
گفته بود زندگی جریان فشار هایی است که اگر تاب بیاوری شان موفق خواهی شد..
اما اگر روراست باشیم همیشه تاب آوردن ممکن نیست، گاهی آنچنان بار بر دوشمان سنگینی میکند که شکستن (آسان ترین راه) اولین انتخاب ما می شود..
می نشینیم گوشه تنهایی خودمان در بطن رویاهایمان رنگ های سیاه میریزیم غمگین میشویم سرد میشویم افسرده می شویم..
آری درست است، می شکنیم!
گاهی اندوه می نشیند میان تار و پود قلبمان و تیره میکند حتی نفس کشیدن را.. خوب میدانید چه میگویم.
بار ها این را تجربه کردیم.. و باز هم ممکن است که تجربه کنیم
این اندوه و سنگینی هرگز ما را نجات نمیدهد و بیشتر سنگی میشود میان راه ما.. راهی که باید از آن عبور کنیم تا به مقصد نزدیک تر شویم
او راست میگفت باید تاب آورد این ها را، این بی رحمی ها و شکستگی ها و نامردی ها..
باید تاب آورد و جنگید و پخته تر شد!