ادم ها و داستان هاشون مارو سرگرم میکنند .باعث میشند مشکلات خودمون کم رنگ به نظر برسند ،حواسمون رو پرت میکنن ،پس دوستشون داریم
زنگ خونه به صدا در میاد .سجاد ،صاحب خونه از اتاق ته راهرو خودش رو به پای ایفون میرسونه و در رو باز میکنه . یه مرد سی و چند ساله است که با همسر و یه دونه پسرش عرفان توی یه اپارتمان نقلی که نه ،نسبتا بزرگ زندگی میکنه .خونه دوتا اتاق داره .اشپزخونه رو به خیابونه و وقتی ظرف میشوری میتونی ادم های رو ببینی که توی کافه نشستن و درحال صحبت کردن هستن .خانم خونه یعنی مریم ،عاشق این اشپزخونه است .اینجا رو وقتی گرفتند که مریم عرفان رو باردار بود ،ماه های اخر بود و این ور و اون ور رفتن دنبال خونه برای مریم که هیج برای سجاد هم سخت شده بود .وقتی وارد این خونه شدند هوا ابری بود و وقتی پای ظرف شویی رسیدند دونه های برف اروم اروم روی سقف پارچه ی کافه نشسته بود .یه خانواده توی کافه نشسته بودن و بچه اون خانواده داشت روی کاغذ نقاشی میکشید .میگن امید باعث میشه ادم ها زنده بمونن اما معتقدم ،امید فقط زندگی نمیبخشه .امید مثل یه ماده اعتیاد اور باعث حرکت های غیر منطقی میشه .نمیشه گفت غیر منطقی بودن یه حرکت به معنای بد بودنه اونه .وقتی سجاد و مریم از پنجره اون خانواده رو دیدن امید به سراغشون اومد و باعث شد اون خونه رو بخرند .یک حرکت غیر منطقی بدون در نظر گرفتن هیچ چیز دیگه ای .مریم با زن اون خانواده شاد رو میدید که دست همسرش رو گرفته بود و میخندید .سجاد با دیدن اون ها بعد مدت ها بودی عشق رو احساس کرد .و هر دوی اون ها کودکشون رو دیدن و احساس کردن جمله بچه به زندگی زیبایی میبخشه شاید همچین دور از منطق هم نباشه .شاید حضور اون بچه میتونست به زندگی خشک شده اون دو نفر رنگ بده .
عارف کیفش رو روی میز گذاشت و پدرش رو بغل کرد و پرسید ."مامان کجاست؟ "
سر کاره.منم کم کم باید راه بیافتم .تنها که توی خونه مشکلی نداری .مامان جون زهرا تا یکی دو ساعت دیگه گفته خودش رو میرسونه .
سجاد توی اشپزخونه ،دور گاز بود و برای عرفان غذاش رو گرم میکرد .مریم ماکارانی رو برای اونها دیشب قبل رفتن به شیفتش درست کرده بود .
"نه مشکلی ندارم .کی برمیگردید ؟"
عرفان کاملا به این زندگی عادت کرده بود .نبودن هیچ کدوم از اون ها برای ساعات طولانی .یا بهتر بگم نبود هیج کسی برای ساعات طولانی .اکثرا مشق ها و تکالیف مدرسه رو انجام میداد و بعد با دیدن کارتون منتظر اون ها میبود .مادربزرگش سعی میکرد خودش رو برسونه اما همیشه تاخیر بسیار زیادی داشت .
من که میدونی کارم زیاد طول نمیکشه .یه ۴یا ۵ساعت دیگه خونم .مامان که فردا شب.
سجاد غذا رو برای عرفان رو میز میزاره و میره توی اتاق وسایلش رو جمع میکنه و با عرفان خداحافظی میکنه و میره .چندتا جلسه کوتاه داره .به لیست برنامه هاش نگاه میکنه .به اسم اولین ادمی که باید ببینه نگاهی میکنه . و به سمت کافه برف حرکت میکند .کافه ای که از پنجره خونش قابل دیدنه
.....
چه داستان بی سر و ته ی نه ؟
