اینکه خودت عاشق بشی یه چیزه و اینکه عشق رو ببینی یه چیز دیگه است .اشتباه برداشت نکنید ،چیز خوبی نیست .اصلا خوب نیست .شاید عاشق شدن یه تجربه ی شیرین باشه اما دیدن عشق اگه غذاب آور نباشه ،خالی از عذاب نیست .
منظورم اینکه جوری که ازش حرف میزنه جوری که کل شخصتیش رو زیادی بزرگ کرده و جوری که بهش اهمیت میده فقط یه تلاش در برابر هیچ چیزه و اون از این اتفاق خوشحال و هیجان زده هم هست .کل روز هام تبدیل شده به اقای اکس این کار رو کرد اقای ایکس اینو بهم گفت و اینجوری شد و اونجوری شد .دلم میخواد وقتی داره با هیجان از یه آینده ی خیالی حرف میزنه بگیرمش و بهش بگم
"ببین هیچ کدوم از اینا اتفاق نمی افته .در بهترین حالت بعد از سه سال با هم بودن ولت کنه .به خودت بیا دختر ."
اما نه این فقط چیزیه کا دلم میخواد بهش بگم و قرار نیست بهش بگم .به هرحال ممکنه و این احتمال چند درصدی وجود داره کا این رابطه نه ..بهتره بگم این علاقه ،بالاخره به یه جای میرسه .
میدونید من در برابر عشق نیستم .فقط میخوام بگم دیدن اینکه ممکن تمام تلاش هاش و تمام دوست داشتن هاش ،خیلی خیلی بهتر بگم تمام هیجانش مثل یه بادکنک که به خورشید میرسه یهو منفجر بشه باعث میشه قلبم فشرده بشه اما هیج کاری نتونم در قبالش انجام بدم .قلبم روز به روز فشرده تر و فشرده تر میشه تا اینکه یه روز میترکه .داد میزنم و فوش میدم .میدونم ممکنه این اتفاق باعث بشه دوستم رو از دست بدم اما خب دست خودم نیست .نمیتونم ناراحتیش رو ببینم .نمیتونم غمش رو ببینم .فقط میخوام خوشحال باشه .فقط میخوام لبخند بزنه ...شاید هم من اشتباه میکنم. شاید این تجربه چیزیه که نیاز داره .شاید این غمی که ممکنه پیش روش باشه چیزیه که نیاز داره .شاید اگه دخالتی کنم درحقش ظلم کردم .
