حس انجماد

چند شبی هست که بد خواب شدم البته بد خواب که نه بهتره بگم بی خواب شدم. همش به اینده و اتفاقایی که قراره برام پیش بیا فکر میکنم و اینکه چقدر میتونم در مقابلشون دووم بیارم. زندگی هر روز و هر روز غیر قابل پیش بینی تر میشه برام و میترسم این روند اینقد ادامه پیدا کنه که حتی بمیرم و مثل یه پسر بچه ننر بگم دیدی اونقدا ام سخت نبود... اصلن درد نداشت.

بذارید یکم راحت تر بگم من به اینده هیچ امیدی ندارم. روز اولی که اینو فهمیدم 5 اردیبهشت سال 94 بود. توی ماشین بابا یه بند گریه میکردم و اهنگ خداحافظ خواجه امیری تو گوشم میپیچید. اونروز فهمیدم پیامک دیروز فرناز که اقدی مرده براش فاتحه بخونیم شوخی نبوده و جدن براش مشکل پیش اومده. امیر حسین شاگرد استاد فیزیک کنکورمون بود و تنها شباهتش با ما در کنکوری بودنش بود وگرنه توی ترازای ازمون یه 2000 تایی فرق بود بینمون. اونروز وقتی فمیدم ساعت 2 شب به دوستش اس ام اس داده دیگه نمیکشه درس بخونه و باید بخابه و چهار ساعت بعدش مامانش جسد پسرشو تو اتاق پیدا کرده تا مغز استخونام یخ زد. اینکه چرا دانش اموز نخبه ای مثل اون که تا هفته قبل جز ده نفر اول کشوری قلم چی بود باید توی خواب سکته قلبی و مغزی کنه برام هضمش سخت بود. مراسم ختم امیر حسین همون جمعه ای بود که قرار بود اونقدری توش درس بخونه که بترکونه...

دفعه دوم ولی ترم یک دانشگاه بودم یکی از ارشدا (سجاد) به خاطر امتحان تئوری جامع پنج شبو نخابید و اونم به سرنوشت امیرحسین دچار شد. تموم کتابای دانشگاهیشو به کتابخونه دانشگاه اهدا کردن و توی صفحات خیلی کتابا دست خط و نوت برداریاش هست. اینکه موقع خوندن اونا چقد به اینده امیدوار بوده و اگه میدونسته قراره اینطوری تموم شه بازم اینقدر سختی به خودش میداده یا نه، منو دچار همون حس انجماد میکنه.

پارسال وقتی افسانه توی اتوبوس ترمینال سکته کرد و مرد بازم این حس بم دست داد. اینکه چقدر منتظر موند تا دخترش هیجده سالش شه و بتونه ببینش و اینکه چرا یه مادر 32 ساله باید به جرم عاشق شدن تو بچگیش 15 سال دخترشو نبینه و اخرش تو دوریش بمیره برام غیر قابل تحمل بود.

تو اطراف ما پره از ادمایی مثل امیرحسین و سجاد و افسانه و اعتباری هم نیست که ما هم به سرنوشت اونا دچار نشیم.

کاش حداقل پشتوانه دینی قوی تری داشتم و همه اینا رو ربط میدادم به دنیای گل و بلبلی که توش امیر حسین مهندسه، سجاد استاد دانشگاه شده و افسانه هم کنار دخترشه ... ولی حیف که ندارم و نمیتونم. شاید اونا راضی بودن به سرنوشتشون ولی من هیچ جوره نمیخام تو یه قدمی رسیدن به مقصد بفهمم بنزینم تموم شده و همه سختیا و زیبایی های هدفمو ناخاسته رها کنم.

امروز از خدا خواستم که مرگم تدریجی باشه تا بتونم خودمو براش اماده کنم و در صورت امکان موقعی باشه که به خواسته هام رسیده باشم.