هوا سرد نیست ، ماه توی آسمون میدرخشه . فاطمه توی آشپزخونه و در حال جمع کردن و مرتب کردنه .نیما توی اتاق خوابیده و از اینجا میتونم ببینمش .نسترن از توی آشپزخونه با چایی به سمتم میاد .چایی رو کنارم روی زمین میزاره و بعد میشینه، حالا دوتایی به آسمون نگاه میکنیم .
ماه در کنار ستاره ها میدرخشه و دخترم کنارم نشسته . ماه و ستاره هاش مطمئن هستن که فردایی برای اون ها هم وجود داره اما فردا ها برای من کمتر و کمتر میشن .با هر سرفه یه روز از روز هایی که نسترن رو اینجا کنارم و فاطمه رو عصبی توی آشپزخونه و نیما رو در حال خرپوف توی اتاق میبینم کمتر میشه .هر سرفه یه روز از زندگیم کم میکنه و حسش میکنم .