پنجره رو باز گذاشتم تا هوا توی خونه پخش بشه ، خوابم نمیبرد ، حمید توی اتاق درست مثل کودکی به خواب رفته بود . کودکی که تمام روز دویده بود و شیطنت کرده بود و الان بدون هیچ انرژی و با لبخند زیبایی به خواب رفته بود .کاش مثل اون بودم اما حقیقت اینه که اگه مثل اون بودم شاید هیچ وقت نمیتونستیم در کنار هم باشیم ،شاید حمید هیچ وقت نتونه کسی مثل خودش رو تحمل کنه و شاید حقیقت تلخ این باشه که حتی دوست داشته باشه . شاید عجیب باشه که چطور دائم درحال دوست داشتن خودمون هستیم اما باید بپذیریم که گاهی دوست داشتن خودمون اونقدر ها آسون نیست . گاهی سخت هستیم و اگه خودمون با تمام ویژگی ها در لباس شخصی دیگه به سراغمون می اومد ازش دور میشدیم .
توی آشپزخونه در حال گرم کردن شیر بودم ،دو لیوان همراه با کاکائو . اگه بوی شیر و کاکائو بپیچه توی اتاق حمید دوباره درست مثل یه کودک از خواب بیدار میشه و دنبال بو رو میگیره تا به لیوانش برسه .
دوتا کوکی از کمد بالایی برمیدارم و توی ظرف میزارم ،تمام شب در حال دعوا بودیم .چیز های مسخره ،با جوراب های کف اتاق شروع شد و یک طوفان عمیق کشیده شد .حقیقت همیشه جوراب ها زندگی میکنه . هیچ وقت مشکلم جوراب های کف اتاق نبود ،ظرف تحمل من فقط دیگه جایی برای اون جوراب ها نداشت در بالکن رو باز کردم و اونجا نشستم ،از خونه روبه رویی صدایی خنده های دختر های جون می اومد .بچهی همسایه های بالایی شروع به دویدن کرده بود ولی اگه میتونستی تمام این صداها رو نشنویی، سکوت زیبایی در جریان بود .
صدای پاش رو شنیدم ، در بالکن رو باز کرد ،از پشت بغلم کرد و گونه هامو بوسید .
_ببخشید
حالا سکوت به نحویی زیبا تر از قبل شد .صندلی ها رو بهم نزدیک کرد و پتو انداخت دورم و کنارم نشست .
_گاهی اوقات متوجه نمیشم که از چی ناراحت میشی ،میدونم که میخوای خودم بفهمم اما نمیتونم متوجه بشم ،ولی نمیخوام ناراحتت کنم فقط نمیفهمم .
هنوز مقداری اعصبانیت و ناراحتی توی صورتم دیده میشد درست مثل شکلات های باقی مونده ته لیوانم ،نگاهش نمیکردم ،شاید فقط چون حوصله نداشتم .سرش رو گذاشت رو شونم و بعد لیوان رو برداشت .
سرم رو گذاشتم رو سرش . واقعا دوستش داشتم .

.همراه با