من معمولا نمایشنامه نمیخونم، پس فعلا هر نمایشنامه برای من تجربهای بهشدت جدیده. و این نمایشنامه با وجود حجم کمش واقعا من رو درگیر کرد.
اثر پرتوهای گاما بر روی گلهای همیشه بهار ساکنین کره ماه در مورد یه خانواده است که همه اعضای اون زنن. تمرکز اصلی البته روی «تیلی» ماتیلدا هانسدورفره. دختر کوچک تر، با شخصیتی ساکت و دورنگرا که تمام علاقهاش معطوف به علمه و البته روی اثر پرتوهای گاما بر روی گلهای همیشه بهار ساکنین کره ماه تحقیق میکنه. خواهرش روث، که صرع داره، برای مشکلات روانیش تحت درمانه اما دوست داره تیلی رو به عنوان دیوانه خانواده معرفی کنه، یه نوجوون گیج که دائما داره به محیطش واکنش هایی نشون میده که راحتتر زندگی کنه. و مهم ترین شخصیت بنظرم بئاتریس هانسدورفر، مادر تیلی و روث. به شدت کنترلگر، با وجود همه تلاشهاش برای گذران زندگیش و بزرگ کردن بچههاش به تنهایی میدونه که چقدر مادر ناکافیایه و میدونه که شرایط زندگیش چه چیزهایی رو ازش دریغ کرده شرایطی که بچههاش هم جزوی از اونهان.

دو قسمت برای من اهمیت حیاتیای داشتن، خوابی که بئاتریس تعریف میکنه و تیلی که نتایج ازمایشش رو اعلام میکنه. دو قسمتی که بیشتر از همه برای من رفتار به شدت کنترلگر و مخرب و abusive بئاتریس رو، نه اون طور که به نظر میاد، اونطور که خودش تجربه اش میکنن نشون میده.
بئاتریس خواب میبینه که زیباترین لباسی که میتونه تصور کنه رو پوشیده، موهاش رو بالا بسته، تمام چیزهایی که به نظر خودش زیبا میکندش و گاری پدرش رو برمیداره تا سبزی و میوه توی شهر بفروشه، اما هیچکس اونجا نیست و رویای لذت بخشش تبدیل میشه به یه کابوس که اگه سبزی هاش خراب بشن چیکار کنه. و این تمام چیزیه که بئاتریس رو میسازه، زنی که میخواسته زیبا باشه، دغدغهای نداشته باشه تا از زیباییش و زندگی لذت ببره. اما مجبوره زندگی خودش و دوتا دخترش رو بگذرونه، پس گذروندن زندگی تمام ذهنش رو پر میکنه و کم کم از دنیای اطرافش، بچههاش، پیرزنی که برای پول ازش مراقبت میکنه، معلمهای مدرسه دخترش، همه کسایی که میشناخته و مهمتر از همه خود ناموفقش متنفر میشه و خشم تمام وجودش رو پر میکنه. بئاتریس اونقدر میخواد موفق بشه و اونقدر شیفته تصویر موفق خودشه -تصویری که فرسنگها با خودش فاصله داشته- که تبدیل به یک شکست کامل میشه. نمیتونه پیرزن رو تحمل کنه، به روث سیگار میده تا کارایی که میخواد رو بکنه، خوب بودن و استعداد تیلی توی مدرسه براش قابل تحمل نیست و دائما دنبال بهانه میگرده که نذاره مدرسه بره. ناخوداگاه تلاش میکنه تا فرزندانش بازتولیدی از خودش باشن، چون موفقیت اونها توی زندگیشون بیشتر از هرچیزی میتونه بهش نشون بده که از چه چیزی محروم مونده.

اما بئاتریس بیشتر از هرچیزی بچههاشو دوست داره و دائم داره تلاش میکنه زندگی رو برای اونا بهتر کنه، تلاشی افراطی که نتیجه عکس میده: اثر پرتوهای گاما بر گلهای همیشه بهار. نتیجه ای که تیلی اعلامش میکنه، نزدیکی زیاد گلها به اشعه اونها رو تبدیل به گیاهانی کوتوله میکنه، نزدیکی زیادی که همون وسواس بئاتریس در تامین زندگی فرزندانشه.
پل زیندل هم در محیطی بزرگ شده نزدیک به محیطی که این خانواده زندگی میکنن، با همون استعدادی که تیلی نشون میده در شیمی و ادبیات، که البته شیمی رو انتخاب کرده و وقتی معلم شیمی بوده این نمایشنامه، اولین کارش، رو مینویسه. در تمام صحنههای نمایشنامه تجربه خود زیندل دیده میشه، بئاتریس شخصیت تخت و پرداختنشدهای نیست که وجودش برای تیلی و احتمالاً خود زیندل ترحم بخره. بئاتریس موجودی سراسر خشم و نفرت به دنیاست، خشمی که به همه حتی خرگوشی که نشون دهنده رابطه خوب دخترش با معلمشه، ابراز میکنه. اما بئاتریس یه انسانه، شخصیتی چنان پرداختشده که میدونیم و میپذیریم که واقعیه، که شاید حتی یه روزی درون خودمون پیداش کنیم.
پل نیومن هم در ۱۹۷۲ فیلمی از این کتاب ساخته و برای دوتا از نقشهای اصلی، همسر و دخترش انتخاب کرده که برای جوان وودوارد نامزدی گلدن گلوب و بهترین بازیگر جشنواره کن شدن رو به همراه اورد، پل نیومن هم اون سال برای همین فیلم نامزده نخل طلا شد.
من کتاب رو با ترجمه شهرام زرگر از نشر بیدگل و از روی طاقچه خوندم که البته روی طاقچه بینهایت هم هست.
