این روزا دقیقا وسط امتحانات به سر میبرم و یه جورایی تو حس من کجام اینجا کجاس گیر کردم.
از روزی که یادمه از برق متنفر که نه، دقیقا عاصی بودم. تو خانواده 35 نفره ما، 18 نفر برق خونده بودن و یه جورایی تو مهمونیا به جای حرفای خاله زنکی، یه نیروگاه اطلاعاتو باهم مبادله میکردن... البته اینم بگم که هیچوقت بحثی از برق بهتر است یا ثروت، پیش نیومد. چون بر همگان واضح و مبرهم بود احیانا به جز من...
روزی که تو بحبوحه سر درگمیام انتخاب رشته کردم هیچوقت فک نمیکردم اینقد زندگیم به رشتم گره بخوره که با دندونم نتونم بازش کنم. البته اولش دقیقا دست خودم نبود، حس میکردم کسی که قبولی مکانیک یه دانشگاهی رو نیاره برقم نمیاره و برا همینم بالا تر زدمش و قبول شدم...ولی خب بالاخره میشد برا بعدش یه کارایی کرد.
اونروزا نمیدونم چرا مثل ادمی که فک میکنه تو باتلاقه اصلا دست و پا نزدم برا خلاصی و راحت توش غرق شدم. ولی خب هربار که کسی ازم میپرسه دانشجویی یا رشتت چیه، یه نفس عمیق میکشم و توضیح میدم که برق خوندم، و دقیقا تو همون لحظه همه ذزات وجودم داد میزنه من همونیم که به عشق شیمی تو اتاقش نفت نگه میداشت واز دلیلش که بگذرم...نشد دیگه... بیخیال
این چارسال هرجوری که بود گذشت و حتی برا اینکه یه روزم بیشتر نخام برقی بمونم و زودتر تموم شه، از همه بیشتر تلاش کردم و یه جورایی بهترین بودم تو همکلاسیام.
تا 26 شهریور که روز دفاعم بود با خودم فکر میکردم دیگه تموم و بالاخره جستی ملخک...ولی خب فردای همون روز که رفتم برای تسویه، فهمیدم نه بابا هنوز تو دستی ملخ جان.... و با فاصله یک روز به دانشجوی ارشد تبدیل شدم.
واقعیتش من حتی کنکور ارشدم ندادم که یه روزی بخام تو دوراهی ماندن یا نماندن قرار بگیرم. ولی خب برخلاف همیشه دانشگاه که حق همه رو میخوره، اینبارفرصت جالبی پیش روم قرارداد. منم مثل ادمایی که عاشق چیزای مجانی ان، هول شدم و اینبار با قبول شدنم بدون کنکورو به عنوان استعداد درخشان خودم به روند برقی شدنم کمک کردم...( توی پرانتز بگم یه جورایی فکر کردم حقمه و وقتی بی دردسر قبول شدم چرا قبول نکنم... یه جورایی کوفت باشه مفت باشه) و خب الانم تنها راحش اینه که باز سخت درس بخونم تا زودتر تموم شه. ولی فک کنم دیگه یکم سخت و دیر باشه و احتمالا برای همیشه برقی بمونم.