یه دوست عزیزی میگفت ادم همینه ،وقتی نوبت به نصیحت کردن خودش میرسه ،وقتی توی یه بن بست گیر میکنه ،وقتی یه اشتباهی میکنه ،فراموش میکنه خودش رو مثل بقیه نصیحت کنه .
خیلی راحت نشسته بودم و دست روی دست گذاشته بودم و میگفتم خیلی راحته که ولش کن .خیلی راحته که فقط باید مسیرتو عوض کنی .خیلی راحته که برو فلان کار رو انجام بده .صبور تر باش .مهربونی بیشتری به خرج بده .به معنی واقعی بیرون گود نشسته بودم و میگفتم گردش کن .جالب اینجاست که تمام چیز های که گفتم توی یک روز یا یک دیدار نبود .هنوز هم گاهی اوقات فراموش میکنم من توی اون موقعیت نیستم و اون موقعیت اونقدر ها اسون به نظر نمیرسه .
توی کمک کردن هامون دوتا چیز رو در نظر نمیگیریم و فراموش میکنیم .
یک )وقتی مشکل خودمون هست فراموش میکنیم با خودمون مثل بقیه مهربون باشیم
دو)وقتی مشکل از بقیه است فراموش میکنیم همه چیز به اون اسونی که به نظر میاد نیست
