنم...دردش را هم. ولی میدانی رد زخم همیشگیست. این را وقتی فهمیدم که در عین فراموشی دستم به جایی که نباید میخورد و از ملتهب شدن دوباره اش نفسم بند می امد. اینبار با خودم فکر کردم که این زخم چقدر اشنا و این درد چقدر نزدیک است. درست مثل مواقعی شده بودم که دوست داشتن کسی که میخاستمش را کتمان میکردم و بالاخره از جایی که انتظارش را نداشتم بغضم بالا میزد و جلوی نفس کشیدنم را میگرفت. رد این زخم هنوز هم بر قلبم باقیست حتی مواقعی که فراموشش میکنم و یک تلنگر، او و نبودنش را به رویم می آورد و حتی موقعی که خود خاسته رویه زخم را میکنم تا از بین برود و دیگر وجود نداشته باشد. برای دستم هم همین کار را کردم هر دوسه روز یکبار به جانش افتادم و هر طوری شد میخاستم از شر این لکه به ظاهر ننگین و خجالت اور رها شودم...ولی باز هم سوزش و التهابی بدتر از دفعه قبل. این التهاب و درد را به خوبی قلبم به یاد می آورد.
میدانی ادم ها بعد از مدتی به هر چیزی عادت میکنند...شاید هم عادت نباشد ولی حداقلش باور میکنند که همه چیز تغییر کرده و با همین جا ماندن و غصه خوردن فقط خودخوری میکنند. من هم عادت کردم. هم به زخم تنم و هم به زخمی که روی قلبم داشتم. دیگر ساعتها به هردویشان زل نمیزدم به این امید که محو و ناپدید شوند.. اظهار بی اطلاعی از وجودشان نمیکردم تا قیافه ای حق به جانب بگیرم و بگویم با هر دویشان کنار امدم. گفتن این حرف زیاد برایم راحت نیست. راستش را بخاهی هنوز مطمئن نیستم که کامل عادت کرده باشم ولی میدانم که دیگر مثل قبل اذیتم نمیکند. که امیدی ندارم مثل روز اول شود و این تنها راهیست که میتوانم ادامه دهم. حالا حتی فکر میکنم هردوی این زخم ها ارام تر شده اند و خودم نباید کارشان داشته باشم تا سرباز نکنند...حتی نگاهشان هم نکنم. ولی دروغ چرا دیشب نگاهم به زخم روی دستم افتاد انگاری پوستش ترک خورده باشد و مثل همیشه این خوره به جانم افتاد که ان زیر چه خبریست و انگار اوضاع فرق کرده و نباید به چیزی که دوستش ندارم عادت کنم.
دوباره پوست روی دستم کندم. البته اینبار خودش پوسته پوسته و جدا شد...زیر این لکه وسیع ناموزون دوباره پوسته جدیدی روییده بود...به نظر صورتی و تازه بود ولی خب معلوم بود که پوستی میشود مثل همان روز اول. شاید هم مثل اولش نشوند ولی از اثر سوختگی زیبا تر و قابل تحمل تر به نظر می رسید. دلم میخاست سریع به قلبم رجوع کنم تا شاید زخم روی ان هم کنده و التیام بخشیده شده باشد...ولی میدانی دلم نیامد. ترسیدم وقتش نشده باشد و با نگاه کردن به ان دوباره خوره دستکاری و سر باز شدنش به جانم بیفتد...که دوباره درد بگیرد و عادت قبول کردنش از سرم بیفتد. اینبار چشم هایم را به روی قلب بدون زخمم بستم و تصور کردم که این زخم هم جزئی از من است...دردش هم. و بدون هیچ کاری منتظر روزی که وقتش باشد نشسته ام..
هنوز هم روی دستم رد زخم کمی خودنمایی میکند...روی قلبم هم. ولی زخم را باید پذیرفت. و مولانا «شمس» را گفت: پس زخمهامان چه؟ و او پاسخ داد که: نور از محلِ آنها وارد میشود.
پ ن: راستش به خاطر یه سری مشکلات (فرمت شدن گوشیم و ندونستن رمز ورود به ویرگول) یه چند وقتی رو بنودم. خداروشکر امروز حل شد و یه سلام بلند به خاطر اینکه خیلی وقت نبودم