خواندن ۳ دقیقه·۳ سال پیش

خط ۱۰۹

یکشنبه اولین روز هفته نیست ،پس وقتی اسمش میاد ترس ما رو برنمیداره ،لرزه به وجودمون نمیافته و هیچ وقت نمیگیم لعنت بر یکشنبه ها .یکشنبه ها بد نیستند اما لزوما خوب نیستند .ما هنوز خسته از جمعه و دلنتگ برای چهارشنبه عصر هستیم .
یکشنه صبح توی اتوبوس خط ۱۰۹ به مقصد نمازی ادم های مختلفی دیده میشوند .ادم های خسته و درمونده .چیزی که ساعت ۹صبح چهره ی ادم ها نشون میده سرحالی نیست اما غم ساعت هفت هم نیست .ادم ها توی اتوبوس سعی در سکوت دارند .چراکه اکثرا فکر میکنند صحبت هاشون یا بهتر بگیم داستان هاشون برای بقیه خسته کننده و اذیت کننده است و چه ادمی دوست داره ساعت ۹صبح روز یکشنبه متوجه بشه که شخصیت اصلی یک داستان کسل کننده است ؟
چیزی که جالبه ،اینه که داستان های اون ها کسل کننده نیست فقط زاویه دید اون هاست که باعث میشه داستان رو بد یا کسل کننده ببنند .احتمالا گرگ داستان میگ میگ بعد از چند وقت احساس حماقت خالص بهش دست میداد چرا که نمیدونست همین اتفاقا مسخره زندگی اون ،زندگی رو برای یه ادم دیگه قابل تحمل کرده .
دختر روی صندلی جلو کنار پنجره برای مثال ،امروز صبح ساعت هفت کلاس داشت اما فراموش کرده بود چون تموم شب رو با یه پسر درحال حرف زدن بودن .موضوع مکالمه خاصی نداشتند و فقط حرف میزدند از همه چیز زندگی .و این عدم داشتن یه موضوع مشخص باعث شده بود امروز دیر از خواب بیدار بشه و کلاسش رو از دست بده .با این حال اون که اکثرا یه ادمی سر وقت بوده هیچ احساس بدی بابت از دست دادن کلاسش نداره .دلیل این نداشتن احساس بد و همراه داشتن یک لبخند گنده خب چیزی نیست جز پیام اخر اون پسر که شامل دو کلمه ساده میشد .خب شاید سه تا .فردا بریم بیرون .
درکل روابط تاثیر جالبی روی ادم ها میگذراند .شاید به همین دلیله که خانم باردار ردیف دوم اعصبانیت خاصی رو با خودش حمل میکنه .اکثر ادم ها توجه نمیکنند اما ادم های حامله همیشه همراه با یک فرد دیگر هستند و به مدت نه ماه مجبور هستند اون فرد کوچک رو تحمل کنند .فردی که عصبانی ،خوشحال و بداخلاق میشه و تمام این رفتارش رو مادر گرامیش باید تحمل کنه . سختی این رابطه اینجاست که مادر اجازه نداره ناراحت بشه .اجازه نداره قهر کنه و به جز خوشحالی نباید احساس دیگری از خودش بروز بده .
احساس ها در زندگی اهمیت دارند و با این حال بلد نیستیم چجوری با اون ها رفتار کنیم .
منظور اینه که بلدیم چجوری ماشین برونیم و با اون سیستم خیلی سخت کار کنیم اما بلد نیستیم دردمون رو به اشتراک بزاریم یا از کسی کمک بگیریم .
به همین خاطره که وقتی پسر جون که کت مشکی پوشیده بود و یه چتر مشکی رو توی دست هاش گرفته بود نمیتونست به دختر صورتی پوش بگه که اون هم ناراحته .اون هم عصبیه و اون هم احساس های داره .به جای حرف زدن تو چشم های دختر صورتی پوش نگاه میکرد و غم خودش رو قورت میداد و سعی میکرد دستش رو برای نوازش دست صورتی بلد کنه اما به جا اون با دست دیگرش چتر رو به پای خودش میکوبید .
بالخره اتوبوس ۱۰۹به مقصد خودش رسید و هر ادمی با داستان کسل کننده ای که داشت راهی مقصد نهایی خودش شد .میشه گفت هر کدوم از اونها مسئله مهمی داشتند ‌که ذهنشون رو درگیر کرده بود از جمله دختر مانتویی که به سمت کتابخونه میرفت و به این فکر میکرد که‌امروز ناهار چی بخورد.