حتما در این روزگار قرنطینه این جملات طنز را شنیده اید که《خدارا شکر کنید که چند سال پیش نیست وگرنه ما باید با یک گوشی نوکیا ۱۱۰۰ این روزها را سپری می کردیم》و یا در همین شب یلدایی که گذشت شنیدیم 《تا پارسال شب یلدا، شعار میدادیم موبایل های خود را خاموش کنیم و دورهم جمع شویم اما امسال دقیقا برعکس این جملات را گفتیم》
می بینید جهان همین اندازه غیرقابل پیش بینی است.
تا دیروز باید به کودکان و نوجوانان می گفتیم موبایل و اینترنت را کنار بگذارند و سراغ درس هایشان بروند اما امروز با همان اینترنت درس می خوانند و امتحان می دهند.(البته از معایب ورود دهه نودی ها به این فضا با اجازه عبور می کنم!)

مطمئن نیستم دقیقا تا چه اندازه از روزهای قرنطینه و بی حوصلگی هایش می توانم بنویسم!چون من جزو آن دسته بودم که با عرض شرمندگی قرنطینه را مثل بقیه رعایت نکردم! قبل از قضاوت صبر کنید تا دلیلم را برایتان بگویم.
روزهای شروع کرونا که تقریبا یک ماه از فارغ التحصیلی ام در دانشگاه می گذشت؛ و من چقدر خدارا شکر کردم که درگیر سایت بی نظیر دانشگاهمان نشدم و تجربه ی آنلاین درس خواندن را از دست دادم! اگرچه درجریان مشکلات دوستانم بودم و در غمشان شریک!
در همان روزها تلخ ترین اتفاق زندگی ام یعنی بیماری خواهرم رخ داد و ما با پدیده ای مواجه شدیم به نام سرطان که پیش از آن حتی در کابوس هایمان نبود.
به همین مناسبت نافرخنده و رفت و آمد به دکتر، بیمارستان، عمل جراحی، شیمی درمانی و پرتو درمانی تقریبا در قرنطینه نبودیم.
یادم می آید در فروردین ماه آنچنان خیابان های تهران خلوت و حتی در روز روشن ترسناک بود که دلمان برای ترافیکش تنگ شده بود.
این شد دلیل منطقی من برای در قرنطینه نبودن، با این همه به شدت در حال رعایت کردن پروتکل های بهداشتی بودیم و هستیم و مبتلا به کرونا نشدیم. اما حالا با گذشت بیشتر از ۹ ماه از شروع کرونا، حال بیمار ما هم روبراه تر شده است و ما بیشتر در خانه می مانیم، ناگفته نماند خرید آنلاین هم کمک قابل توجهی به ما کرد.
تغییر سبک زندگی
در ایام عید با اینکه من از تماس تصویری گریزان بودم( به این علت که انگار مثل عکس روی کارت ملیهایمان یک نفر دیگر در قاب گوشی ظاهر می شود!!) به دید و بازدید های آنلاین پیوستم و این بار برعکس هر سال، سلام خود را به اعضای فامیل رساندم تا این تعارف عامیانه بالاخره به واقعیت تبدیل شود!

از تیتر روایتگرباش دور نشویم. برای چند لحظه فکر کنید در آن سال هایی زندگی می کردیم که آنفولانزای اسپانیایی آمده بود و خبری از ماسک و ماده ضدعفونی کننده هم نبود و همان طور که در عکس بعدی می بینید، کیسه روی سر خودمان می گذاشتیم. آن موقع اینستاگرامی نبود تا اگر دلمان برای حرم امام رضا علیه السلام تنگ می شد، بتوانیم زنده(لایو) به امام سلام دهیم.
اگر هوای لب ساحل و جنگل های شمال به سرمان می زد نمی توانستیم با چند دقیقه جستجو در اینترنت و شبکه های اجتماعی ویدیوهای بکر ببینیم.(البته بماند که جاده ها مملو از کسانی بود که هنوز به روال قبل از کرونا زندگی می کردند.)
و خلاصه اینکه اینترنت به داد مردم زمین رسید، اگر چه کرونا بر روح و روانمان اثر گذاشت اما هنوز چند ساعتی به برکت وجود اینترنت و فضای مجازی می توانیم این بلایی را که بر سرمان آمده است، فراموش کنیم.

در ایام قرنطینه اکثر ما (دخترها البته!) شیرینی ها و نان ها پختیم و اهل خانواده _البته که از روی اجبار نه_ از طعمشان تعریف کردند. و درکل چه استعدادهای نهفته ای که شکوفا شد.
انگار کرونا هر کسی را، در هر سن و سال و موقعیتی وارد فصل جدیدی از زندگی کرد و هر فردی سعی می کند زندگی را آن طور که می خواهد بر مرادش وفق دهد.
این بستر اینترنت و تکنولوژی که حالا جزو جدانشدنی زندگی هرکسی( حتی آن دانش آموز روستایی که با قلبی ناشاد از محرومیت، در شاد درس می خواند) در این چند سال پیشرفت چشمگیری داشته است. با وجود تماس تصویری، ضبط صدا ، ارسال فیلم و عکس نامحدود، اما هنوز جای خالی دارد.
و آن جای خالی احساس است. ما با دوستان صمیمی مان تصویری صحبت می کنیم اما باز هم حس دلتنگی مان برطرف نمی شود. در این فضا نشد لذت در کنار هم بودن عزیزانمان را از پشت این سخت افزارها حس کنیم. و نشد بوی غذاهای دلپذیر مادربزرگ را با اینترنت برای نوه ها بفرستیم.
موبایل ها اگر چه به اصطلاح لمسی هستند و باید انگشتان ما را حس کنند تا پیامی ارسال شود؛ اما نمی توانند حس آغوش پدر و مادرها را به ما منتقل کنند.
کرونا سبک زندگی همه ی ما را تغییر داد و من فکر می کنم با پایان آن هم، ما هیچگاه مثل آدم های سابق نشویم. البته امیدوارم مهربان تر شویم و قدران نعمت های نامحسوس زندگیمان باشیم که کرونا؛ این درد مشترک ۸ میلیارد انسان روی کره زمین، خاطره هایمان را تبدیل به آرزو کرده است.

لحظه شماری برای بازگشت روزهای عادی
لحظه ی یک نفس آسوده ی عاری از استرسِ بدون ماسک(امان از این ماسک که صدای گوش هایمان را هم درآورده است!) برایتان آرزومندم.
به امید خنده هایی سرشار از سلامتی در زندگی بعد از کرونا