امروز صبح حس کردم با چیزی که میتونستم باشم سال ها فاصله گرفتم. شایدم همه این سالا توی کما ام و فقط طولانی شدنش باعث شده فک کنم واقعین. همه این اتفاقا از جعبه ته کمد شروع شد که چیزای توش، ماهانی رو داد میزدن که مطمئنن خودم نیستم و حتی برام جالب بود این همه سال ادمی درونم زندگی میکرده که هیچوقت نمیخاستم بشناسمش.
اول از همه چشمم به نشریه ادبی تو جعبه اقتاد که نشون میده یه زمانی سردبیر ادبی نشریه مدرسه بودم. این اتفاق جرقه کوچیکی تو ذهنم زد که یادم بیفته قبلنا شعر میگفتم و احتمالا اینم جزئی از زندگی فراموش شدمه. برام عجیبه که قبلا هیچوقت خبری از این چیزا نداشتم و یه جورایی انگار باره اولمه که چیزی در موردش میفهمم.
حتی تا یکی دو دقیقه بعدم دنبال شواهد کافی میگشتم که واقعا این ماهان خودمم یا نکنه تو یه ماجرایی حافظم از دست رفته و این حرفا... ولی خب بعدش یواش یواش ماجرا از لابه لای مغزم اومد بیرون و خاطرش ساخته شد. یه حسی توی مغزم داد میزنه که قبلا میتونستی شعر بگی، همه این لوح تقدیرای توی جعبه ام متعلق به خودته، ولی خب الان نمیتونی از رو یه متن ساده ام بخونی... و چراشو هم نمیدونم.
کنار بقیه خرت و پرتا یه دفتر خاطرات پیدا کردم که توش پر بود از نوشته و خاطراتی که تو ذهنم گم شدن. چیزی که فهمیدم این بود که قبلا دست خطم بهتر بوده انگار و همینطور مثل الان اینقدر تنها نبودم.
چنتا کتاب داستان و عکس و جینگیل پینگیل بیشتر مطمئنم کرد این جعبه بیشتر از این حرفا بم ربط داره و احتمالا خودم شی بعدی هستم که تو جعبه پیدا میشه.
یه بسته پاستیل شمعی که خیلی وقته گمش کرده بودم و همیشه فکر میکردم به خاطر اونه دیگه نمیتونم نقاشی بکشم...چند تا دی وی دی از جشنای تولدم و حتی کاغذ کادوهایی که برام مهم بودن انگار. یه عطر مشهدی که هنوز بوش توی اتاق پیچیده... چند برگ قرص و جانمازی که سال هاست سراغی ازش نگرفتم.
جز به جزء زندگیم داشت از سرو کول جعبه بالا میرفت و در نهایت ماهانی که خودم بودم برام واضح تر میشد. ته جعبه یه تیکه کاغذ چسبوده بودم با نوشته هایی که تیکه اخر پازل رو بش چسبوند و مطمئن شدم این همون ماهانی بود که سال ها پیش تو خودم کشمتش ولی اینروزا دوباره بش نیاز دارم و زنده شده.
"هیچ چیز امروزم شبیه روزای با تو نیست. هرروز دارم از خودم دور تر میشم. این جا اخر ماجراس.. جایی که من با همه خاطرات خوب و بدم گم میشم. ماهان و خدایی که تنهاش گذاشت برای همیشه توی این صندوق میمیرن.
4 اردبیهشت 94"
پ1: امروزبرای همیشه از این کما در میام با اینکه حتی نمیدونم چی شد و چرا در این وضعیتم.
پ2: امروز خیلی بیشتر از اون روزا دلم برای ماهان سوخت و یادم اومد چقدر تلاش کردم خودمو انکار کنم ولی چقدر خوب که نشد.
پ3: بوی عطر خیلی بیشتر شده. باید با خدا آشتی کنم، شاید خیلی وقته دلم براش تنگ شده.