دیروز جرئت کردم و تموم خاطراتتو دور ریختم. دوست داشتم نگهشون دارم ولی هر جوری که فکر کنی نمیشد اونا باشن و خودت نباشی. خودنویسی که به خاطر اولین حقوق تدریست خریدی رو اول از همه بیرون انداختم. یعنی اول قلوه کنش کردم و بعد تیکه تیکه هاشو انداختم تو پلاستیکای زباله که پر شده بود از چرک نویسا و برگه های الکی جمع شده از خونه تکونی. بعد از اون سراغ گردنبند ایفلی رفتم که با یاد تو خریده بودم اونم همینجوری انداختم تو زباله ها و یه لحظه ام دلم نسوخت که چقدر پولشو داده بودم. از قوطی خالی شکلات یا جای ارده حلوایی که برام توت اوردی...همه رو بیرون انداختم و دلم گرفت از اینکه اینقدر هر چیز مربوط به تو رو نگه داشتم ولی خودتو نه. جزوه هایی که دست خط تو ام توشون بودو تا جایی که تونستم غلط گیر گرفتم و برگه های تمرینارو هم پاره کردم....بذار یه کلام خلاصشو بگم. دیروز تو خونه تکونی همه خاطراتتو از ذهن و اطرافم تکوندم. تکوندم تا یه قرن دیگه ام با خاطرات تویی که نیستی تنها نمونم و دوباره فکر خاطرات خوبمون دمارمو در نیاره. من خیلی ضعیف شدم میدونم...نبودن تو ضعیفم کرده ولی این دختری که این روزا کنارت نیست هنوزم داره ادامه میده...ولی اینبار بدون امید به بودن تو.
دیروز بعد تمیز کردن اتاق و خونه تکونی دلم به زور اشغالارو بردم بیرون و تو سطل اشغالی سر کوچه انداختم....تو و همه چیزایی که به تو مربوط بودم انداختم. مامان میگفت این کاغذا رو بذار یه کناری بو که نمیگیره...حالا شب میبریم بیرون ولی من میخاستم همون لحظه تمومش کنم. نمیخاستم پشیمون شم و دوباره چنتاییشو از کیسه زباله دربیارم ... نمیخاستم مامان ببینه و به خاطر همه چیزایی که دو سال جلوی چشمم نگهشون داشتم و الان دور ریز شدن مواخذم کنه. نزدیکای غروب بود که پیرمرد اومد و همه پلاستیکا رو از سطل برداشت. شاید بردشون برای بازیافت و شاید اون خاطره های فلزیمون تبدیل بشن به خاطرات دوتا ادم دیگه...کاش پیرمرد ببخشم که فلزو و کاغذو با هم تو پلاستیک ریختم و کاش فکر دیگه ای برای استتارشون به ذهنم می رسید....کاش خدا دیده باشه که اون لحظه چقدر درد کشیدم و حتی اشکمم در نیومد. خوب میدونم نباید فراموشت کنم و تو ام جزئی از زندگیم و روزای گذشتمی ولی نمیخام با فکر و یادت این بار سنگینو تا اخر دنیا حمل کنم و ایندمو به خاطر گذشته بسوزونم.
امروز بعد 48 ساعت انلاین شدم. مطمئن بودم اینبارم پیام نمیدی ولی بازم دوست داشتم شانسمو امتحان کنم. کنار موشک بالای صفحه علامت اومده بود و خدا میدونه چقدر دل و روحم یخ زد اون لحظه. هنوزم دستام یخ کرده و مثل همیشه نفسای عمیق میکشم تا صورت سرخ شدمو مامان نبینه. یعنی چقدر دلم برات دیروز تنگ شده بوده که دل تو ام اینو فهمیده و بم پیام دادی. چجوری این همه دوری رو نادیده گرفتی و برام ارزوهای خوب کردی...اینو باید بزرام به حساب اینکه خدا میخاد هنوزم باشی یا نه...بذارم به حساب اینکه دورادورم حواست بم هست و هنوزم میتونم از تشویق کردنات خوشحال شم یا نه. هر چی فکر میکنم نمیدونم باید اینو به چه حسابی بزارمو و اصلا نمیدونم خدا چه حسابی روی من باز کرده که اینقدر امتحانم میکنه. دیگه حتی نمیدونم خاطراتتو فراموش کردم یا نه